Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Amizade e felicidade

Un estudo demostra que gozar dun amplo círculo de amigos inflúe no benestar e a felicidade

Parella, familia, amigos… As distintas opcións de amizade, desde a máis superficial á máis íntima, xogan un papel determinado na felicidade e o benestar dunha persoa. Así o demostrou de forma científica unha extensa investigación realizada no Reino Unido. Neste artigo descríbese por que a amizade é un compoñente importante da felicidade e que achegan os distintos tipos de relación de amizade. Ademais, un experto responde á pregunta: pode ser a parella un amigo?

Imaxe: Panca Satrio Nugroho

Contar cun círculo amplo de amigos axuda a homes e mulleres de mediana idade a ter un maior sentido do benestar e de felicidade, segundo un estudo recente. Os investigadores, do Colexio Universitario de Londres (Reino Unido), basearon a súa observación en máis de 6.500 británicos nados en 1958 e a quen se deu seguimento ata a mediana idade. A análise, que publica a revista ‘Journal of Epidemiology and Community Health’, concorda cos achados de investigacións anteriores.

Amizade: un ingrediente da felicidade

Di unha frase coñecida que hai tres craves para a felicidade: a saúde, o diñeiro e o amor. Pero, en termos científicos, non se puido demostrar que a saúde achegue unha felicidade duradeira, nin que a súa falta implique infelicidade; tampouco que o diñeiro outorgue de maneira automática a felicidade. En cambio, si se confirmou de forma empírica que o amor (entendido como todas as relacións afectivas) está directamente relacionado con maiores niveis de satisfacción subxectiva e, en consecuencia, coa felicidade.

A amizade é unha destas relacións afectivas, xunto coas relacións de parella e a familia. O tres funcionan como base sólida da verdadeira felicidade psicolóxica humana, como comprobaron varios estudos, aínda que sen chegar a solicitar o porqué.

Confirmouse de forma empírica que todas as relacións afectivas están directamente relacionadas con maiores niveis de satisfacción subxectiva
O especialista José Luís Zaccagnini, da Facultade de Psicoloxía da Universidade de Málaga e experto en psicoloxía positiva, achega algunhas razoes tentativas. En primeiro lugar, “somos animais sociais e, por tanto, sentimos moito mellor polo mero feito de estar próximos a outros seres humanos”. En segundo lugar, “varias necesidades humanas fundamentais, como as relacións sexuais ou afectivas, a comunicación ou a autoimagen, dependen de forma crucial das relacións afectivas con outras persoas”. E, por último, “os seres humanos somos seres ‘para os demais’, é dicir que, en última instancia, só podemos atopar sentido á vida en base ás nosas relacións cos demais”.

Amizade: liberdade para fixar as regras

A amizade implica intrinsecamente “liberdade” para escoller os amigos e establecer o tipo de relación que un desexa. Este é un aspecto importante en termos de felicidade nunha sociedade en que a maior parte de relacións fundaméntanse en normas, roles e límites fixados. “En realidade -afirma Zaccagnini- todas as relacións interpersoais han de basearse nalgún tipo de regras para facilitar a comunicación (sen comunicación non se crea unha relación). Outra cousa é quen fixa estas regras. E a liberdade, no caso das relacións de amizade, consiste en que ambas as partes fixan as regras e axústanas en base ás necesidades e posibilidades. Pola contra, nas relacións pautadas pola sociedade (pais-fillos, parella, autoridade…), as regras veñen impostas culturalmente”.

Outras características que dotan á amizade dun alto poder para proporcionar benestar é a liberdade de expresión de sentimentos e emocións; a vontade de cooperar e non competir; a facilidade por saber o que o outro sente ou pensa; a dispoñibilidade para escoitar e apoiar ante os problemas; a valoración de cualidades e logros; ou a aceptación das debilidades e os erros, entre outras.

Felicidade segundo o grao de amizade

A liberdade para escoller relacións xera unha gama de opcións de amizade, desde a máis superficial á máis íntima, e todas elas xogan un papel determinado na felicidade e o benestar dunha persoa. A clasificación máis habitual, que cita Zaccagnini no artigo “Amizade e benestar psicolóxico: o papel dos amigos c“, é a que distingue entre os amigos íntimos, os bos amigos, os amigos circunstanciais, os coñecidos e os descoñecidos (cos que nalgunha ocasión esporádica pódese chegar a compartir un momento ou cousa). Algúns autores inclúen tamén o amor.

  • A amizade íntima, a que supera probas vitais como divorcios, cambios de residencia, matrimonios ou cambios de status social, entre outras circunstancias, teñen unha importancia psicolóxica moi importante porque supoñen un apoio emocional en momentos críticos. É un tipo de amizade que supera o espazo e o tempo (ás veces podemos estar anos sen saber deles)/deles), pero a mera existencia do coñecemento desa amizade proporciona unha gran seguridade afectiva. En xeral, só téñense tres ou catro amigos deste tipo.

  • Os bos amigos tamén xogan un papel importante no benestar psicolóxico, sobre todo respecto da autoestima e o recoñecemento (motivación inherente no ser humano). Con estes amigos sáese, compártense conversacións, realízanse actividades (habituais ou non) por afinidade de gustos e, mesmo, ténselles un certo grao de confianza.

  • Os amigos máis numerosos son os amigos circunstanciais. Estes téñense porque as situacións “obrigan” (polo traballo ou por algunha actividade lúdica), pero con quen sente unha conexión especial que fai ir máis aló da mera obrigación de manter unha relación. Baséase, sobre todo, no respecto mutuo e os intercambios de axuda puntuais relacionados coa circunstancia que mantén a unión.

    A miúdo, profúndase nalgunha destas relacións circunstanciais. E aínda que non se lle dá moita importancia a este tipo de relacións, si que achegan a felicidade cotiá porque son con quen un pasa a maior parte de horas do día. En varias investigacións constatouse que o esforzo por parecer simpático, pola falta de confianza que se ten con alguén, favorece o bo estado de ánimo.

Pode ser a parella un amigo?

Non está moi claro se a persoa coa que se establece unha relación de parella tamén pode cumprir a función propia da amizade. Segundo José Luís Zaccagnini, da Facultade de Psicoloxía da Universidade de Málaga, depende. A parella pode fixar as súas propias regras de comunicación, algo que cadra coa formación dunha relación de amizade. No entanto, “na parella hai vínculos sexuais e de proxecto en común (fillos, familia, hipoteca…) cun compromiso a longo prazo, que fai que sexa unha relación diferente á de amizade pura. Nesta última, de feito, non debería haber ningún elemento que esixa continuar a relación que non sexa o desexo persoal de manter o afecto”.

O experto aclara que, en realidade, a amizade “pura” non existe e que, na práctica, unha relación de parella pode parecerse moito a unha amizade e viceversa. Con todo, todas as características das relacións de amizade non sempre son fáciles de cumprir coa parella, posto que a proximidade física continua e as cargas e compromisos compartidos interferen na relación. Por este motivo, os especialistas recomendan reservar un espazo emocional propio.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións