Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Avaliar as necesidades do ancián e os recursos económicos, claves paira elixir una residencia

O internamento debe ir precedido de visitas a diversos centros paira garantir a boa acollida do ancián

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 17deOutubrode2002

Aínda que o fogar é sempre a primeira opción e a máis recomendable paira o coidado do ancián, paira moitas familias non existe esta alternativa, polo que necesitan buscar una residencia. Esta procura debe planearse a conciencia e coa intención de atopar un auténtico fogar paira o maior. Una serie de pasos axudarán ao ancián e os seus familiares a optar pola opción máis adecuada ás súas necesidades.

Antes de nada, é necesario exporse todas as alternativas posibles. Paira iso, Antonio Burgueño, médico especialista en xeriatría, aconsella elaborar un “plan” no que se terán en conta varias cuestións: as necesidades do maior, os recursos económicos dispoñibles, as axudas ás que se ten acceso e as asociacións que poidan orientar á familia en cada caso particular. De feito, asociarse -especialmente en situacións límites como o Alzheimer- achega importantes apoios, económicos e psicolóxicos, tanto ao ancián como á familia.

O primeiro paso una vez optado polo internamento será valorar os recursos cos que conta a familia, é dicir, si tense acceso a unha residencia pública ou si, pola contra, a elección limítase a un centro privado. Neste último caso, hai que ter en conta que, como mínimo, una residencia paira dependentes terá un custo de 1.200 euros ao mes. “Por menos deste prezo, dubidaría da súa calidade”, asegura Burgueño, “a menos que sexa una residencia sen afán de lucro”. Doutra banda, ter dereito a unha residencia pública non significa deixar de buscar, comparar e avaliar centros, xa que poden existir privadas que ofrezan máis vantaxes pola súa proximidade ou polas actividades e coidados ofertados.

Vontade do maior

Nesta fase de procura e selección debe terse en conta a vontade e decisión do maior a condición de que as súas facultades mentais non estean alteradas, posto que será el quen pase o resto da súa vida entre esas paredes. En caso contrario designarase un titor que poida tomar as decisións no seu lugar.

Una vez elixido o tipo de residencia -pública ou privada-, é conveniente optar sempre pola máis próxima aos familiares paira garantir que as visitas sexan frecuentes e evitar o desarraigamento do maior. Ademais, esta é a mellor maneira de asegurar o bo estado do familiar. “Un bo centro a 10 quilómetros de distancia, a longo prazo, pode ser mellor que un excelente centro que está a 70 quilómetros de distancia”, asegurou Burgueño. No caso hipotético de que houbese varias nesta situación, a cuestión económica converterase, entón, nun factor de peso na decisión final.

A pesar diso, non hai que esquecer que o criterio principal será sempre asegurar que as necesidades especiais do ancián estean ben atendidas. E, de novo a opinión do ancián e do seu coidador habitual é moi valiosa neste punto, xa que é quen mellor coñece os coidados que require.

Cita obrigada

A visita en persoa á residencia é un paso obrigado e decisivo antes de reservar definitivamente praza; de feito, pode considerarse o máis importante no proceso de selección. Durante a visita, o familiar debe estar atento a pequenos detalles que en principio poderían pasar desapercibidos, pero que esconden as claves sobre a calidade da residencia.

Antonio Burgueño aconsella “non deixarse levar polo aspecto hoteleiro da fachada ou a entrada” que poden conducir a erro. “Aínda que a hixiene e as atencións sexan perfectas, poida que a calidade de vida que dean sexa mala”. O percorrido polo centro planearase mentalmente paira estar atento a calquera intento do guía por evitar una habitación ou una zona da residencia.

É conveniente que quen acudan ao centro soliciten que una persoa responsable acompáñelle durante o percorrido e tenten ir a aqueles lugares nos que pode haber residentes recibindo atencións, como o comedor, o salón ou a enfermaría.

Visitas frecuentes

A precaución non se acaba coa obtención da praza. Una vez ingresado o maior, os familiares e o propio interno deben seguir atentos aos mesmos detalles que ao comezo paira asegurar un trato correcto. As visitas frecuentes son a mellor forma de comprobar o bo estado do maior cando este non se atope en plenas facultades mentais paira ser consciente en por si.

Doutra banda, como lembra Antonio Burgueño, o residente e os seus familiares deben de ter claro que ingresar nunha residencia non significa ceder o dereito de decisión á dirección sobre os seus coidados médicos, actividades ou disposición do seu diñeiro. “O residente ten o mesmo dereito que un cidadán do montón, incluso algunhas proteccións especiais contempladas na lei”, explicou. Ser tratado con respecto, ter información sobre os custos do seu internamento, a libre administración económica ou un espazo propio no que conservar a súa intimidade son algúns dos seus dereitos básicos que deben estar contemplados.

A existencia dunha Xunta de residentes integrada polos propios internos evita a actitude paternalista de determinados directivos e ampla a capacidade de elección do ancián e a súa familia.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións