Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A maioría dos españois presentan no seu corpo rastros de compostos químicos tóxicos

España non conta aínda cun inventario destas sustancias nin dun plan paira erradicar o seu uso

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 23deMaiode2002

Entre o 80 e o 100% dos españois, é dicir, case todos, levamos no noso corpo cantidades apreciables de compostos orgánicos persistentes, máis coñecidos como COP´s. Son sustancias químicas de toxicidade variable en función da concentración que alcancen, que chegan ás persoas a través da alimentación e que a longo prazo se manifestan en enfermidades e deterioración do sistema endocrino, hormonal e neurológico. En España non hai -denuncian científicos, organizacións ecoloxistas e sindicais- rexistros deste tipo de sustancias e outras de similar natureza, e menos aínda un plan para erradicar o seu uso a pesar do compromiso adquirido hai un ano polo Goberno ao asinar o Convenio de Estocolmo.

As dioxinas son os COP´s máis frecuentes -outros son os DDE´s, PCB´s, hexaclorobencenos, lindano, e así ata uns 100.000- e o sucedido en 1999 cos pitos con dioxinas en Bélxica é un bo exemplo deste tipo de contaminación e de como alcanza aos humanos. Unha situación similar podería “ocorrer perfectamente en España e simplemente estar a nos comer os pitos sen sabelo”. Juan López de Uralde, director de Greenpeace España denuncia, un ano despois da firma do Convenio de Estocolmo contra a chamada “ducia sucia” dos COP´s máis perniciosos, a absoluta “pasividade” do Executivo.

A pesar de rubricar o acordo internacional, que non entrou en vigor á espera da ratificación de 50 países, o Goberno anuncia pero non acaba de elaborar o esixido inventario deste tipo de sustancias, nin prepara unha estratexia para prohibir a súa produción. A inacción gobernamental pode ter a súa orixe nos fortes intereses que defende a industria química, a xuízo de Joaquín Neto, secretario da área de Medio Ambiente de CC.OO., que fala de “conivencia por pasiva” dos Ministerios competentes, Medio Ambiente e Sanidade.

Desaténdense os requisitos internacionais que xa comezaron a aplicar países como Alemaña – primeiro produtor químico da UE, seguido de Italia e España- e varios estados nórdicos e, o que é peor, faltan en España estudos, indicadores e un monitoreo constante para apreciar a evolución deses índices nos organismos animais e humanos.

“En España hai unha moi escasa capacidade de detección”, afirmaba onte Miquel Porta, experto en epidemiología clínica e molecular do cancro do Instituto Municipal de Investigación Médica de Barcelona. Nin da “contaminación de fondo” de compostos orgánicos persistentes, a rutineira que chega polo conduto alimentario depositada nos tecidos grasos dos animais, nin das “contaminacións accidentais” ocasionais, como a dos pitos belgas. “A inmensa maioría das veces pásanlle desapercibidas ao Sistema Nacional de Saúde”, recalca Porta.

Efectos

Os COP´s forman parte dun grupo máis amplo de sustancias, os CTP´s ou compostos tóxicos permanentes, cuxa característica principal é a súa persistencia e a súa capacidade “viaxeira”. Detectáronse altos niveis na poboación “inuit” das rexións árticas debido ao seu alto consumo de graxas animais de foca, balea e outros afectados pola contaminación mariña nas súas migracións. Son sustancias -pesticidas, derivados do cloro, furanos, subproductos da combustión en incineradoras e un longo etc.- que non existen na natureza e que tanto esta como o organismo humano apenas poden degradar. “Son os velenos silenciosos do século XXI”, sentenza López de Uralde.

Os seus efectos no home non son inmediatos nin agudos. Actúan sutilmente, a longo prazo, acompáñanlle do berce -afectan mesmo o feto a través do líquido amniótico- á tumba, e están na orixe de moitas infertilidades, malformacións congénitas, problemas de crecemento e alteracións do sistema hormonal. Son tamén “promotores tumorales”, xa que aínda que non son causantes directos de cancro, si estimulan o crecemento das células mutadas, e estúdase a súa contribución ao Parkinson, Alzheimer e outras dexeneracións neuronais.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións