Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Aversión ao sexo

A fobia ás relacións sexuais pode ser tan forte que a persoa permaneza virxe durante toda a súa vida

Ás veces o pracer sexual pode converterse en dor. As relacións íntimas non sempre son desexadas por todos e, mesmo, poden resultar moi angustiosas paira algunhas persoas. É o caso da aversión ao sexo e a calquera acto que teña ver con el, desde a masturbación á penetración. Este trastorno pode darse tanto no home como na muller, que o padecen desde sempre como consecuencia dun pensamento irracional ou a partir dun determinado momento da súa vida no que son sometidos a unha situación de maior tensión ou teñen una mala experiencia íntima. O resultado desta fobia ao sexo leva que a persoa afectada decida permanecer virxe paira sempre, en lugar de tentar superalo, ou que una parella non chegue a consumar a súa unión. Como media, una persoa tarda tres anos en recoñecer o que lle ocorre e acudir a un especialista.

Recoñecer o medo

/imgs/2006/10/llit1.jpgA aversión ao sexo non entende de idade. Pode afectar tanto a adolescentes como a adultos, aos que lles avergoña recoñecer o seu problema, baseado nunha resistencia feroz a manter relacións sexuais. Neste caso, o medo pode estar relacionado tanto coa penetración como co máis mínimo contacto xenital, posto que hai diferentes graos e diferentes causas. Segundo os doutores Mariano Rosselló e Rosana Rodríguez, do Centro de Urología, Andrología e Sexología de Madrid e Palma de Mallorca, respectivamente, «as causas psicolóxicas son as máis frecuentes, aínda que no caso das mulleres perimenopáusicas, que se atopan na etapa previa á menopausa ou a teñen hai pouco, as causas hormonais son moi comúns debido a niveis baixos de estrógenos, que lles pode causar sequedad vaginal e dor no coito, ou niveis baixos de andrógenos, que provoca falta de desexo sexual. No caso dos homes, a aversión ao sexo adoita estar relacionada tamén con problemas de hipogonadismo, é dicir, co déficit hormonal de testosterona».

A orixe deste trastorno pode ser primario ou secundario, o que significa que quen o padece tivo desde sempre aversión ao sexo ou que este xurdiu nun momento determinado por algún problema persoal ou de parella, una situación de tensión ou abuso sexual, ou un problema hormonal. Paira o psicólogo-sexólogo Xud Zubieta, do Instituto Espill de Valencia, «aínda que a causa poida deberse a traumas concretos, o máis común é que responda a pensamentos irracionais, que adoitan carecer de lóxica científica ou ter una lóxica subxectiva. Trátase de pensamentos que a persoa desenvolve ou adopta nun momento determinado da súa vida e que poden supor que alguén, por exemplo, asocie a noite con algo malo, co que non necesariamente todo o mundo asóciao». «Ademais, ao tratarse dunha fobia, a súa orixe pode estar relacionado con calquera aspecto que forma parte das relacións sexuais, calquera punto concreto do proceso da relación sexual, desde a aversión a aspectos visuais, olfativos ou de texturas, case sempre relacionados con pensamentos ou ideas irracionais», engade o experto.

O trazo esencial é un temor desmedido e irracional ás experiencias sexuais e un desexo desmedido a evitalasSon precisamente estes pensamentos os que determinan os síntomas da aversión, que poden provocar na paciente depresión, ansiedade ou crise de pánico no momento de enfrontarse a unha situación relacionada co sexo ou outra que tamén lle asuste. Neste sentido, a persoa afectada pode experimentar os mesmos síntomas en relación coa limpeza corporal e sentir obsesión por lavarse as mans multitude de veces ao día, cada vez que cre que toca algo sucio, ou ducharse sempre antes de practicar sexo. «Os síntomas principais da aversión ao sexo son variables, pero os máis frecuentes son a ansiedade á hora de realizar o acto sexual, o medo ao embarazo, a contractura vaginal, experiencias sexuais moi traumáticas ou frustrantes e ‘condutas de evitación’ á situación de contacto sexual, o que fai que a calidade de vida deste paciente e a súa parella deteriórese ou que, no caso de que a persoa non teña parella, dificulta moito que a atope», recoñecen Rosselló e Rodríguez.

En definitiva, o trazo esencial da aversión ao sexo é un temor desmedido e irracional ás experiencias sexuais e, en consecuencia, un desexo compulsivo de evitalas. O medo abarca desde o feito de ser vistos espidos até o rexeitamento ao contacto co seme, a masturbación, o sexo oral e a penetración. O que paira unhas persoas é sinónimo de pracer, paira outras supón una verdadeira angustia que se esconde detrás de frases como ‘non lle dou importancia ao sexo’ ou ‘a miña parella e eu querémonos como dous irmáns’. Afecta por igual a homes ou mulleres, aínda que parecen ser elas quen o recoñecen con maior frecuencia, tal e como aseguran os expertos consultados. «Claramente, as mulleres teñen menos vergoña a recoñecer o seu problema, sobre todo as mulleres posmenopáusicas. Isto coincide co feito de que os homes, aínda que padecen tamén este problema, non teñen tanta aversión ao sexo, senón que o seu rexeitamento ás relacións sexuais está máis relacionado con problemas de identidade sexual ou disfuncións. Nos homes a aversión é máis puntual», explica Rosana Rodríguez.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Consecuencias »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións