Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A metade dos anciáns ingresados en residencias e un terzo dos que viven na súa casa sofren polo menos un accidente ao ano

Beirarrúas en mal estado e a deficiente sinalización incrementan o perigo de tropezar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 21deMaiode2002

As caídas son a forma máis habitual de accidente nos anciáns e representan a principal causa de morte accidental neste grupo de idade. Ademais, é frecuente que tras sufrir una caída o maior sufra lesións que lle provoquen incapacidade e por tanto, esta caída teña como consecuencia o seu ingreso nunha residencia ou centro de atención, pondo así fin á súa vida independente.

Trátase dun fenómeno tan usual que se estima que ao redor dun terzo dos anciáns que vive na súa casa e a metade dos institucionalizados sofren polo menos una caída ao ano.

Diversas patoloxías

O geriatra Esmeraldo Cano indica que a reiteración das caídas obedece a distintas causas, que dependen por unha banda do estado de saúde do paciente e, por outro, ás condicións do espazo no que se desenvolve, xa sexa no seu fogar, nas residencias ou na rúa.

Deste xeito, aclara que case calquera patoloxía do ancián pode ocasionar caídas, aínda que as máis correntes son as neurológicas, xa que afectan o nivel de conciencia e alteran a marcha e o equilibrio, e as reumatológicas, entre as que cita a artrose e a artrite que tamén provocan caídas pola dor que acompaña ao movemento.

As enfermidades cardiovasculares figuran tamén entre as principais causas de caídas producidas polo desmaio ou a debilidade que orixinan por exemplo as arritmias e a insuficiencia cardíaca, entre outras.

Por outra banda, é común nos anciáns a deterioración do sentido do oído e da vista, trastornos que predisponen a estas persoas a sufrir accidentes. Cano cita tamén o consumo de fármacos como a última das causas de orixe interna que poden propiciar que exista un maior número de accidentes deste tipo, entre os maiores. O especialista lembra que os anciáns son especialmente susceptibles aos efectos secundarios dos fármacos e ás interaccións entre eles.

Non menos importantes son as circunstancias sociais e ambientais que rodean ao ancián. Así, os chans esvaradíos, una iluminación insuficiente, un mobiliario pouco adaptado, a presenza de obstáculos nos lugares de paso, os chanzos demasiado altos e a ausencia de asideros e pasamanos, orixinan accidentes tanto no propio domicilio como nalgunhas institucións.

No exterior, o tráfico, as beirarrúas en mal estado e a mala accesibilidade tanto nos transportes como nos edificios públicos figuran entre as principais causas de caídas. A idade avanzada, permanecer durante longo tempo no chan, a existencia de caídas previas e pertencer ao sexo feminino son algunhas das circunstancias que determinan una maior mortalidade, no caso de que se produzan caídas. Un acontecemento, que segundo afirma o geriatra, prodúcese en repetidas ocasións a consecuencia do accidente.

Sen chegar a ese extremo, o efecto dunha caída pode entrañar graves fracturas, como a de cadeira, radio, húmero e pelvis; contusións e feridas, que poden levar á inmobilidade principalmente pola dor que producen; lesións neurológicas -conmocións e contusións cerebrais- e lesións asociadas a unha longa permanencia no chan que pode carrexar graves complicacións como a hipotermia.

As consecuencias das caídas teñen igualmente un compoñente psicolóxico como é o da chamada “síndrome poscaída” que consiste en: medo a volver sufrir un accidente, perda da autonomía persoal e da autoestima, modificación dos hábitos de vida previos, actitude sobreprotectora de familiares e coidadores, que carrexa una maior perda de autonomía e, como colofón a todas estas circunstancias a aparición de ansiedade e depresión asociadas.

A repercusión social que orixinan as caídas é a necesidade de requirir axuda social paira realizar as actividades cotiás, o cambio de domicilio ante a imposibilidade de vivir só -ao de familiares ou a unha institución- e, finalmente, a hospitalización cando as lesións físicas son importantes, co consecuente mal prognóstico que supón ingresar por mor de una caída.

Atropelos, queimaduras e gas

Pero as caídas non son os únicos riscos aos que se someten os anciáns cando deambulan pola vía pública. Tamén figuran entre as principais vítimas de atropelo, un feito en gran parte relacionado non só coa deterioración dos seus sentidos -principalmente a vista e o oído- ou coas posibles demencias e os efectos dos fármacos, senón tamén cunha serie de condicionantes externos.

Entre as medidas preventivas que apuntan os especialistas paira evitar o que se produzan este tipo de accidentes figuran: una adecuación de semáforos, que permitan dispor de tempo suficiente paira cruzar, así como una adecuada sinalización acústica, ademais de beirarrúas en bo estado e bordos a unha altura adecuada que eviten o risco de caer ao tentar cruzar a rúa.

A vía pública pode converterse en case una xungla paira o ancián que ten minguadas as súas funcións. Trátase dun medio físico alterado, cunha concepción urbanística e viaria, a miúdo incorrecta, e que pode provocar un accidente fatal. O risco aumenta cando existen incapacidades físicas que dificultan a deambulación ou a subida e baixada de escaleiras, ou ben déficits sensoriais.

Moitos destes perigos quedarían eliminados simplemente coidando que as beirarrúas estivesen en bo estado, que existise una correcta sinalización, que as escaleiras con banzos tivesen a altura precisa, que se colocasen ramplas e ascensores nos lugares de difícil acceso e que os transportes públicos tivesen un tempo suficiente de parada, así como una plataforma de piso baixo para facilitar a subida e baixada dos autobuses.

Finalmente, o envelenamento por gas e as queimaduras constitúen a terceira causa de accidente entre os anciáns, debido aos habituais trastornos da memoria, ou á deterioración mental, así como á perda olfativa. Neste sentido, ofrecen especial perigo as estufas ou braseros de gas, arroxar cabichas ao chan ou fumar na cama e o emprego de mantas eléctricas nos casos de anciáns que sufran incontinencia urinaria.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións