Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A morte da ovella “Dolly” pon de manifesto os riscos das técnicas de clonación

Os científicos consideran que son aínda imperfectas e arroxan un alto número de fracasos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 16deFebreirode2003

As incógnitas sobre a posible relación directa entre a morte da ovella “Dolly” e o seu pioneiro método de creación despexaranse nas análises postmortem. Con todo, os científicos están convencidos de que as técnicas de clonación son aínda imperfectas e arroxan un alto número de fracasos, una conclusión asumible nunha área de investigación cuxa vida é exactamente tan curta como a que tivo o soado ovino, nacido en 1996.

Ian Wilmut, líder do equipo do Instituto Roslin que creou a Dolly “”, sinalou que a priori non pode descartarse que a infección pulmonar da ovella nada teña que ver coa clonación, aínda que outro membro dese grupo, Alan Colman, apuntou onte en Singapura que a morte da ovella é un signo dos riscos das técnicas de clonación.

“Dolly” é a última vítima na longa lista de animais producidos cunha técnica que consiste na fusión do núcleo dunha célula especializada nun óvulo sen núcleo, orixinando un embrión, que una vez implantado nun útero, pode propiciar o nacemento dun animal xeneticamente idéntico ao doante da célula adulta. Este método, denominado transferencia nuclear, busca reprogramar o material xenético dunha célula adulta até o seu estado embrionario.

No caso de “Dolly”, a célula adulta orixinal procedía dunha ovella de seis anos. Teoricamente, os xenes desa célula se reprogramaron durante o experimento, pondo o reloxo biolóxico a cero. Con todo, o alto número de fracasos na aplicación desta técnica -só no 1% dos casos nace un animal clónico- suxire que esa reprogramación é imperfecta ou incompleta. Este feito xa se constatou cando os científicos do Instituto Roslin analizaron os telómeros das células de “Dolly”.

Os telómeros son pequenos fragmentos de ADN, situados nos extremos dos cromosomas, que se van acurtando con cada división das células. De feito, a lonxitude desas estruturas son un marcador de envellecemento celular. Cando se escrutaron os telómeros de “Dolly” comprobouse que eran demasiado curtos paira una ovella da súa idade. Ou as súas células envellecen prematuramente ou xa eran vellas cando naceu, porque a reprogramación xenética desa célula adulta de 6 anos foi imperfecta, pensaron os investigadores.

Pouco despois de xurdir as primeiras dúbidas sobre a auténtica idade biolóxica de “Dolly”, a ovella empezou a mostrar signos de envellecemento fisiológico (artrite). Finalmente desenvolveu una infección nos pulmóns, uno dos órganos máis comunmente afectados os animais clónicos. Sobrepeso, defectos no sistema inmune e anomalías cardíacas son outras disfuncións habitualmente observadas nestes animais.

Coa morte de “Dolly”, os científicos volven recalcar as dúbidas sobre a capacidade actual paira lograr a reprogramación das células adultas coas técnicas de clonación, un proceso que esixe de forma simultánea a correcta activación de centos ou miles de xenes e a inhibición doutros tantos. O fenómeno, chamado epigénesis, é practicamente descoñecido durante o desenvolvemento temperán do embrión, o que constitúe un auténtico desafío paira os investigadores.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións