Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Apatía na anciáns

Un 20% das persoas de máis de 80 anos sofren apatía, segundo o último estudo realizado pola Sociedade Española de Medicamento de Familia e Comunitaria

O síntoma depresivo máis frecuente entre as persoas maiores de 80 anos é a apatía, que se caracteriza pola perda de interese polos demais, polo propio coidado persoal, por actividades que antes eran pracenteiras… Ademais, trátase dun síntoma moi común entre as persoas que sofren algún tipo de enfermidade neurodegenerativa, como o Alzheimer ou o Parkinson. Neste artigo puntualízase os factores de risco de sufrir apatía, a súa relación coas enfermidades neurodegenerativas e como axudar ao ancián afectado.

Imaxe: Arianna

A apatía é un estado de completa indeferencia no que a persoa que a sofre sente que non ten ganas de realizar actividades cotiás ou actividades que antes lle producían satisfacción. E sente, ademais, que é incapaz de realizalas. Unha persoa apática non pode exporse metas, manifesta indiferenza afectiva, ten problemas de rendemento cognitivo e perde a motivación, o interese e a iniciativa. É dicir, diminúen a cognición, a conduta e a emoción.

Segundo un estudo realizado pola Sociedade Española de Medicamento de Familia e Comunitaria, semFYC, ata un 20% das persoas de máis de 80 anos sofre apatía. É o síntoma depresivo máis frecuente. É importante sinalar que a apatía pode producirse no contexto dunha depresión, pero tamén hai moitas persoas que sofren esta patoloxía sen apatía; nestes casos, o síntoma con máis peso é a tristeza ou a ansiedade.

A apatía nas enfermidades neurodegenerativas

Para que o ancián recupérese, é importante a presenza dunha persoa que o estimule e anímeo a realizar actividades

A apatía é moi frecuente en persoas con outros trastornos e que non padecen, necesariamente, depresión. É moi habitual en quen sufriron traumatismos cranioencefálicos, infeccións cerebrais ou que padecen enfermidades neurodegenerativas, como Parkinson, a enfermidade de Alzheimer e outras demencias. Nestes casos, a apatía está producida por lesións cerebrais que alteran certos circuítos cerebrais nos que intervén fundamentalmente o lóbulo frontal.

Segundo algúns estudos, a apatía dáse no 72% dos pacientes con Alzheimer (é o síntoma máis común, seguido da axitación, cun 60%). Doutra banda, estímase que a metade dos pacientes de Parkinson nos seus estadios iniciais sofren apatía.

Apatía asociada a unha enfermidade neurodegenerativa

En España, calcúlase que unhas 600.000 persoas sofren Alzheimer e, unhas 150.000, Parkinson. A maior parte delas son maiores de 65 anos. Ademais, estas enfermidades están ligadas á idade: canta máis idade tense, máis risco hai de padecelas. Por este motivo, a apatía é tan frecuente nas persoas maiores de 80 anos. E, a medida que a enfermidade se agrava tamén é máis grave este estado de indiferenza.

Como se sinalou con anterioridade, este síntoma pode darse nunha depresión ou no contexto dunha enfermidade neurodegenerativa. Por exemplo, na depresión, a apatía a miúdo acompáñase de tristeza ou dificultade para gozar. No Alzheimer, sobre todo, adóitaa provocar a perda de memoria. Aínda que é habitual que as persoas anciás que sofren unha enfermidade deste tipo tamén estean deprimidas, con ou sen apatía.

Como estimular ao ancián apático

Como sinala Román Alberca, neurólogo membro da Sociedade Española de Neurología, SEN, "o enfermo apático perde iniciativa e interese e ten embotamiento emocional. Non hai actividade espontánea ou está moi diminuída, de maneira que, se se lle deixa, pode permanecer sentado de forma indefinida, sen falar"... O ancián apático é o ancián que se abandona: non fai os labores da casa ou non se preocupa polas súas ocupacións habituais, nin tampouco ten interese na vida social.

"En formas graves pode mesmo abandonar a hixiene persoal. No entanto, se se lle estimula conséguese, polo xeral, que desenvolva a actividade solicitada". Por iso, os expertos sinalan que é fundamental animarlle de forma continua a que realice actividades pracenteiras. É frecuente que familiares e coidadores se estresen e frustren coa conduta dun ancián apático. Pero, para a súa recuperación, é importante que o ancián conte coa presenza dunha persoa que lle estimule e anímelle a realizar actividades.

A apatía: aviso doutras enfermidades

Como explica Román Alberca no seu libro Manifestacións psicolóxicas e conductuales da enfermidade de Alzheimer, “convén lembrar que xa no ancián normal a apatía asóciase a unha afectación cognitiva maior e a un peor rendemento funcional, o que suxire que é un signo precoz de declinar cognitivo. Cando existe apatía aumenta a probabilidade de que a deterioración cognitiva leve convértase en demencia”. Por tanto, a apatía pode ser un síntoma sentinela, é dicir, un síntoma que avisa de que se está producindo outra enfermidade que aínda non está diagnosticada.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións