Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A tomografía por emisión de positrones

Unha exploración diagnóstica que ademais permite valorar con exactitude e de forma prematura o efecto da terapia nos pacientes

Nos últimos anos unha exploración emerxente, a tomografía por emisión de positrones, está representado un salto cualitativo e un importante avance no diagnóstico e seguimento de enfermidades como o cancro ou o Alzheimer. Un recente estudo avala o papel cada vez máis relevante desta técnica.

O traballo publicado pola Axencia Española de Tecnoloxías Sanitarias (AETS), sinala que nun 76% dos casos a Tomografía por Emisión de Positrones (PET, as súas siglas en inglés) evita ter que realizar outras probas diagnósticas invasivas e con riscos para o paciente (como biopsia ou cirurxía), o que ademais de beneficiar claramente ao enfermo tamén contribúe ao aforro de custos para a sanidade. Así mesmo, nun 39% dos casos, tamén é capaz de detectar lesións novas que nin sequera se sospeitaron coas técnicas convencionais e noutro 92% achega información complementaria. O mesmo estudo sinala que a PET modifica o diagnóstico e o estadio tumoral ata nun 57% dos casos. Ademais, conduce a cambios no tratamento previsto antes de realizar esta proba nun 79% dos pacientes, podendo realizar un prognóstico fiable, determinar cal é a opción terapéutica máis apropiada en cada fase da enfermidade, obviando tratamentos agresivos innecesarios.

Pacientes oncolóxicos, principais beneficiados

A oncoloxía é actualmente a principal aplicación desta nova técnica. Aproximadamente o 80% das exploracións PET que se realizan son en pacientes con cancro, sendo a indicación máis frecuente o cancro de pulmón, no que ten unha sensibilidade da 96% fronte ao 67% do TAC (Tomografía Axial Computerizada) á hora de diferenciar entre unha lesión tumoral e unha lesión non tumoral benigna. O segundo lugar no ranking de probas máis comúns en cancro ocúpano os linfomas e o terceiro, o cancro de colon.

A PET tamén pode ser empregada como un instrumento non invasivo para a detección da afectación de ganglios axilares en mulleres con cancro de mama, o que permite evitar a biopsia de ganglios sentinela e pasar ao seguinte paso no manexo da paciente (quimioterapia ou resección do ganglio afectado). Esta é a principal conclusión dun estudo desenvolvido no Centro Médico Cedars-Sinai de Los Ángeles (EEUU), publicado en Arquives of Surgery, no que revisaron os datos de 54 mulleres con cancro de mama invasivo ás que se practicou PET-FDG (tomografía por emisión de positrones con fluordeoxiglucosa) antes de cirurxía ou quimioterapia.

A PET mide a actividade metabólica das células avaliando a fisioloxía e a anatomía do órgano ou tecido

A tomografía por emisión de positrones non é tan só unha exploración diagnóstica senón que permite valorar con precisión e de forma precoz cal está a ser a repercusión da terapia nos pacientes. Nalgúns tipos de tumores é posible predicir a resposta mesmo tras aplicar o primeiro ciclo de quimioterapia. Ademais do seu interese en oncoloxía, en poucos anos a PET pasou a ser unha técnica de enorme potencial clínico noutras áreas como a neurología, a psiquiatría e a cardiología, non tan só no diagnóstico senón polo seu importante papel en investigación básica.

Máis que simples imaxes anatómicas

A PET é un procedemento de medicamento nuclear que mide a actividade metabólica das células dos tecidos corporais, o que permite avaliar a fisioloxía (funcionamento) e a anatomía (estrutura) do órgano ou tecido. Por tanto, esta exploración é unha eficaz ferramenta no diagnóstico precoz xa que permite detectar cambios bioquímicos que poden identificar o comezo dun proceso patolóxico antes de que poidan observarse os cambios anatómicos relacionados coa enfermidade a través doutras exploracións con imaxes por exemplo, a tomografía computarizada ou a resonancia magnética.

Dado que é un exame de medicamento nuclear, para o procedemento utilízase unha pequena cantidade de sustancia radioactiva (radionúclido). Posteriormente utilízase un dispositivo de exploración que detecta os positrones (partículas subatómicas) emitidos por este radionúclido no órgano que se estuda. Os radionúclidos son sustancias químicas (como a glicosa, o carbono ou o osíxeno), que son utilizadas naturalmente polo órgano durante o proceso metabólico normal, ás que se agrega unha sustancia radioactiva. Por exemplo, nas PET cerebrais, dado que o cerebro utiliza glicosa para o seu metabolismo, engádese unha sustancia radioactiva á glicosa para crear un radionúclido denominado fluorodeoxiglucosa (FDG).

O rápido desenvolvemento de novos radiofármacos fai que as posibilidades de estudo mediante PET sexan cada vez maiores, tanto no campo da aplicación clínica como desde o punto de vista da investigación. Practicamente todas as moléculas biolóxicas son susceptibles de ser marcadas con algún isótopo emisor de positrones, polo que o abanico de posibilidades é amplísimo. Desde o desenvolvemento de novos tratamentos, comprobando a súa eficacia e a unión a receptores, ata a aplicación para o estudo ‘in vivo’ da terapia génica, que tanto auxe esta tendo actualmente, as posibilidades son case infinitas.

PROMETEDOR FUTURO

Img PET MIPS anim
A PET proporciona información a nivel metabólico, bioquímico e molecular sobre o funcionamento do cerebro humano ‘in vivo’ de forma non invasiva e constitúe unha excelente ferramenta tanto para a investigación como para a valoración clínica dos pacientes. A exploración ten unha indicación fundamental no estudo das demencias e das enfermidades dexenerativas do sistema nervioso central axudando a identificar a súa causa e realizando o diagnóstico diferencial con outras enfermidades.Dada a elevada taxa de metabolismo das células cerebrais para a glicosa, pódese mostrar claramente a súa diminución en estadios moi iniciais e, de aí, a súa capacidade de detectar precozmente a enfermidade de Alzheimer e outros procesos como a demencia senil.

Tamén é de interese o estudo PET na enfermidade de Parkinson, fundamentalmente mediante o uso de F18-Dopa, pero tamén mediante a FDG (fluordeoxiglucosa), observándose unha diminución do seu metabolismo a nivel do núcleo caudado cando existe esta enfermidade. Na epilepsia, a exploración pode detectar a existencia e localización de focos epileptógenos, en especial en pacientes con ataques complexos parciais refractarios aos fármacos anticomiciales en que se enfocou o seu tratamento mediante resección cirúrxica.

En Psiquiatría a técnica está aínda infrautilizada. No estudo das esquizofrenias proporciona a oportunidade de establecer vínculos entre os síntomas e as funcións cerebrais que se alteran nesta enfermidade. Na práctica clínica pode ser útil no diagnóstico diferencial entre distintos trastornos mentais a fin de descartar a presenza de cadros psicóticos que poden esconderse detrás dalgúns cadros depresivos ou de abuso de drogas en persoas novas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións