Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Aceptar ás madrastras e padrastos

Moitos nenos néganse a aceptar esta figura ante o sentimento de traizón aos pais biolóxicos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 08deMarzode2006

A imaxe dos padrastos e, sobre todo, das madrastras, adoita estar unida a connotacións negativas e, a miúdo, estereotipadas. Con frecuencia os menores venlles como usurpadores do posto que ocupan o seu pai ou nai biolóxicos e relacionan a esta nova figura cunha fonte de problemas e competencia. Son moitos os pequenos que se negan a querelos porque senten que ao mostrarlles afecto traizoan aos seus proxenitores. Ademais, a aceptación complícase cando a chegada desa figura prodúcese tras a morte do pai ou da nai. A clave, aseguran os psicólogos, é ser pacientes e conceder aos nenos o tempo que necesiten paira descubrir que esta nova persoa non é un novo pai ou nai, senón un membro máis da familia que axudará a reconstruíla e formar un fogar.

Como afrontar a súa chegada

A chegada á familia do padrasto ou madrastra case nunca é fácil. O primeiro impulso dos nenos adoita ser de rexeitamento a esta nova figura e o problema agrávase cando o padrasto ou madrastra aparece tras a perda do pai ou nai biolóxicos. Ao longo da historia os contos presentaron a esta figura como un ser malo, teimudo en afastar aos nenos ao lado do seu pai e sen ningún sentimento de amor, una imaxe que parece calar nos máis pequenos xeración tras xeración. Asegura a psicóloga Sara Raquel Veigas que paira un padrasto ou madrastra é difícil facerse querer. “Máis aínda -afirma- cando o neno ten ao redor de cinco anos e uso de razón, porque entón a chegada non a adoitan aceptar de ningunha maneira”.

“Canto maiores sexan os fillastros, máis difícil resultaralles a adaptación ao padrasto-madrastra”, explica Álvaro Cabo Rivas, psicólogo clínico do Gabinete Psicolóxico GOP. “En primeiro lugar, porque levan máis tempo cun modelo anterior e, en segundo lugar, porque cando se trata de adolescentes que están tentado independizarse da familia, cústalles aceptar que a nova parella estea a tentar reconstruíla”. Neste último caso, pode ocorrer que moitos pais e padrastos sen información confundan esta actitude de independencia do adolescente coa sabotaxe deste á nova parella. “Máis que polo desexo de non querer ver aos seus pais, aos adolescentes desgústalles vivir en dúas casas porque normalmente impídelles manter a relación cos seus amigos. Esta actitude adoita ser entendida polos proxenitores como una mostra que non lles importan ou que están enfadados con eles, en lugar de entender que a esta idade o grupo de amigos ten moita importancia. Ademais, é importante aclarar que moitos dos problemas que expón o adolescente na nova familia exporíaos igualmente na familia primaria”, precisa Álvaro Cabo.

/imgs/2006/10/padres222.jpg

Concretamente, aos pequenos e pequenas cústalles entender aínda máis a necesidade dos seus pais por refacer a súa vida tras unha separación, un divorcio ou una perda, pero tampouco é fácil paira os proxenitores xa que, segundo explica Carlos Gayoso, psicólogo da Asociación galega de Pais e Nais separados, “o pai ou a nai biolóxicos pódense sentir inseguros e con medo a perder o protagonismo”. O especialista considera que nestas situacións o ideal é que “os dous pais biolóxicos estean de acordo na nova relación e que logo lla expliquen ao neno conxuntamente”. O fundamental é facer entender aos fillos, e aos propios pais e nais, que una das partes ou ambas refixeron a súa vida sentimental, pero que esa situación non afectará “para nada”, recalca Gayoso, á relación entre uns e outros. “O que si hai que entender -subliña Cabo-, é que una vez que os nenos entran nunha familia onde se atopa a un padrasto-madrastra esta xa é, polo menos, a súa terceira estrutura familiar: a primeira foi a dos seus proxenitores e a segunda é a que viviron cos seus pais separados”.

O psicólogo considera que a facilidade ou dificultade coa que o neno acepta a nova figura do padrasto-madrastra é directamente proporcional ao modo en que esta figura foi introducida na súa vida. Os nenos tenden máis a actuar que a explicar como senten e necesitan saber que van recibir a atención do pai ou a nai a pesar de que este teña una nova parella. “Os cambios adoitan xerar inseguridade e desconcerto”,Os cambios adoitan xerar inseguridade e desconcerto por iso deben introducirse o máis gradualmente posible. Paira un neno ter dous fogares é como ter dúas nacionalidades: resulta vantaxoso salvo que os países entren en guerra”, advirte.

Con todo, en toda esta situación quen sempre xogan un papel principal son o padrasto e a madrastra. A actitude que teñan ante o neno será vital para que este acéptelles ou rexeite con máis afán. Non é sinxelo saber como comportarse porque cada neno é un mundo e reacciona dunha maneira, pero os expertos aconsellan que padrasto e madrastra débense comportar de acordo á súa personalidade e a súa forma de ser: una nova figura adulta no fogar e na vida dos nenos. Paira o doutor Cabo, iso exclúe ser un amigo e ser un pai (os fillos xa teñen un pai). “O padrasto non comparte co resto dos membros da familia moitas tradicións, costumes, nin os recordos dunha historia en común, e debe esperar o transcorrer do tempo e vivencias compartidas paira poder xeralas e sentirse un “membro de pleno dereito”. Mesmo no caso dun pai ou una nai que nunca ve aos seus fillos ou que mesmo faleza, sempre formará parte do pasado dos fillos e estes necesitan que se lles permita ter un vínculo ou recordos del ou ela”, engade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións