Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A síndrome das pernas inquietas afecta a máis de catro millóns de persoas en España

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 01 de Febreiro de 2010

síndrome das pernas inquietas, un trastorno de tipo neurológico caracterizado por unha sensación estraña e desagradable nas extremidades inferiores cando están sentados ou tombados. “Non é dor, nin cambras, nin tampouco mala circulación”, afirma o profesor Eduard Estivill, director da Clínica do Soño do Instituto Universitario Dexeus de Barcelona.

Cando estes pacientes non están en movemento “senten a necesidade imperiosa de mover as pernas de forma continua”, para o que o único remedio é “levantarse e andar un pouco para soliviantar esta inquietude”, explica. Aínda que este trastorno ten diferentes graos de gravidade, estes problemas adóitanse dar máis a miúdo durante a noite, o que afecta as horas de soño e á calidade do mesmo. Cando conseguen durmirse adoita ser xa demasiado tarde, entre o tres e catro da madrugada, polo que o soño é “superficial e entrecortado”, sinala Estivill.

Iso leva a que os pacientes que padecen a síndrome de pernas inquietas teñan unha deterioración física e psicolóxica progresivo, polo que son máis propensos a unha baixada de defensas, enfermidades cardiovasculares, dixestivas e inmunitarias, indica o doutor. Ademais, teñen un 40% máis de risco de depresión, irritabilidad e, mesmo, perda de memoria. Todo iso afecta o seu rendemento laboral e ás súas relacións sociais e sexuais, debido a un descenso importante da líbido, apunta o profesor.

Os estudos realizados ata o momento reflicten unha maior incidencia en mulleres (60% do total de casos) e, aínda que o diagnóstico prodúcese en idade adulta, hai estudos que apuntan a que a síndrome pode darse tamén en nenos, en “aqueles que se queixan de molestias nas pernas e pensábase que eran dores de crecemento”, advirte. Aínda que aínda se descoñece a orixe exacta desta doenza, as investigacións realizadas han determinado a presenza dun compoñente xenético que altera a transmisión do ferro que chega ao cerebro.

O tratamento recomendado para a maioría de casos son uns fármacos orais, ropinirol ou pramipexol, que conseguen eliminar esta sensación “aínda que non curala”, sinala Estivill, que cifra nun 70% a súa efectividade e destaca que carecen de efectos adversos. “O problema é que requiren un cumprimento exhaustivo porque se deixan de tomar o fármaco volven recaer”, conclúe.

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións