Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Anestesia: unha técnica para cada necesidade

Nunha intervención cirúrxica, a anestesia escollida dependerá da condición previa do paciente e da propia cirurxía

Img anestesia list Imaxe: severo7

A anestesia é o uso de medicamentos para evitar a sensación de dor ou outra percepción durante unha intervención cirúrxica ou outros procedementos que poderían ser dolorosos. Os diferentes tipos de anestesia, administrados como inxección ou mediante a inhalación de gases, afectan o sistema nervioso en varias formas ao bloquear os impulsos nerviosos e, en consecuencia, a dor. Neste artigo descríbense os distintos tipos de anestesia que existen e para que técnicas son apropiadas. Ademais, explícanse o porqué do temor á cirurxía e á anestesia que, a pesar de que na actualidade son moi seguras, levan algún risco relacionado coa propia intervención e co estado físico previo do paciente.

Img anestesia art
Imaxe: severo7

Tipos de anestesia

Hai distintos tipos de anestesia que poden agruparse en tres categorías: xeneral, rexional e local.

  • Na anestesia xeral, a persoa permanece inconsciente (“durmida”) durante a intervención, sen que poida moverse e sen sufrir dor nin recordos da intervención. É un proceso que se consegue cun número variable de fármacos. Algúns se inxectan por vía intravenosa e outros se inhalan en forma de gas.

    O risco de morte causado pola anestesia é dun caso por cada 200.000 procesos, moi inferior ao risco de sufrir un accidente de tráfico grave
    Durante o procedemento empréganse técnicas para manter a respiración de forma artificial: introdúcese un dispositivo, que adoita ser un tubo endotraqueal, que se conecta a un asistente á respiración. Tamén se utilizan potentes relaxantes musculares que impiden calquera movemento e facilitan a respiración asistida. Unha vez finalizada a operación, revértese o efecto da medicación e o paciente recobra a conciencia e o control das súas funcións vitais.

    Este tipo de anestesia se reserva para intervencións de relativa seriedade -ou porque no centro onde se efectúa o procedemento non se poden utilizar outras técnicas- e, despois, o paciente adoita permanecer despois no hospital.

  • Na anestesia rexional actúase só nunha zona concreta do corpo; inxéctanse os fármacos preto dos nervios que reciben a sensibilidade da devandita zona. A persoa permanece esperta, ou cunha sedación lixeira que lle mantén relaxado, e sen sensación de dor.

    Hai diversas técnicas que dependen da zona que se interveña. As máis empregadas son a epidural e a espinal (raquianestesia), nas cales o anestésico se inxecta na canle medular e anúlase a sensibilidade da parte baixa do corpo. Noutras ocasións se insensibiliza só unha extremidade mediante anestesia tolo-rexional, coa administración do fármaco na raíz da extremidade, na zona do plexo nervioso que a sensibiliza.

    Segundo o tipo de cirurxía que se practique, a persoa pode volver ao seu domicilio despois de permanecer un tempo en observación.

  • Cando se pretende insensibilizar unha zona máis reducida e concreta recórrese á anestesia local. Neste caso, o anestésico aplícase de maneira directa en forma de inxección, aerosol ou pomada. Os efectos anestésicos duran pouco, polo que se adoita utilizar en procedementos ambulatorios que non necesitan permanecer en observación nin ingreso nun centro hospitalario.

Outra forma de anestesia é a sedación, na que se induce un soño suave. Emprégase en cirurxías curtas ou asociada a outras anestesias como a epidural, a fin de que o paciente mantéñase relaxado.

Temor á anestesia: os riscos reais

Gran parte da inquietude que moitas persoas senten ante unha intervención cirúrxica é debida á anestesia. A pesar de que, hoxe en día, é moi segura, tanto a cirurxía como as técnicas anestésicas levan algún tipo de risco, que depende do tipo de intervención e do estado físico previo do paciente. No entanto, estímase que un de cada 100 pacientes sofre efectos adversos que son potencialmente graves e que adoita solucionar o anestesista. Por fortuna, os problemas importantes son excepcionais, aínda que teñan unha gran repercusión social. Calcúlase que o risco de morte causada de maneira directa pola anestesia é dun caso por cada 200.000 procesos, bastante inferior ao risco de sufrir un accidente de tráfico grave.

O risco anestésico depende de: a cirurxía, a idade, a presenza de enfermidades asociadas (diabetes, asma, cardiopatías), a obesidade e os malos hábitos (tabaco, alcol).

A anestesia xeral é a que pode levar problemas máis serios. Durante o proceso poden xurdir complicacións respiratorias e cardíacas que, por norma xeral, son liquidados polo propio anestesista que sempre permanece atento ao paciente. Tamén poden producirse, de forma pouco frecuente, problemas neurológicos como accidentes cerebrovasculares. Nos anciáns, unha das complicacións é a confusión mental, que adoita ser transitoria.

Os riscos da anestesia local e rexional abarcan sangrado e infección, debilidade temporal na área que recibiu a anestesia ou, de forma máis rara, dano neurológico prolongado.

A anestesia local adoita administrarse pola mesma persoa que realiza a intervención, como ocorre co dentista. Os outros tipos de anestesia son administrados polo anestesista que está sempre presente antes, durante e despois da operación, a fin de garantir a seguridade do paciente.

Para evitar problemas, é moi importante informar ao anestesista sobre enfermidades e operacións previas, sobre todo, se se sufriu algún problema relacionado con anterioridade. Tamén é primordial a información sobre alerxias, tanto a medicamentos como a materiais, e se toma medicación habitual. Se nos días previos á intervención padeceuse algún tipo de problema de saúde (arrefriado incluído), é mellor comunicalo con algunhas horas de antelación co obxecto de que se valore o posible risco. Por outra banda, hai que lembrar que se debe permanecer sen comer nin beber nas horas previas á intervención.

Unha técnica anestésica apropiada para cada caso

  • En nenos recórrese con frecuencia á anestesia xeral, dado que é difícil que se manteñan tranquilos e colaboradores.
  • Nalgúns tipos de cirurxía pódese elixir entre varias opcións. No caso dunha hernia inguinal, pódese operar baixo anestesia local, espinal ou xeral.
  • Con frecuencia combínase máis dunha técnica en cada intervención (como unha epidural con sedación).
  • Se a cirurxía realízase mediante laparoscopia, recórrese a unha anestesia xeral ou ben rexional.
  • En oftalmoloxía utilízase case sempre a anestesia local que, a miúdo, compleméntase cunha sedación suave.
  • Para intervencións de traumatología prefírese a anestesia local, a rexional ou a epidural, tamén combinadas con sedación.
  • As vasectomías practícanse con local e a cirurxía de próstata con intradural. A ligadura de trompas pode precisar unha anestesia xeral ou ben locoregional. Nos partos recórrese á epidural.
  • En cirurxía estética, a técnica depende da intervención. Nas liposucciones utilízase anestesia local ou ben epidural e para o aumento de peito óptase por unha anestesia local ou xeral. Nas intervencións sobre a cara (nariz, pómulos, pálpebras, orellas, etc.) adoita utilizarse anestesia local, aínda que nalgúns casos recórrese á xeral. Nas técnicas de rexuvenecemento facial, o tipo de anestesia (xeral, local ou sedación) depende da magnitude do procedemento.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións