Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

A proba do VPH en mulleres a partir de 30 anos reduce as posibilidades de padecer cancro de útero

É recomendable someterse tamén a unha citología para que o resultado sexa máis fiable
Por mediatrader 9 de Setembro de 2010

Algúns tipos do Virus do Papiloma Humano (VPH) poden causar cancro de pescozo de útero. Por iso, segundo as novas recomendacións de revístaa ‘Progresos de Obstetricia e Ginecología’, a proba do VPH hase de realizar xunto cunha citología no cribado de cancro de pescozo de útero en mulleres a partir de 30 anos. O doutor José Manuel Ramón e Cajal, especialista de Ginecología e Obstetricia do Hospital San Jorge de Huesca, insiste na utilización conxunta de ambas as probas para que o resultado sexa máis fiable.

As mulleres que se someten ao dous test e obteñen resultados negativos, teñen un risco inferior a 1 entre 1.000 de padecer unha displasia do epitelio do pescozo uterino de grao 2 (CIN2) nos seguintes 10 anos. Os datos acumulados nos progresos actuais en cribado de cancro de pescozo de útero demostran que a proba do VPH ten as condicións idóneas para usarse como test de cribado a partir de 30 anos. A citología usaríase en segundo chanzo, reservada aos casos positivos para a proba do VPH.

“Esta proba revisa e pon ao día a prevención primaria e secundaria no cancro de cérvix e cancro de vulva en catro apartados: epidemiología e carga de enfermidade, prevención primaria, prevención secundaria e interacción vacúa”, sinala o doutor Ramón e Cajal. Xa se manexan futuras liñas de investigación para seleccionar dunha maneira máis exhaustiva aos pacientes con test VPH positivo e citología negativa a partir de 30 anos. Empréganse técnicas novas como a p16 e o genotipado do VPH 16,18.

Por outra banda, o Por outra banda, o cancro de ovarios de células claras converteuse noutra das grandes preocupacións desde o punto de vista curativo, xa que é unha das formas máis agresivas de cancro de ovario entre as mulleres de 40 a 80 anos debido á súa resistencia á terapia estándar. Por cada caso de cancro de células claras de ovario, hai unha media de 20 xenes mutados resistentes á quimioterapia. Científicos do Centro do Cancro Kimmel da Universidade Johns Hopkins (EE UU) identificaron dous xenes cuxas mutacións están vinculadas con este tipo de cancro. Nickolas Papadopoulos, autor principal do estudo, afirma que “poden proporcionar oportunidades para o desenvolvemento de novos biomarcadores e terapias dirixidas aos devanditos xenes”.

O estudo demostra que os dous xenes que mutan con máis frecuencia son “PPP2R1A ,”un oncogén que, ao modificarse, axuda a converter as células normais en células tumorales e “ARID1A ,”un xene cuxo produto suprime tumores. A proteína codificada por este último é un compoñente dunha estrutura celular chamada complexo de remodelación da cromatina. A cromatina comprime o ADN para que se axuste ás células e protéxeo de calquera outra sinal químico. Así, cando o xene ARID1A está mutado, altera o complexo de remodelación da cromatina, o que permite que os xenes se activen ou se desactiven dun modo incorrecto. As mutacións en ARID1A proporcionan “” un importante vínculo entre os novos mecanismos xenéticos e epigenéticos no cancro humano, e poden identificar os cambios que poden ser tratados con terapias.