Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Atención ás mastocitosis

O aumento en sangue dunhas células chamadas mastocitos ten consecuencias paira a saúde, como afeccións na pel, na medula ósea ou os ósos

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Martes, 23deOutubrode2007

As mastocitosis figura entre o amplo abanico de enfermidades raras. España conta cun centro de referencia de alcance internacional paira o seu diagnóstico e tratamento. Situado en Toledo, xa controla a 1.500 casos de pacientes españois. Con todo, os enfermos e pais de nenos afectados reclaman que as administracións lles faciliten una canalización adecuada a devandito centro e una maior investimento na investigación desta enfermidade.

Una enfermidade rara

/imgs/2007/10/mastocito1.jpg

As mastocitosis son un grupo de enfermidades, non hereditarias, que se caracterizan por un aumento no número dun tipo de células chamadas mastocitos. Estas células atópanse na medula ósea e desta pasan ao sangue e logo aos tecidos, onde proliferan e maduran. Participan en funcións sobre todo relacionadas coas alerxias, pero tamén na defensa do organismo fronte aos tumores, a inflamación e a cicatrización, segundo o Caderno de Información paira o Paciente, elaborado pola Rede Española de Mastocitosis (REMA) que coordina Luís Escribano, director do Centro de Estudos de Mastocitosis de Castela-A Mancha, no Hospital Virxe do Val que, á súa vez, pertence ao Complexo Hospitalario de Toledo.

Estas enfermidades forman un grupo heteroxéneo porque, como ben explica este documento «distínguense polos seus síntomas, a cantidade de mastocitos, o número de órganos afectados e outros moitos aspectos». É dicir, as mastocitosis parécense entre si polo feito de que a célula alterada é o mastocito, pero difiren en case todo o demais. A pel é o órgano afectado con máis frecuencia. Existen determinadas mastocitosis que aparecen en nenos, desde o nacemento até os 3 ou 4 anos, e outras que aparecen en adultos.

Consecuencias variadas

O cromoglicato de sodio, uno dos tratamentos dispoñibles, bloquea as sustancias que liberan os mastocitosPor norma xeral, prodúcese una infiltración de poucas células, pero moi agresivas. Se fosen moitas, a enfermidade sería moi grave, o que non é habitual, segundo Escribano. As consecuencias desta anormal proliferación dos mastocitos son variadas. O seu incremento pódese producir en distintas zonas do corpo. A máis frecuente é na pel, onde aparecen unhas manchas de cor marrón escuro ou violáceo, de entre 0,1 e 3 centímetros, nun número escaso ou estendidas por todo o corpo, segundo o caderno de REMA.

Pero o que sexa esta a forma máis frecuente non significa que as mastocitosis sexan enfermidades exclusivas da pel, destaca Escribano, xa que tamén poden presentarse noutros tecidos como a medula ósea, os ósos e o tubo dixestivo. Picor, vómitos, náuseas, mareos, sensación de vertixe, dor abdominal, alteracións de presión arterial son algúns dos variados síntomas que presentan os pacientes. En xeral, contrólanse ben co tratamento adecuado. Uno deles é o cromoglicato de sodio, que bloquea os mediadores (sustancias que liberan os mastocitos). Pero tamén se aplican outros como os PUVA, radiacións ultravioletas paira controlar o picor e tratar as lesións cutáneas.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Poucas reaccións »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións