Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A incontinencia fecal pode levar ao illamento persoal e social de quen a padece

Esta doenza presenta una elevada incidencia en persoas de ambos os sexos que, a miúdo, calan o seu padecimiento por vergoña

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 08deMaiode2002

A incontinencia fecal é una situación física, psíquica e socialmente incapacitante cunha elevada incidencia en persoas de ambos os sexos. Os síntomas poden variar: desde pequenos escapes de gases até unha completa falta de control con perda involuntaria de feces. Cando os síntomas son leves ou escasos adoitan compensarse modificando o estilo de vida: diminuíndo as saídas ao exterior, procurando ter cerca un aseo, limitando certas comidas… Unhas veces de forma inconsciente e, outras, por vergoña a consultalo, estas situacións poden levar a un illamento persoal e social con importantes repercusións psicolóxicas paira quen as padecen.

É importante saber que, nunha elevada porcentaxe de casos, a incontinencia fecal ten solución. Vai desde a adopción de simples medidas hixiénico-dietéticas até a administración de tratamentos farmacolóxicos e, en certos casos, e tras a realización dos estudos pertinentes, a cirurxía. Ademais, a existencia de programas de reeducación esfinteriana (ou terapia de ”biofeedback”) permite tratar moitos destes casos e mellorar os resultados da cirurxía.

É frecuente, sobre todo en mulleres maiores, que una mala continencia fecal asóciese a outros problemas, como perdas de ouriños ou alteracións xinecolóxicas polo que una valoración conxunta con outros especialistas como o urólogo e o xinecólogo, poden ser fundamentais paira lograr o éxito do tratamento.


Causas

A incontinencia fecal pode ter moitas e moi variadas causas. En numerosas ocasións débese á alteración na consistencia das feces (diarreas) ou no funcionamento do tubo dixestivo. Nestes casos, o tratamento das condicións que a producen ou dos seus síntomas (enfermidade inflamatoria intestinal, tumores, síndrome de intestino irritable, lesións por radioterapia, malos hábitos dietéticos) é o primeiro paso que hai que dar.

A afectación das recto -enfermidades inflamatorias tumorales, antecedentes de radioterapia- ou ben a súa extirpación poden dar lugar a graos variables de incontinencia.

A lesión do complexo muscular ou esfínter anal, encargado do control voluntario e involuntario fecal, implica una alteración da continencia en maior ou menor grao segundo a severidade da lesión. O traumatismo directo muscular é una das causas máis frecuentes de incontinencia, sobre todo por rachos durante o parto. Outros traumatismos producidos durante a cirurxía anal (de hemorroides, fisuras ou fístulas) tamén a causan.

A afectación da condución nerviosa responsable da coordinación do esfínter anal tamén é causa da súa incompetencia. Pode deberse a lesións medulares, malformacións, diabetes… pero tamén a outros procesos de difícil diagnóstico. Suxeriuse que os esforzos repetidos no acto da defecación durante anos, así como durante o parto, poden ser causa de estiramentos repetidos e, por tanto, de lesións nerviosas.

A idade avanzada (e con antecedentes de traumatismos cirúrxicos ou obstétricos, diabetes) tamén favorece a incontinencia por enfraquecemento muscular ou alteración neurológica.

Noutros casos, a causa da incontinencia non pode ser recoñecida, aínda que se sospeita una disfunción nerviosa subxacente.

Estudo e tratamento

A valoración e diagnóstico desta patoloxía comeza cunha minuciosa historia clínica do paciente paira detectar indicios. Una coidadosa exploración física porá de manifesto a existencia de cicatrices na zona perianal, defectos ou falta de continuidade do aparello muscular, debilidade na contracción muscular…

As exploracións complementarias son pouco agresivas e ben toleradas. A información obtida delas é vital paira expor o tratamento. Téntase efectuar una valoración da integridade do anel muscular esfinteriano, mediante unha ecografía endoanal ou endosonografía anal. Consiste na introdución na canle anal dun dispositivo ríxido ou flexible, cun ecógrafo na punta, co que se obtén un debuxo das estruturas musculares, determinando así a súa indemnidad ou lesión.

Débese valorar a función contráctil muscular mediante manometría anal. Nesta proba introdúcese na canle anal una fina sonda conectada a un sensor de presións e a un sistema computerizado paira analizar datos.

É moi importante a valoración da integridade da transmisión do impulso nervioso responsable do estímulo de contracción muscular. Paira iso determínase o tempo de latencia do nervio podendo, mediante un tacto rectal axustando no dedo explorador un sistema emisor e detector de impulsos eléctricos co que se pode detectar a súa posible lesión.

Mellor calidade de vida

Una vez determinada a causa, mecanismos e severidade da incontinencia, pódese planear o tratamento. En ocasións, una vez tratada a causa primaria, a corrección dos episodios diarreicos mediante cambios alimenticios e tratamento con medicamentos, pode diminuír e, mesmo, erradicar os episodios de incontinencia fecal.

A presenza dunha lesión ou sección do anel esfinteriano na ecografía endoanal, sobre todo en ausencia de alteración neurológica, é indicación de tentar una reparación cirúrxica do mesmo (esfinteroplastia).

A reeducación esfinteriana mostrouse como una opción válida e incruenta. Con ela o paciente adéstrase na función de contracción muscular observando a resposta obtida do seu esforzo mediante determinación das presións ou impulsos eléctricos recolleitos no ano, corrixindo, aprendendo ou “reeducando” a función de contracción.

Nos casos nos que subxace una lesión neurológica severa estes tratamentos non están indicados. É nestes casos (e naqueles en que os tratamentos previos han fracasado) nos que estaría indicada a construción dun novo esfínter, ben mediante a realización dunha transposición muscular e a súa estimulación eléctrica ou ben mediante a implantación dun esfínter artificial. Ambas as opcións presentan bos resultados inmediatos, aínda que a longo prazo están por determinar.

Aínda que os resultados obtidos non son sempre óptimos, case sempre é posible lograr una substancial mellora na calidade de vida destes pacientes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións