Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A incontinencia urinaria

Una disfunción que afecta ao 60% das mulleres en idade avanzada

O silencio e a vergoña foron durante anos a resposta a un problema como a incontinencia urinaria. Miles de mulleres limitaban a súa vida ante as repercusións sociais que se derivaban dunha anomalía común. Con todo, os actuais avances médicos garanten a súa solución. Coñeza que é e como se soluciona.

Un problema de grandes dimensións

Lonxe de parecer una anécdota, a incontinencia urinaria é un problema de primeira orde que afecta fundamentalmente a miles de mulleres adultas. Sen ser una enfermidade propiamente dita, a perda involuntaria de ouriños repercute a diario na vida de aproximadamente o 20% das mulleres maiores de 35 anos, tal e como asegura un recente estudo elaborado no Reino Unido. Outras análises certifican que a metade das mulleres de idade avanzada padecen este tipo de disfunción de forma ocasional, e que una de cada dez sófrea de maneira regular.

Esta anomalía, como tal, é propia de mulleres maiores de 30 anos. Con todo, os expertos médicos confirman a súa aparición tamén en homes e menores, aínda que matizan que “como síntoma ou reflexo doutras doenzas”. Así, non é raro atopar nenos e mozos -sen importar o seu xénero- que non poden evitar o escape de ouriños por sufrir enuresis, problemas congénitos, lesións medulares ou patoloxías como a esclerose múltiple, entre outras circunstancias. Tampouco é estraño atopar a homes adultos con esta disfunción debido a afeccións de próstata, diabetes, problemas neurológicos ou infeccións diversas, aínda que, como xa se aclarou anteriormente, a incontinencia urinaria é una disfunción tipicamente feminina.

A explicación facultativa da incontinencia urinaria en mulleres indica que se dá por alteracións no denominado chan pélvico -conxunto de músculos, ligamentos e ósos que gardan órganos vitais como a vejiga, vagina, ou útero, responsables da evacuación dos ouriños-. Factores como a idade, o embarazo, ter varios partos ou padecer infeccións poden alterar o seu correcto funcionamento e provocar escapes involuntarios, explica Javier Extramiana, xefe do servizo de Urología do Hospital Santiago Apóstolo, de Vitoria. Ademais do xénero, outros factores de risco que explican a aparición deste problema son o sobrepeso, fumar ou padecer patoloxías como a bronquite crónica, que derivan nunha tose persistente, segundo sinala a Enciclopedia Médica da Biblioteca de Medicamento de Estados Unidos.

Sen dúbida, a aparición de anomalías no chan pélvico pode provocar que este perda forza e elasticidade, deixando así de sustentar correctamente os órganos apuntados con anterioridade, que poden variar a súa posición inicial. O cambio de situación destes implica así mesmo una alteración no seu funcionamento. Por tanto, calquera esforzo -tose, estornudos ou exercicio físico, entre outros- pode presionar a vejiga e provocar un escape de ouriños incontrolados. Esta é a denominada incontinencia por esforzo.

Outro tipo de incontinencia é a provocada pola tensión. Atópase moi relacionada coa anterior, de feito, ambas tenden a aparecer de forma conxunta. Esta versión preséntase porque os órganos atópanse fóra do seu sitio natural e a irritación orixinada polos rozamentos, por exemplo, provoca inconscientemente desexos de ouriñar paira remediar esta sequedad.

Con todo, non todos os escapes de ouriños pódense considerar incontinencia. Paira detectar positivamente esta disfunción, a clase médica aposta por rexer o diagnóstico a través dos seguintes pasos:

  • Exploración física en busca de anomalías.
  • Comprobar a relación que existe entre a anomalía detectada e un esforzo concreto do paciente.
  • Tras os dous primeiros pasos, obrígase ao paciente a elaborar un diario miccional no que debe reflectir as horas ás que habitualmente ouriños, o volume evacuado, así como as perdas detectadas e a acción que as provoca.
  • Despois, os facultativos analizan o número de comprimidas usadas ao día.
  • A continuación, o enfermo someterase ao denominado test da comprimida. Este consiste en comprobar o cambio de peso dunha comprimida tras unha hora de esforzo do paciente. Se a variación é de ao redor de 12 gramos, considérase incontinencia.
  • Tras todo o devandito, realízanse estudos urodinámicos, nos que se reproduce a través de técnicas informáticas como é o proceso de evacuación de ouriños de cada paciente.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións