Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A inflamación na vida diaria e na actividade deportiva

A bromelina é efectiva para tratar a inflamación leve, como a relacionada cunha torcedura de nocello ou unha dor no ombreiro, sen efectos secundarios

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 11deXullode2010
Img raton Imaxe: H Berends

As lesións deportivas e pequenos xestos da vida cotiá poden provocar inflamación en certas zonas do organismo. Para poder tratala de maneira adecuada, o médico buscará a causa primeira, xa que pode ter orixes moi distintas. Na actualidade, hai tres familias de antiinflamatorios diferentes para poder combatela. Unha delas, constituída por unha sustancia natural, a bromelina, perfílase como unha boa opción para a inflamación que se mantén durante un tempo prolongado e as pequenas molestias. Ademais, evita utilizar outros fármacos máis potentes, a miúdo innecesarios e que poden provocar danos no fígado, o ril e o estómago.

Un tropezón ao caerse polas escaleiras e que se salda cunha escordadura, o uso abusivo do computador e, sobre todo, unha lesión deportiva que ocasiona unha inflamación da zona afectada. En xeral, un traumatismo directo -contusión- provoca unha lesión no organismo e inflamación. As culpables son as células reparadoras: tras un golpe orixínase calor, que ocasiona o aumento do número destas células causantes da edema traumático.

Noutros casos, a inflamación orixínase por un motivo tumoral ou un absceso dentario. Tamén pode inflamarse un órgano, como o fígado (hepatite), o corazón (a pericarditis), o apéndice (apendicitis), ademais das amígdalas (amigdalites) ou o oído (otitis), explica Juan García-Neto, médico do deporte e director de Medicamento do Deporte de Inesport, do Centro Médico Teknon (Barcelona).

“A inflamación non é un perigo en si. O risco é a causa que ocasiona a inflamación, que avisa de que algo non funciona ben no organismo ou de que, nun plano traumatológico, houbo un golpe ou unha fractura”. Con todo, en ocasións, si constitúe un risco. É o caso da tendinite (ter un tendón inflamado) xa que, se non se cura e proséguese o xesto que a causa, pódese ocasionar unha rotura muscular. O mesmo ocorre coa capsulitis (unha inflamación da cápsula articular do dedo), que pode ter a súa orixe nun golpe nunha mesa: se non se cura, a dor nese óso pode dificultar o xesto de dar a man ou facer o movemento de pinza. “Por último, en casos como os da hepatite, hai que tratar a causa, o virus que orixinou a inflamación do fígado”, aclara García-Neto.

Inflamación e práctica deportiva

A inflamación asociada á dor convértese nun aviso de lesións no deportista

Practicar deporte non é sinónimo de sufrir unha inflamación en algures do corpo. No entanto, a actividade deportiva, sobre todo se non se está ben preparado, pode favorecela. Cando hai inflamación, o deportista sente dor e baixa o seu rendemento e, mesmo, é posible que deba facer repouso. A inflamación asociada á dor convértese nun aviso de lesións no deportista, que poden deberse a mala postura ou execución, “como coller mal os paus de golf ou a raqueta de tenis”, cita García-Neto.

A lesión antecede, en xeral, á inflamación. No entanto, o deporte en si tamén causa unha inflamación dos tecidos conjuntivos e conectivos (de tendóns e músculos) que é benigna, lóxica e orgánica. Ademais, unha vez que cesa o exercicio e repóusase, o organismo recupérase. Por esta razón, cando o corpo realiza un esforzo de máximo nivel, en ocasións, adminístrase ao deportista antiinflamatorios despois. Isto non só é útil para contrarrestar a inflamación orixinada polos impactos que ocasionan determinados deportes, senón tamén para axudar ao organismo a retornar á súa situación basal, informa García-Neto.

A persoa que adestra de maneira regular e con certo nivel ten a musculatura máis adoitada ao exercicio, de modo que é máis improbable que sufra inflamación, dor muscular e, moito menos, agujetas, cuxa causa se cre que corresponde a unha cantidade maior de ácido láctico que segregan os músculos ante situacións de máximo esforzo e que o fígado non é capaz de metabolizar. A súa orixe sería esta suposta mala resposta metabólica e non a inflamación.

Canto máis adestrado estéase, menos se sufrirán estes problemas. Con todo, se se compite ao máximo nivel, hai máis risco de contusións e, asociado, máis inflamación. Por este motivo, hai que prever con tempo un programa de exercicios antes do inicio da competición e aumentar, de maneira paulatina, as cargas de exercicio para chegar en forma ao campionato, cun menor risco de sufrir unha inflamación.

Tres tipos de antiinflamatorios
A dor e a inflamación pódense aliviar con analxésicos e con antiinflamatorios, a aplicación de xeo ou frío e os coidados do fisioterapeuta. Na actualidade, hai tres tipos de antiinflamatorios para deportistas e poboación xeral: esteroideos ou corticoides, que só se utilizan en casos moi concretos, nos servizos de urxencias ou no hospital, para facer unha infiltración ante unha ciática ou cadros moi dolorosos e especiais; os antiinflamatorios non esteroideos (AINES), como o diclofenaco ou o ibuprofeno, que se utilizan para tratar unha inflamación aguda (debida a unha fractura, entre outras) e cuxa desvantaxe é que poden ter efectos hepatotóxicos, nefrotóxicos e ser prexudiciais para o estómago (a miúdo adminístranse xunto cun protector gástrico, como o omeprazol); e as proteasas naturais, como a bromelina, coas que se tratan inflamacións non moi agudas, pero si mantidas durante un tempo prolongado.

ANTIINFLAMATORIOS NATURAIS

ImgImagen: Beautiful Insanity Photography
Nos últimos anos desenvolvéronse diferentes compostos naturais, as proteasas, que permiten tratar a inflamación de forma efectiva. Un deles é a bromelina, unha encima que xera o organismo de forma natural e que agora se pode administrar para contrarrestar procesos inflamatorios. Esta sustancia extráese da piña e xa a utilizaban os indios das Indias españolas, comenta Juan García-Neto.

Pódese tomar durante un período de tempo máis longo, tanto no caso das persoas deportistas, despois do adestramento ou dun partido para axudar a que o organismo retorne ao seu estado basal, como entre a poboación xeral, para certas situacións da vida cotiá, como a inflamación debida a unha escordadura por un tropezo, polo uso do rato do computador, un golpe que provoca un hematoma, as edemas das pernas ou a mala circulación.

A bromelina actuaría como antiagregante plaquetario pero, segundo informa García-Neto, faltan aínda estudos que o corroboren. “Durante moitos anos prescribíronse tratamentos antiinflamatorios demasiado potentes, e innecesarios en moitos casos, como o diclofenaco (voltarén ®) ou o paracetamol, que ademais poden ser hepatotóxicos, nefrotóxicos e causar problemas no estómago”, sinala. Na actualidade disponse de medicamentos alternativos naturais para tratar a inflamación leve, como a relacionada cunha torcedura de nocello ou unha dor no ombreiro, “efectivos pero sen resultados adversos e que son naturais”, precisa este profesional.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións