Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A timidez na adolescencia

A ansiedade e a falta de confianza nun mesmo, os principais obstáculos

Lembra as súas primeiras conversacións co sexo oposto? Non se atrevía a dar o primeiro paso? A timidez afecta con maior frecuencia e de forma máis intensa aos adolescentes, un segmento de idade que atravesa neses anos grandes cambios. Fanse novos amigos e inícianse novas relacións. Os expertos aseguran que esta reacción de inseguridade véncese grazas á aprendizaxe. Coñezamos a opinión e o consello de cinco psicólogos sobre este tema tan consultado e ao mesmo tempo tan sinxelo de solucionar, segundo os especialistas.

Motivos da súa aparición

A timidez é un trazo da personalidade que todos temos en maior ou menor grao e que se mostra de maneira máis acusada en certos momentos. “É una reacción de inseguridade que aparece cando a persoa entra en contacto con situacións que implican relación con outros”, indica a psicóloga Almudena Porres Salces. Adoita afectar en maior medida a determinados tipos de personalidade, por exemplo, é máis habitual cando coinciden “a introversión, un certo grao de hermetismo e dificultades de comunicación, ou cando na infancia faltou confianza e afecto por parte dos pais”, sinala Teresa Pont, vicepresidenta da comisión deontolóxica do Colexio de Psicólogos de Cataluña.

Os adolescentes constitúen un dos grupos máis afectados pola timidez, segundo Antonio Cano Vindel, profesor titular da Universidade Complutense de Madrid e Presidente da Sociedade Española paira o estudo da Ansiedade e a Tensión (SEXAS). “Nesta etapa agudízanse os problemas da timidez por tres motivos”:

  • Porque se deixou de ser un neno e non se teñen ben aprendidos os novos roles sociais.
  • Debido aos cambios que experimenta o propio corpo, feito que pode chegar a provocar problemas de aceptación da nova imaxe corporal.
  • Por mor dos cambios hormonais, que se atopan relacionados coas emocións. Por esta razón dáse una maior incidencia da vergoña e da irritabilidad.

Tanto a predisposición xenética como a contorna social dos primeiros anos de vida son determinantes na orixe da timidez, expón Cano Vindel. “Na timidez poden influír factores xenéticos -como a introversión- ou factores da aprendizaxe, xa que desde pequenos vanse aprendendo una serie de comportamentos na contorna do neno e non é o mesmo ter pais introvertidos que extrovertidos. Tamén aparecen emocións propias da aprendizaxe social, como a vergoña. Nos socializan, e aínda que sendo bebé non importase estar espido, a un neno de 7 ou 8 anos pódelle dar vergoña”.

Respecto á orixe da timidez, cada vez máis expertos coinciden en destacar que a influencia da contorna é maior. Explican que si o neno vive nunha contorna acolledora, terá menos posibilidades de ser tímido. “Nas experiencias precoces da vida, si a criatura percibe que é desexada, querida e recibe una base de estabilidade afectiva e seguridade nas súas necesidades básicas, terá una maior confianza en si mesma”, argumenta Pont.

As causas da timidez na adolescencia adoitan ser distintas que noutras etapas da vida. Incide por igual tanto en mozos como en mozas. “Por exemplo, no adolescente prodúcese una desconfianza nun mesmo porque a personalidade aínda non está conformada; ou temores porque aínda non se adquiriron demasiadas habilidades sociais”, explica Porres Salces.

En liñas xerais, a timidez pode xurdir por “unha sobreprotección familiar, debido a un ambiente familiar autoritario, una situación escolar na que os nenos sentan menosprezados ou por unha circunstancia social na que sentan infravalorados polos seus iguais. Estas experiencias provocan na persoa una sensación de bloqueo que lles impide enfrontarse a situacións sociais”, explica a psicóloga Mónica Elorza.

A timidez non é sinónimo de introversión. As persoas introvertidas son persoas que se concentran no seu mundo interior e que non necesitan relacionarse cos demais. “A diferenza fundamental é que o tímido non sabe como relacionarse cos demais e o introvertido non o necesita, é dicir, non busca relacionarse co resto”, sinala Elorza.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións