Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A tensión preoperatorio atrasa a recuperación dos pacientes que se someten a intervencións, segundo varias investigacións

Os médicos inciden na necesidade de informar ao paciente sobre a operación e dos riscos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 30deMarzode2004

Ante unha operación son moitos os pacientes que se preguntan si non espertarán ou si detectaráselles algunha enfermidade incurable. E non só hai sufrimento psicolóxico: distintas investigacións revelan que a tensión preoperatorio atrasa a recuperación.

“Como mellor se combaten a ansiedade e a incerteza é cunha boa información, especialmente por parte do cirurxián”, asegura o psicólogo xixonés Francisco Estévez. “Poder falar e ser escoitado polos médicos é fundamental nestes casos”, engade.

José Antonio Ferrón, xefe do servizo de Cirurxía Xeral do Hospital Virxe das Neves (Selecta), tamén cre que se debe informar ao paciente de “que se lle vai a facer e por que e do risco que corre con esa operación”. A escala Possum -que se aplica en intervencións de certa importancia- mide ese perigo en función das características do paciente. Tamén o anestesista ha de explicar ao paciente, cando lle realiza as probas previas á intervención, o perigo que leva a anestesia: hai unha mínima porcentaxe de persoas que padecen alerxia ás sustancias que se usan paira durmirlles.

Ferrón recalca que o risco cirúrxico -referido non só á operación propiamente dita, senón a todo o proceso- é máis alto nas operacións urxentes que nas programadas. “Hai pacientes aos que obrigatoriamente hai que operar, porque aínda que o risco cirúrxico é alto, o risco de que morran é aínda máis alto… Ou se operan ou morren”, sentencia o doutor.

“Si o anestesista detecta que o paciente é moi ansioso, desde ese momento ou desde uns días antes da operación prescribiranlle un ansiolítico. E, sobre todo nas cirurxías importantes, a véspera do ingreso dáselle un tranquilizante e un protector gástrico, porque a tensión adoita derivar nunha hipersecreción que afecta o estómago”, engade.

O papel dos psicólogos

Xunto a cirurxiáns, anestesistas e enfermeiros, os psicólogos e psiquiatras poderían ter un papel fundamental na preparación dos pacientes que van ser operados. Pero o sistema sanitario exclúeos desta tarefa. María Anxos Hernández, psicóloga da Asociación Española Contra o Cancro, resalta que, ademais das incertezas directamente relacionadas coa operación, moitas persoas están tensas por factores externos que non teñen nada que ver coa súa saúde: Quen organiza a casa mentres eu estou aquí?, Que pasará co meu traballo?…

Paira esta psicóloga é importante que o paciente coñeza os procedementos médicos que se lle van a aplicar, pero tamén as sensacións que terá e algúns detalles prácticos sobre o contexto hospitalario. Mesmo pode ser conveniente mostrarlle o lugar da operación: “Moita xente non viu un quirófano na súa vida. Teñen una idea do quirófano, do instrumental, de bátalas verdes que é completamente mística”.

Na preparación psicolóxica paira una intervención pódense utilizar procedementos de relaxación, técnicas de sensibilización paira axudar á persoa a enfrontarse ás cousas que máis teme e técnicas para que vexa os aspectos positivos da cirurxía, cuxo obxectivo, á fin e ao cabo, é curar a enfermidade. O psiquiatra arxentino Eduardo Giacomantone e o cirurxián Alberto Mejía sinalan nun traballo conxunto sobre “Tensión cirúrxica e ansiedade”, que no período preoperatorio “certo nivel de ansiedade é normal e desexable”, xa que indica que o paciente ten una visión realista do perigo obxectivo que representa a cirurxía e trata de adaptarse á situación.

Recuperación problemática

Segundo estes autores, as persoas cunha tensión excesiva antes de una intervención “presentan maiores dificultades na súa evolución clínico-cirúrxica”. Entre elas, problemas psíquicos -ansiedade, insomnio ou agresividade-, problemas na relación médico-paciente, convalecencia prolongada, mal control da dor con analxésicos, actitudes inadecuadas no coidado da enfermidade ou complicacións orgánicas.

Estes especialistas recomendan que o cirurxián, durante a avaliación prequirúrgica ou o día do ingreso, dedique un tempo a unha charla informal co paciente e estimúlelle a contar o que pensa ou teme da operación.

Síntomas que poden alertar da presenza dun cadro de ansiedade preoperatoria son insomnio, pesadelos, cefaleas tensionales, náuseas, dispepsias, sensación de afogo ou opresión no peito… Outro signo poderían ser os reiterados adiamentos da operación motivados “polo temor ou por trastornos somáticos como reaccións alérxicas ou arrefriados, por exemplo”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións