Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Afrontar a xubilación

En 2050 España terá 13 millóns de maiores, preto dun 32% da poboación

Facer fronte á xubilación non sempre é tarefa fácil. Chegar aos 65 anos ou someterse a unha prexubilación a partir dos 55 pode supor un difícil momento que en moitas ocasións produce depresión e tensión. O xubilado, din os expertos, experimenta ao principio momentos de euforia, pero despois pode caer en estados depresivos que se acentúan en función das circunstancias persoais. Aínda así, o panorama paira un pensionista non ten por que ser frustrante. Como elementos positivos algúns geriatras sinalan a dispoñibilidade dun tempo precioso paira realizar actividades que antes eran impensables.

Cambio vital considerable

Paira Eduardo Rodríguez Rovira, o presidente da Confederación Española de Organizacións de Maiores, CEOMA, a xubilación é una das crises vitais máis importantes ás que se enfrontan os individuos. No espectro da vellez, explica Rodríguez, hai moitas clases de maiores: os que se toman este momento como una liberación e os que caen en terribles decepcións que mesmo chegan a provocarlles a morte. Existen, engade, outras persoas maiores que polas súas circunstancias laborais (artistas, intelectuais) non se xubilan nunca e mantéñense activos case até o final dos seus días.

Segundo Valentín Martínez-Otero, doutor en psicoloxía e psicopedagoxía, adscrito ao Colexio de Psicólogos de Madrid, pode dicirse que, en xeral, a xubilación supón “un cambio vital considerable”. Trátase dunha situación de crise que, na súa opinión, pode ter una vertente positiva e outra negativa. Máis tempo libre, oportunidade paira descansar e dedicarse a actividades pracenteiras aparecen no apartado de elementos positivos. Alén da balanza áchanse a perda de relacións sociais, de recoñecemento e a diminución do salario, entre outros.

“En materia de saúde baixan até as defensas. Pero non lle ocorre a todos. O que ten diñeiro xoga ao golf e pásallo estupendamente. Pero se te xubilas con poucos ingresos económicos, viúvo e sen fillos ou con eles fóra da cidade empézasche a enfrontar á soidade”, opina Eduardo Rodríguez Rovira.

O período de xubilación, segundo o psicólogo Martínez-Otero, coincide a miúdo cunha etapa da vida na que o individuo pode estar máis debilitado. Iso leva situacións predepresivas ou depresivas que poden requirir atención profesional. A tensión na maioría dos casos obedece á precaria situación económica á que ven abocados moitos xubilados que requiren axuda da administración.

A psicóloga Almudena López, profesora axudante da facultade de ciencias da saúde da Universidade Rei Juan Carlos de Madrid, explica que no proceso psicolóxico que leva una xubilación aparece una perda do rol profesional. E cando este supón máis do 75% do tempo do individuo, e súmase á diminución de ingresos económicos, atopámonos ante consecuencias negativas que repercutirán no estado de ánimo do xubilado. Iso non quere dicir necesariamente, aclara López, que os pensionistas se enfronten sempre a situacións pouco agradables. Ás veces pódense asumir outros roles que reforcen a personalidade e a autoestima, por exemplo o papel de avós.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións