Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A hiperactividade infantil pode acentuarse si falta atención paterna

É máis frecuente nos mozos que nas mozas de entre 6 e 15 anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 11deAgostode2002

Entre un 3 e 5 por cento dos nenos que acoden ao colexio son hiperactivos e esta é a principal causa do fracaso escolar. Este trastorno -recoñecido agora pola comunidade científica como trastorno de déficit de atención con hiperactividade (TDAH) dáse en todas as zonas do mundo, e é máis frecuente nos mozos que nas mozas. No entanto, segundo estatísticas estadounidenses, a incidencia calcúlase entre os 750.000 e 1.600.000 nenos, o que supón preto dun 7 por cento. Con todo, moitos autores cifran a incidencia ata nun 17, «posto que moitos destes nenos non son diagnosticados e son tratados como conflitivos», segundo explica Isabel Menéndez Benavente, psicóloga infantil.

Aparece entre os dous e seis anos e os máis afectados teñen de 6 a 15: aínda que poden manifestar só os síntomas da falta de atención ou sufrir a hiperactividade de forma asilada, o máis frecuente é que ambos os problemas se dean de maneira simultánea e empecen a remitir durante a adolescencia.

Non hai unanimidade en como habería que considerar ao TDAH, porque mentres para algúns non é máis que un trastorno frecuente na infancia, para outros si que é unha enfermidade que pode ser curada se se diagnostica a tempo. Algúns investigadores cren que mesmo é un erro grave tentar clasificar como enfermidade a unha serie de problemas psicolóxicos que afectan a moitos nenos. Para Menéndez Benavente, «trátase dun trastorno que presenta un desaxuste funcional do cerebro, polo que non se trata de educación nin de problemas estritamente psicolóxicos, tamén existe unha evidencia biolóxica».

Con todo, hai datos preocupantes, como que o 40 por cento dos nenos hiperactivos teñen dificultades na aprendizaxe, o que provoca que moitos abandonen os estudos na adolescencia. Case a metade sofre ademais problemas de ansiedade, rabietas, e o 20 por cento destes nenos presenta síntomas de baixa autoestima ou depresión.

Algúns pais adoitan mostrar sentimentos hostís cara aos seus fillos hiperactivos, sobre todo porque non comprenden que o neno se comporte como “un inmaturo e maleducado”, como ás veces eles mesmos defíneno. Este trastorno pode acentuarse no caso de que os pais non lle presten a suficiente a atención, polo que é vital que coñezan canto antes como deben comportarse. Os expertos aconsellan aos pais que adopten unhas normas claras para que o neno saiba que é o que se espera del, e se aconsellan os castigos curtos para que sexan eficaces, rexeitan en cambio os físicos. Igual de importante é marcar horarios estables de comida, actividades, soño e outras tarefas fixas para non alterar o ritmo de vida do neno, propiciar un ambiente ordenado e tranquilo. E tan importante como non deixarse manipular polos caprichos que pidan é ir dándolles pequenas responsabilidades.

Os pais terminan padecendo a hiperactividade de forma indirecta, xa que moitas veces eles ven obrigados a formar parte dos entretementos que buscan para os seus fillos. Así, unha das nais cun fillo hiperactivo di: «Cando está moi inquieto levámoslle a un parque para que xogue, corra, sáeche… e claro, nós tamén». O deporte e os exercicios de relación física son unha maneira de controlar a hiperactividade, facer que se cansen e que estean máis tranquilos durante unhas horas.

A creatividade xoga un papel fundamental na cabeza de quen teñen que coidar a estes nenos. Por exemplo, hai familias que crean nas súas casas recunchos de actividades para que fagan diferentes cousas e que van cambiando periodicamente para que os nenos non se aburran. Un truco moi utilizado é habilitarlles un sitio con roupas vellas, chapeus e teas para que o fillo disfrácese, asuma diferentes personaxes e pase as horas, por exemplo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións