Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Alberto Giménez, presidente da Fundación Casaverde

Máis do 50% das persoas afectadas de dano cerebral sobrevindo sofren secuelas irreversibles

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 24deAgostode2010

Os accidentes cerebrovasculares e os de tráfico teñen un gran impacto na poboación. Como resultado, cada ano diagnostícanse en España ao redor de 100.000 casos de dano cerebral sobrevindo. Entre o 50% e o 70% dos afectados sofren secuelas irreversibles, o que podería evitarse cun programa adecuado de neurorrehabilitación aplicado nunha fase o máis temperá posible tras eses episodios. Con todo, o noso país adoece de recursos suficientes para prestar este tipo de atención, lamenta Alberto Giménez, presidente da Fundación Casaverde. Esta entidade dedícase á atención, investigación e formación no campo da neurorrehabilitación e o dano cerebral sobrevindo.

Son moi frecuentes as enfermidades neurológicas que atende a Fundación Casaverde?

Non son estritamente enfermidades neurológicas, senón dano cerebral sobrevindo por un accidente. O impacto en España é duns 100.000 casos ao ano.

Aumenta a cifra de persoas afectadas?

“O dano cerebral sobrevindo débese a un accidente cerebrovascular ou a un traumatismo cranioencefálico”Increméntase cada ano por dúas razóns. En parte, o dano cerebral sobrevindo relaciónase coa idade, en xeral, cos accidentes cerebrovasculares como o ictus. Outra causa derívase dun traumatismo cranioencefálico. Aumenta porque as persoas que sufriron un accidente grave rexistran secuelas e hai que tratalas.

Cando se considera que unha persoa é neurodependiente?

Cando debido a unha lesión neurológica ten un determinado déficit. Este pode ser motor, que entraña dificultades para andar, moverse ou ir en cadeira de rodas, ou pode estar relacionado con dificultades de linguaxe, de memoria ou deglución. O cerebro ten unha zona lesionada que non pode exercitar a súa función, de modo que este paciente necesita axuda de terceiras persoas, xa sexa de forma provisional ou crónica.

Cantas persoas dos 100.000 casos que se rexistran cada ano en España acaban neurodependientes?

“Entre o 50% e o 70% dos pacientes con dano cerebral sobrevindo terminan con secuelas non recuperables”Non hai datos exactos. A miúdo, se se realiza unha actividade de neurorrehabilitación temperá, o máis seguido posible do accidente que ocasionou o dano, pódense superar as secuelas ou o déficit que causaron. No entanto, estimamos que entre o 50% e o 70% dos casos de dano cerebral sobrevindo terminan con secuelas que non son recuperables.

En que consiste a neurorrehabilitación para estes pacientes?

É un tratamento no que interveñen distintos profesionais e técnicos, como o neurólogo, o neuropsicólogo, o fisioterapeuta, o logopeda, o terapeuta ocupacional e, en ocasións, o médico rehabilitador. De forma multidisciplinar e en equipo, todos estes especialistas establecen o diagnóstico, prognóstico e programa que se debe seguir.

A que atribúe esa porcentaxe de casos que non se poden recuperar das súas lesións? Inflúe a falta de recursos?

“Os pacientes, unha vez superada a fase crítica, non dispoñen de atención especializada”Así é. O sistema sanitario é excelente. Cando se diagnostica unha lesión, traballa de maneira moi eficaz para salvar a vida dos afectados por dano cerebral, pero a partir de aí, non ten recursos nin especialistas para continuar o tratamento, nin forma a profesionais para que aborden as secuelas destes accidentes, co obxectivo de minimizalas ou limitalas. Os centros con especialistas de neurorrehabilitación son moi escasos en España e pódese dicir que, cando a persoa superou a fase crítica, non ten atención nin da sanidade nin dos servizos sociosanitarios.

Quizá porque estes servizos se engloban no ámbito privado?

Nin sequera danse no sector privado. Son moi escasos.

De que forma téntase paliar esta situación?

As comunidades autónomas propoñen aos gobernos programas de atención e buscan a maneira de prestar servizos a estas persoas.

Tomouse algunha decisión respecto diso?

Algunhas iniciativas como a nosa, a Fundación Casaverde, pero son insuficientes.

Cales cre que son os retos para favorecer a neurorrehabilitación en España: mellorar os recursos dispoñibles ou os resultados clínicos?

“A neurorrehabilitación tenta que os pacientes se recuperen ao máximo do déficit funcional provocado polo dano cerebral sobrevindo”O reto é que a Administración e o Goberno comprendan que este é un problema que se debe priorizar e que haxa unha coordinación entre a atención sanitaria e a sociosanitaria para que traballen de forma conxunta, non só para salvar a vida das persoas, senón tamén para prestarlles coidados e devolverlles a calidade de vida. Hai que pensar que cos recursos adecuados moitas persoas poden volver traballar e deixar de ser dependentes crónicos, o que é prexudicial para a súa saúde e moi custoso en termos económicos para o sistema sanitario. Hai que traballar para crear recursos non só para os afectados, senón tamén para as súas familias.

Desde o punto de vista da investigación, cales son as liñas prioritarias nas que se traballa para mellorar a neurorrehabilitación?

A investigación pode ser básica ou aplicada. Trata de coñecer os métodos tecnolóxicos máis adecuados para poder mellorar os resultados na recuperación do déficit, baseados en análise e en estudos europeos que temos que validar, así como en achegar tecnoloxía para garantir e mellorar a rehabilitación, mediante robots e produtos que permitan asegurar con rigor o tratamento.

ROBOTS EN NEURORREHABILITACIÓN

Img
Imaxe: CONSUMER EROSKI

A investigación e a bioingeniería son claves para atender ás persoas dependentes e tentar que se recuperen ao máximo do déficit funcional que lles causou o dano cerebral sobrevindo. A Fundación Casaverde, que tamén realiza investigación sobre neurorrehabilitación, desenvolveu un robot (LEVANTA) que actúa sobre as extremidades superiores do paciente: “É un sistema de realidade virtual que traballa de maneira conxunta estímulos físicos e psíquicos, moi adecuado para o dano cerebral”, explica Alberto Giménez, que este ano dirixiu o curso de verán “Neurorrehabilitación e dependencia”, organizado pola Universidade Complutense, de Madrid.

Este robot permite ao paciente ver na pantalla como bebe auga ou xoga ao baloncesto. “Foi produto do traballo en equipo de enxeñeiros e profesionais fisioterapeutas”, afirma Giménez. Este método é apropiado porque todas as persoas traballan con estímulos físicos e psíquicos e, por tanto, quen sofren dano cerebral sobrevindo tamén padecen as consecuencias das lesións físicas e psíquicas. Por esta razón, se o tratamento é global, mellórase a rehabilitación. “Todos os movementos ou exercicios teñen un proceso previo lóxico nas neuronas cerebrais. Por iso, unir os estímulos psíquicos que propician os movementos aos exercicios físicos pode ser moi adecuado para recuperar o déficit”, aclara Giménez.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións