Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Amniocentesis: Diagnóstico prenatal

Permite detectar durante o embarazo malformacións no feto

“Estou embarazada, debo facerme a proba da amniocentesis a pesar do risco que supón paira o feto?” Esta é una das cuestións que máis preocupa a moitas mulleres antes de dar a luz, debido a que a maternidade se atrasou e nas xestacións tardías hai máis probabilidades de que o bebé naza con algunha malformación. A maioría dos médicos recomendan someterse a esta proba, especialmente se as embarazadas rozan a trintena. Aínda que esta técnica prenatal provoca que o embarazo se interrompa no 1% dos casos, as súas vantaxes son múltiples: a través deste estudo, alteracións como síndrome de Down e espiña bífida, así como calquera defecto congénito, pódense detectar desde as primeiras semanas de xestación. E si apréciase algún problema no feto, a decisión final sobre seguir ou non co embarazo corresponde á nai e ao pai.

Que é a amniocentesis?

Trátase dun procedemento diagnóstico que en España empezou a realizarse en Barcelona a inicios da década do oitenta e que consiste en introducir una agulla fina a través do abdome da muller embarazada até chegar ao útero. Extráese una pequena cantidade de líquido amniótico (o que se atopa ao redor do feto), que dependerá do número de semanas de xestación. En xeral, é un centímetro cúbico por cada una delas. O obxectivo é facer un estudo dos cromosomas (cariotipo) do feto, que se obteñen dalgunhas das células que se lle caen da pel e que se atopan no saco amniótico, segundo detalla Alfonso Rodríguez, xinecólogo do Hospital Clínico Universitario ‘Virxe da Vitoria’ de Málaga.

O procedemento é bastante sinxelo e non dura máis de dez minutos. A paciente non ten que facer nada especial paira someterse a esta proba, unicamente acudir coa vejiga baleira. Non se necesita anestesia e realízase á vez que leva a cabo una ecografía, de modo que se vexan o feto e a placenta, e non se lles dane.

En liñas xerais, a amniocentesis detecta malformacións producidas polas alteracións dos cromosomas fetales, por exemplo a síndrome de Down ou mongolismo, e aquelas que afectan o tubo neural, é dicir, ao sistema nervioso, como a espiña bífida. Os resultados recóllense entre dous e catro semanas despois, aínda que hai técnicas que ademais do cultivo celular utilizan bioloxía molecular e ofrecen un resultado provisional en tan só 48 ó 72 horas. Con todo, o seu custo é elevado e a sanidade pública non as adoita cubrir.

Respecto de cando é máis conveniente facer a amniocentesis, Manuel Galo, vicepresidente da Sociedade Española de Diagnóstico Prenatal, declara que canto máis tarde mellor, porque o risco de aborto espontáneo vai diminuíndo. No entanto, non hai que esquecer que a Lei Orgánica de 5 de xullo de 1985 legaliza o aborto no caso dun feto con graves taras físicas ou psíquicas, pero antes das 22 semanas do embarazo. Por iso, e como precisa este xinecólogo, o ideal é realizar a proba entre as 15 e as 17 semanas, para que así exista unha marxe de tempo suficiente paira contar cos resultados.

En canto á fiabilidade, como establece este último especialista, “en medicamento non convén dicir que é dun cento por cento, xa que é certo que ás veces pode haber erros de laboratorio, non tanto como consecuencia da técnica, senón máis ben de cuestións administrativas ao transcribir os datos”. O que si asegura é que alcanza o 99% de fiabilidade. “Até agora non vimos ningún caso de que o resultado da proba sexa normal e, con todo, o bebé nacese cunha anomalía cromosómica”, afirma.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións