Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Afrontar enfermidades incurables

A actitude do paciente ante a vida, así como o apoio familiar e social é fundamental paira convivir cunha enfermidade incurable

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 14deDecembrode2005
Img terminal p

A vida familiar, social e laboral altérase por completo ante a aparición dunha enfermidade, máis aínda se esta é irreversible ou dexenerativa, situación que obriga ao paciente a cambiar de maneira radical o seu modo de vida. Hai enfermidades paira as que o medicamento actual non ten solucións ou cuxos tratamentos non logran os resultados esperados. Por esta razón, recibir a noticia de que se padece una doenza deste tipo é un duro golpe paira quen a sofre e paira os seus familiares. Con todo, os psicólogos afirman que se pode convivir cunha enfermidade destas características despois de superar una serie de etapas que pasan pola negación da situación, en primeiro lugar, e por certa rebeldía despois. Son actitudes normais que co paso do tempo e a axuda dos seres queridos adoitan desembocar nunha última fase de aceptación e adaptación, aínda que a tristeza e os episodios depresivos poden aparecer de maneira continuada. Neste sentido, as asociacións de apoio realizan una labor excelente, favorecendo que enfermos e familiares aprendan a coñecer a enfermidade, a aceptala e a sacar o máximo partido á vida coas limitacións progresivas ás que poden verse sometidos os enfermos.

A actitude é un elemento definitivo

Xa sexa pola aparición dunha doenza incurable, por un accidente que provoque vivir o resto da vida nunha cadeira de rodas? a persoa que recibe a noticia de que padece una enfermidade paira a que non existe solución pasa por varias fases, segundo indica María do Mar González Muñoz, psicóloga e directora do Centro de Psicoloxía PsicoSalud, de Madrid.

  • Negación: Pensar que a situación é imposible, que non pode estar a pasar. Moitas persoas non queren aceptar o problema e chegan a convencerse de que se trata dun erro médico.
  • Enfrontamento: Rebeldía ante a situación. Una vez que os enfermos empezan a asimilar o diagnóstico médico, é moi común enfadarse co mundo, cos demais ou mesmo cun mesmo por ter una enfermidade paira a que non existe solución.
  • Aceptación e adaptación: Una vez comprendida e asimilada a situación é habitual mostrar síntomas depresivos, por exemplo, estar máis tristes, irritables, apáticos ou ansiosos ao pensar en todo o que se lles vén encima. Tras este período de adaptación, deciden que facer co tempo que queda e que actitude adoptar.

En ocasións, segundo advirte a psicóloga, algúns pacientes quedan ancorados nalgunhas das primeiras etapas, non evolucionan e afróntano mal, polo que sofren por partida dobre: “por unha banda pola enfermidade, e por outro pola non aceptación dunha situación real e irrevogable”. Con todo, hai persoas que afrontan estas situacións moito mellor, o que favorece que tanto eles como os seus familiares ou as persoas que os rodean acepten mellor a nova situación e axúdense entre todos. Non cabe dúbida de que a vida paira estas persoas é diferente desde o momento en que coñecen a súa enfermidade, xa que hai multitude de actividades que antes podían facer e que na súa nova situación resultaranlles imposibles. Pero, como sinala González Muñoz, é moi importante que tanto eles como os seus familiares e amigos teñan en conta que hai outras moitas que si poden facer e que deben “aprender a valorar outros aspectos da vida que antes pasaban desapercibidos e que merecen a pena ser tidos en conta”. A psicóloga advirte de que moitos destes enfermos pensan que a súa nova vida é un modo de vivir de segunda categoría, pero non cre que sexa certo e incide na importancia de dar ao enfermo “un motivo paira levantarse cada mañá, una meta que conseguir e una valoración persoal do que fai día a día”. Paira conseguir chegar a esta aceptación, una situación realmente difícil, existen estratexias que poden axudar a manexar o proceso de enfermidade, segundo explica Maribel Carreiras Barba, psicóloga do Grupo Luria Psicólogos, de Madrid:

  • Vivir o presente: Gozar do que se ten e non sufrir polo que se poida perder.
  • Medir a vida en termos de calidade, non de cantidade: Tentar ver a vida en profundidade, “ao ancho, o alto e o longo, e non só ao longo, polos metros percorridos”.
  • Buscar solucións: Aínda que non poida elixir as circunstancias que leste vivindo, si pode elixir como responder ante elas.
  • Coidarse: Descansar, alimentarse adecuadamente.
  • Distraerse: Realizar actividades que lle apeteza e que non lle supoñan un gran esforzo.
  • Confiar no quipo médico: Consultar aos médicos todas as dúbidas que teña respecto ao proceso de enfermidade e sobre como controlar todas as molestias derivadas da mesma.
  • Evitar que a enfermidade non sexa o centro da súa vida: Pódese seguir traballando, facendo actividades que nos gusten e tendo momentos felices e positivos aínda que se padeza una enfermidade grave.

Ademais, hai asociacións de apoio que realizan una labor excelente, favorecendo que enfermos e familiares aprendan a coñecer a enfermidade, a aceptala e a ensinarlles como sacar o máximo partido á vida coas limitacións progresivas ás que poden verse sometidos os enfermos.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Os coidadores »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións