Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Afrontar a xubilación

En 2050 España terá 13 millóns de maiores, preto dun 32% da poboación

Facer fronte á xubilación non sempre é tarefa fácil. Chegar aos 65 anos ou someterse a unha prexubilación a partir dos 55 pode supor un difícil momento que en moitas ocasións produce depresión e tensión. O xubilado, din os expertos, experimenta ao principio momentos de euforia, pero despois pode caer en estados depresivos que se acentúan en función das circunstancias persoais. Aínda así, o panorama paira un pensionista non ten por que ser frustrante. Como elementos positivos algúns geriatras sinalan a dispoñibilidade dun tempo precioso paira realizar actividades que antes eran impensables.

Mitos sobre os maiores

“Eu creo que cada persoa se xubila como viviu. É absurdo que una persoa como eu, que nunca fixo ximnasia váiaa a facer agora ás alancadas. É absurdo facer cousas ás que non estou afeita. O terrible, en cambio, é deixar de facer cousas que antes podía, por exemplo ler. Pero a vellez é lei de vida e hai que aceptala co mellor humor posible”, comenta Marisa Viñes, presidenta da asociación Avós en Marcha (Abumar), con sede en Madrid.

Viñes cre, como os psicólogos Martínez-Otero e López, que a xubilación non é fácil de asumir pero que depende en boa medida das circunstancias da persoa. Uno dos aspectos positivos que Viñes atopa á xubilación é a posibilidade de asociarse en organizacións deseñadas paira maiores que axudan en certa forma a mitigar o baleiro que pode deixar o converterse en pensionista. “Antes era difícil asociarse, agora non. Xa non necesitamos permiso paira facelo e é una boa opción”, engade a presidenta de Abumar.

Nese sentido Almudena López sinala a importancia de deixar atrás o mito tan estendido de que todas as persoas maiores queren o mesmo. Polo xeral, di, deséñanse actividades moi uniformes, sen ter en conta que neste segmento da poboación hai una gran heteroxeneidade. “Que os programas paira xubilados consten dos mesmos puntos é un erro. A uns pódelles encantar facer unha viaxe co Imserso e a outros lles pode parecer un horror”, di a psicóloga López.

No entanto, entre os profesionais trátase de cambiar esa mentalidade e por iso son cada vez máis diversas as ofertas paira os xubilados. “Hai que acabar coa idea de que os maiores non poden aprender ou que non lles gusta a tecnoloxía. Agora xa hai aulas de internet paira maiores”, sinala López. “Hai que procurar que os anciáns participen e teñan actividade corporal e mental suficiente. Non deben ser considerados como nenos, senón como persoas de gran experiencia e sabedoría. Débense respectar as afeccións dos anciáns, animarlles a que organicen o seu tempo e brindarlles oportunidades de relación e goce. O labor de psicólogos, psicopedagogos e educadores pode ser moi positiva nesta etapa da vida”, engade Valentín Martínez-Otero.

A presidenta de Abumar recomenda manterse activo e procurar, da maneira que mellor lle favoreza ao individuo, integrarse na sociedade. “E creo que se debe contemplar a posibilidade de ir ao psicólogo, sobre todo a partir dos 50 anos. A min paréceme que a esa idade é cando chega a verdadeira crise”, engade.

Paira enfrontarse á xubilación, din os expertos, o mellor é tratar de separar esta etapa da vida da perda de autoestima. Pero niso non só xoga un papel importante a actitude do xubilado senón das persoas que lle rodean. “Canto máis apoio social teñen estas persoas máis positiva será a xubilación. Ou polo menos diminúen as consecuencias negativas. Non é o mesmo o que se xubila sen redes sociais de apoio emocional -familiares e amigos-, que o que o fai rodeado destes estímulos”, opina a psicóloga López.

Segundo Isidoro Ruipérez, presidente da Sociedade Española de Xeriatría e Gerontología, hai xubilados de certas capas sociais, por exemplo nas zonas rurais, que están pouco informados o panorama que lles espera. “Creo que se dá moi pouca información sobre a vellez e é importante, sobre todo neses ámbitos, que a xente aprenda a envellecer”, sinala Ruipérez. Paira este especialista, o parámetro establecido a partir do cal se empeza a falar de vellez son os 65 anos, pero os cambios importantes no individuo danse a partir dos 80.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións