Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Atención ao paciente con PDA e Internet

A telemedicina permite o seguimento continuo de pacientes con enfermidades crónicas, como EPOC, insuficiencia cardíaca e anorexia

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 27 de Novembro de 2011
img_pda

Novas tecnoloxías como a PDA e Internet permiten aos pacientes crónicos ter un contacto continuado cos seus equipos médicos de referencia no hospital ou na atención primaria, o cal lles axuda a un mellor control da súa enfermidade. O Hospital de Galdakao-Usansolo (Bizkaia), un dos centros pioneiros nestes programas, constatou que grazas a eles os enfermos están máis satisfeitos, sofren menos agudizacións, acoden un menor número de veces a urxencias e, cando ingresan no hospital, están menos tempo. Razóns suficientes para que este modelo asistencial sexa a norma e non a excepción no futuro.

Imaxe: David N

Quen ía dicir que unha PDA fose o nexo de unión co equipo médico responsable ou que se puidese asistir a unha terapia grupal por Internet? A atención a distancia ao paciente, posible grazas ás novas tecnoloxías, implantar aos poucos nos hospitais españois. Un dos centros pioneiros neste campo é o Hospital de Galdakao-Usansolo, en Bizkaia, que impulsou varios programas de teleatención a pacientes crónicos afectados por enfermidade pulmonar obstructiva crónica (EPOC), asma, insuficiencia cardíaca crónica e trastornos da alimentación crónica, como a anorexia.

A filosofía da maioría destes programas é compartida. De forma tradicional, os hospitais organizáronse para atender aos pacientes cunha patoloxía aguda, que era a predominante. Con todo, este modelo quedou obsoleto porque nos últimos anos os avances en medicamento aumentaron a esperanza de vida da poboación e, con iso, o envellecemento poboacional e a proporción de persoas afectadas por enfermidades crónicas, unha realidade á que aínda non se adaptaron estes centros sanitarios.

Ata agora, cando sufrían unha agudización (ou empeoramento) da súa enfermidade acudían ao hospital, por norma xeral a través de urxencias, onde se lles ingresaba, estabilizábaselles e dábaselles de novo o alta. Despois “perdiamos toda relación con eles ata a seguinte agudización, mentres que agora mantemos unha colaboración coa atención primaria para realizar unha supervisión continuada dos pacientes, a fin de evitar que a súa patoloxía se agudice ou que, en caso contrario, acudan de forma precoz ao centro hospitalario”, explica Santiago Rabanal, xerente do Hospital de Galdakao-Usansolo.

Pacientes con PDA

Segundo as enquisas realizadas, máis do 90% dos pacientes incluídos neste programa de asistencia sanitaria a distancia están satisfeitos

Para formar parte dun programa asistencial a distancia, tanto o paciente como o seu acompañante asisten primeiro a unha charla. Infórmaselles das características da súa enfermidade e das ferramentas que se lles facilitarán, como un miniorganizador dixital, para manter o contacto continuado co seu equipo sanitario. Neste pequeno ordenador, o paciente debe rexistrar a diario unha serie de constantes que lle chegan ao médico (de atención primaria ou do hospital, que traballan de forma estreita e coordinada), para que este poida saber se está descompensado ou non, grazas ao aceso dunhas alarmas verdes, laranxas ou vermellas.

Na actualidade, contrólase por este sistema a uns 80 pacientes con EPOC e a unhas poucas decenas máis de persoas asmáticas ou afectadas por insuficiencia cardíaca. A pesar de que ao principio se cre que non saberán desenvolverse coas novas tecnoloxías, pola súa idade avanzada, sucede o contrario: “O 94% di que é fácil ou nada complicado o manexo da PDA. De feito, este sistema é moi sinxelo. Só hai que aprender tres ou catro funciones e, aínda que se pensa que pode ser unha barreira para implantar estes modelos asistenciais a domicilio, na práctica non é difícil de usar”, declara Rabanal.

Mellor control dos pacientes

Grazas a esta atención máis continuada dos pacientes, os resultados clínicos melloran de maneira notable. Rabanal afirma que, por agora, detectouse que estes pacientes “ingresan menos veces, acoden menos a urxencias e, cando teñen que ingresar, permanecen menos días no hospital”. Xunto con estes bos resultados clínicos, tamén hai outros factores que melloran. Segundo as enquisas realizadas, máis do 90% dos pacientes adheridos manifestan estar satisfeitos e moitos aprecian unha maior calidade dos servizos que reciben.

Outro resultado destacable é que, grazas á telemedicina, os pacientes crónicos -que a miúdo se cansan do seu tratamento e en ocasións esquecen algunha toma ou deixan de tomalo- responsabilízanse máis da súa enfermidade (o que se coñece como empoderamiento dos pacientes) e cumpren mellor os seus tratamentos (adherencia terapéutica), informa Rabanal.

Por mor dos resultados, aos poucos, prevese implantar este modelo asistencial a distancia en todas as áreas do medicamento onde haxa pacientes crónicos. Segundo Rabanal, son “o xerme do futuro”, aínda que por agora, os programas impulsados son unha moi pequenísima parte de toda a actividade hospitalaria (o centro citado presta cobertura a unha poboación próxima aos 300.000 habitantes e nestes programas hai incluídos uns 150 pacientes).

TERAPIAS PARA A ANOREXIA POR INTERNET

Outro programa moi novo, impulsado polo Hospital de Galdakao-Usansolo, atende ás pacientes con trastornos alimentarios, en concreto, con anorexia. Ten a singularidade de que, a través de Internet, un psiquiatra participa en directo cos seus pacientes e modera as terapias grupales. “Ao ser terapias a través da Rede, no canto de presenciais, conséguese unha maior adherencia das enfermas aos tratamentos. Hai que ter en conta que adoitan ser persoas novas, cunha vida social e laboral moi activa, e a asistencia ao hospital interfere co seu quefacer diario”, expón Santiago Rabanal.

A Rede non só permite ao psiquiatra dirixir estas terapias de grupo, senón que se presten apoio entre elas, posto que tamén poden celebrar reunións bilaterais entre o psiquiatra e unha paciente ou dous pacientes poden chatear entre elas separadas do resto. Todas estas opcións contan coas medidas necesarias de control para garantir a confidencialidade. Esta iniciativa recibiu o Premio Mundo Sanitario Barea ao mellor proxecto de Internet.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións