Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A ética da cirurxía estética

Unha función do cirurxián plástico é aconsellar aos pacientes para que se sometan a operacións xustificadas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 24deXaneirode2010
Img injerto pelo Imaxe: Ilter clinic

A cirurxía estética ha estado, de maneira tradicional, copada polas mulleres. Con todo, nos últimos anos, o perfil de quen se someten a estas intervencións variou. Cada vez hai máis novos, e mesmo menores de idade, que optan por esta solución. Cales son os criterios éticos que deben rexer a práctica desta actividade médico-cirúrxica?

Img

A cirurxía estética ha volto ás portadas dos medios informativos por distintos motivos. A cara triste protagonizouna a modelo arxentina Solange Magnano, que faleceu só dous días despois dunha intervención estética de glúteos. Os personaxes populares inspiran a moitas mulleres, cada vez máis novas e mesmo menores, que deciden someterse a unha operación de cirurxía estética. Tamén o número de homes aumentou estes últimos anos, aínda que aínda é moi inferior ao delas. Con todo, como toda intervención cirúrxica, non está exenta de riscos. Algunhas persoas non poden someterse a unha operación estética.

Baixo a mirada do código deontolóxico

A cirurxía plástica réxese polo mesmo código deontolóxico que o resto de especialidades médicas e cirúrxicas. “Non temos un código especial”, recalca Enrique Bassas Mercador, cirurxián plástico e estético do Centro Médico Teknon, de Barcelona. Antes de someterse a calquera cirurxía, entrégase aos pacientes un documento de consentimento informado, onde se expoñen os riscos e beneficios do procedemento e que deben asinar eles ou os seus proxenitores, no caso de que sexan menores de idade.

A principal peculiaridade desta cirurxía, respecto doutras especialidades médico-cirúrxicas, é o importante rendemento económico para quen a practican, xa que non están cubertas nin pola Seguridade Social nin polas pólizas de seguros médicos. Por este motivo, sempre pode convidar a que, como ocorre en todas as profesións, opérese a un paciente cando non sería necesario ou non estaría indicado.

Segundo Bassas, quen adoitan ter relación “con cuestións pouco éticas ou operar a unha idade na que non correspondería por unha pretensión mercantil, son os intrusos”. Un dos problemas desta profesión é o intrusismo profesional.

Ética e lei

“Estar delgada e ter os peitos e os glúteos saíntes está de moda, pero é minoritario e excepcional”

A ética da cirurxía estética merece unha distinción. Se unha persoa exerce a cirurxía plástica sen título, comete unha fraude e incorre nunha ilegalidade. Pero tamén hai actuacións que, sen estar perseguidas pola lei, non serían correctas desde o punto de vista ético; un exemplo é o afán desmesurado por operar cando hai algo que se pode solucionar sen cirurxía, explica o experto, “porque o cirurxián o faría para lucrarse”.

En medicamento, unha vez que se finalizou a carreira e obtívose o título de licenciado e doutoramento, sería unha falta de ética pretender traballar nunha especialidade da que non se coñece, “coma se o cirurxián cardíaco quixese realizar unha cirurxía estética ou á inversa”, comenta.

Asegurarse antes da intervención

Como pode o paciente combater estas situacións e cerciorarse de que vai estar en boas mans? O primeiro é fixar unha serie de filtros antes de tomar unha decisión firme, consultar nomes e datos relativos aos cirurxiáns plásticos de sociedades científicas, como a Sociedade Española de Cirurxía Plástica, Reparadora e Estética (SECPRE). Esta organización só admite como socios a quen teñan o título oficial de cirurxián plástico e expulsa a outros denunciados por cometer faltas de ética.

Consultar á SECPRE antes de pasar polo quirófano concede ao usuario “a máxima garantía de que lle vai a intervir un profesional e nun centro que reúne as condicións adecuadas, xa que os accidentes e complicacións non adoitan ocorrer en centros importantes, senón nos pequenos, pouco coñecidos e con escasa esterilidad”, informa Bassas. Outra arma que ten o paciente, antes de decidirse, é pedir ao cirurxián plástico que lle ensine o título oficial.

Comprobacións do cirurxián

Se o paciente pon os seus filtros para cerciorarse de que lle opera quen debe e coas máximas garantías, o cirurxián plástico tamén debe pór os seus. O primeiro que este ten en conta é que o paciente recorra á cirurxía estética de forma voluntaria, non por presións da parella ou de forma forzada por algunha motivación estraña, e coa idade permitida pola lei. Ata hai pouco a idade legal eran 18 anos; agora fíxase en 16 anos. Se non se chegou a esta idade, hai que pedir consentimento aos proxenitores ou ao titor, igual que sucede no resto de intervencións cirúrxicas.

En certos casos, o cirurxián tamén recorre a un psicólogo para que estude a motivación do seu cliente. “O 95% piden o ‘normal’: un nariz máis bonito ou un aumento de peito. É raro que acudan a consúltaa persoas con trastornos psicolóxicos preocupantes”, di Bassas. Casos de persoas adictas a esta cirurxía, son unha minoria.

A ética do cirurxián plástico pasa por aconsellar a estas persoas as operacións que estean xustificadas, que sexan razoables (non desproporcionadas) e que supoñan unha melloría estética visible. Con todo, a miúdo, os pacientes adictos desatenden os seus consellos, aínda que os resultados sexan imperceptibles. Tras comprobar que a intervención é voluntaria e tense a idade legal, coñecer a motivación do paciente e consultar ao psicólogo se é preciso, Bassas opera cada mes a uns 30 pacientes e denega a cirurxía a 2 ou 3, en torno o 10%.

Cirurxía estética en menores

A que idade débese operar a unha persoa? Aínda que é aconsellable esperar a que terminase o desenvolvemento físico, aos 18 anos, depende do tipo de cirurxía e do caso. A operación de estética que con máis frecuencia realízase en nenos é a corrección das orellas en asa ou de soplillo “”, posto que quen as teñen son, en xeral, o branco de burlas e comentarios. “A pesar de que é preferible esperar aos 12 ou 13 anos, cando o corpo está máis formado, e realizar un retoque aos 16 ou 17 anos, hai algún caso de nenos máis pequenos que están moi cohibidos. Ante esta situación, o aconsellable para evitar un dano psicolóxico maior, é adiantarse”, comenta este cirurxián plástico.

MÁIS DEMANDA

Img injertoImagen: Ilter clinic
As intervencións máis demandadas nas consultas dos cirurxiáns plásticos varían segundo a franxa de idade. Na infancia, a operación máis común céntrase en retocar as orellas; as adolescentes e mozas de 19 a 21 anos solicitan un aumento mamario e rinoplastia; nas mulleres que superan 30 anos e pasaron por un ou varios embarazos, a corrección da flacidez da barriga e o peito caído; e nalgunhas moi delgadas, a eliminación das denominadas “pistoleiras”. A partir dos 40 anos, iníciase a cirurxía antienvejecimiento, onde destaca o lifting, detalla Enrique Bassas.

A lectura positiva desta tendencia a favor dun aumento dos seos, relaciónase coa independecia da muller nova, que antes debía pedir permiso aos seus pais. A lectura negativa é o modelo de beleza que se persegue, inspirado nas “barbies” e as películas de Hollywood, cun prototipo de muller moi delgada e con máis peito, que non é real por natureza. “Quen ten moito peito, ten moito de todo. Estar delgada e ter os peitos e os glúteos saíntes está de moda, pero é minoritario e excepcional”, afirma. A única forma de conseguilo para a maioría das mulleres, pasa pola cirurxía.

Nos últimos anos, ademais, os homes apuntáronse á cirurxía estética para mellorar o seu aspecto físico, ata o punto de que algunhas intervencións son específicas para eles, como o transplante de pelo para os alopécicos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións