Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Avós con Alzheimer

Esta enfermidade neurodegenerativa ten consecuencias para toda a familia, mesmo para os máis pequenos, sobre todo cando un proxenitor é o coidador principal

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 04deMarzode2011
Img abuelo nietos Imaxe: Chuck Coker

Miles de nenos e adolescentes viven con algún familiar enfermo de Alzheimer. Explicarlles en que consiste a enfermidade e cal será a súa evolución non é tarefa sinxela. Aínda que é unha boa ocasión para aprender dos seus pais, que cada día atenden ao seu familiar enfermo, hai que buscar a maneira de repartir o coidado coa atención dos máis pequenos da casa. A pesar de que os coidadores representan un modelo de conduta moi positiva cara aos seus maiores, débese ser comprensible con quen están en plena adolescencia.

Img abueloImagen: Chuck Coker

Cambios na relación

Cando no seo dunha familia uno dos membros enferma de Alzheimer, todos os compoñentes padécena en maior ou menor medida. Mesmo, afecta ao día a día dos membros que non colaboran no coidado do afectado. Por iso convén buscar o mellor escenario para todos. Nenos e adolescentes cambiarán as súas rutinas, máis cando algún dos seus proxenitores adopte o papel de coidador principal. Segundo recomendan das asociacións de familiares de enfermos de Alzheimer, por este motivo, convén terlles en conta.

Nenos e adolescentes cambiarán as súas rutinas diarias, aínda que non participen nas tarefas de coidado

Os nenos máis pequenos tamén resultan afectados ante un familiar enfermo. A repartición do tempo dos seus proxenitores para o coidado do paciente fai madeixa en parte da atención que reciben dalgún deles. Hai que aproveitar esta situación como un ensino que lles chega dos seus pais, que cada día atenden ao seu avó ou avoa: ver como coidan e consenten ao enfermo axúdalles a adquirir un modelo de conduta moi positiva cara aos maiores, sempre que sintan que non se lles desatende. Ademais, se os proxenitores viven a situación con enteireza, o neno, en xeral, reaccionará de forma natural e, mesmo, pode axudar en momentos puntuais, segundo as súas posibilidades.

A adolescencia é unha etapa vital complexa e é fundamental que os mozos reciban a mesma comprensión que se lles pide para o seu familiar con Alzheimer. Aínda que hai que involucrarlles en parte no seu coidado, débese ofrecerlles un espazo para que expresen os seus sentimentos e vivencias respecto diso. Sobre todo, hai que darlles tempo para estar cos seus amigos e dedicarse ás súas afeccións.

“Alzheimer: que ten o avó?”

Posto que na actualidade moitos nenos e adolescentes conviven con persoas con Alzheimer, é obrigatorio explicarlles en que consiste a enfermidade e como afectará os seus avós. Pero esta non é un labor sinxelo. Para facilitar a tarefa, o laboratorio Lundbeck, especializado no Sistema Nervioso Central (SNC), publicou hai pouco un cómic que narra a historia dun neto e o seu avó, que desenvolve os primeiros sinais de demencia . Durante unhas vacacións que se prevén aburridas, o mozo coñecerá a razón pola que o seu avó está desorientado, esquécenselle as cousas e parece diferente á persoa que fora ata agora.

Este cómic, publicado en castelán, catalán, galego e eúscaro, editouse cunha linguaxe sinxela e clara para que nenos e adolescentes comprendan mellor esta demencia. Este traballo contou coa colaboración de Mercè Boada, neuróloga e directora da Fundació ACE, Instituto Catalán de Neurociencias Aplicadas.

Unha prioridade en saúde

Ata hai poucos anos, críase que a enfermidade de Alzheimer era resultado natural do envellecemento. No entanto, a investigación que leva a cabo desde a década do setenta, apunta que o 10% dos maiores de 65 anos sofre alteracións cerebrais orgánicas asociadas á senectude. Destas, o 75% relaciónanse con Alzheimer e o 25% restante correspóndese con alteracións cerebrais causadas por infartos múltiples. En EE.UU. estímase que hai 2 millóns de enfermos. En España, os cálculos fluctúan entre 650.000 e 800.000 persoas, segundo datos expostos nas xornadas “Onde vai a investigación de Alzheimer? “, organizadas pola Fundación Alzheimer España con motivo do Ano Internacional.

Cando alguén sofre esta enfermidade neurodegenerativa, tórnase indefensa e depende do coidado da familia, así como dos medios sociais e médicos. A pesar de que en máis dun século realizáronse avances na identificación desta patoloxía, a sociedade e a comunidade científica han tomado consciencia das repercusións emocionais e sociais que leva e empezáronse a desenvolver terapias para tentar atrasar a súa evolución, seguen sen resposta cuestiones sobre a súa orixe.

Os eurodeputados pediron á Unión Europea (UE) que declare o Alzheimer e outros tipos de demencia unha prioridade en materia de saúde, ademais de reclamar a cada Estado membro que traballe para elaborar estratexias concretas para loitar contra esta enfermidade neurodegenerativa. Á vez, exhórtase/exhótase que teñan en conta as consecuencias sociais e sanitarias, así como os servizos necesarios para os pacientes e as súas familias. Estímase que no conxunto da UE, un total 9,9 millóns de persoas padecen algunha demencia. O Alzheimer está detrás de moitos casos. A súa taxa de incidencia multiplícase por dúas cada 20 anos e vaticínase que se alcanzará a cifra de 65 millóns de afectados o ano 2030. A proporción de mulleres dobra á de homes.

Tamén sobre as mulleres recae a función de atender aos enfermos. Segundo revela o primeiro estudo realizado por expertos da Federación Alzheimer España (FAE) e polo departamento de Psicoloxía Clínica da Universidade Complutense de Madrid, sobre o estado emocional e físico dos coidadores, o prototipo de coidador é muller (88%), maior de 60 anos (52%) e non traballa fóra do seu fogar (72%). Outros datos que se extraen é que esta tarefa é propia, sobre todo, dos fillos (no 60% dos casos) e cónxuxes (40%). Apúntase que o coidador dun enfermo con demencia dedica unhas 125 horas semanais -preto de 18 horas diarias- durante unha media de 6 anos.

As consecuencias implican tal desgaste físico e emocional, que estas persoas teñen un peor estado de saúde que a poboación xeral e mellora de forma pouco significativa cando o familiar enfermo falece. Os datos sinalan que o 30% dos coidadores, tras a defunción, seguen con psicofármacos para a ansiedade e a depresión.

ALOIS ALZHEIMER

Fai xa máis de cen anos que Alois Alzheimer (1964-1915) describiu unha serie de sinais que empezan por afectar á memoria e, de forma lenta, avanzan ata impedir que esta persoa nin sequera recoñézase a si mesma nin aos seus familiares, nin sexa capaz de realizar as actividades instrumentais da vida diaria. A orixe da denominación “enfermidade de Alzheimer” baséase no caso dunha paciente deste ilustre neurólogo con síntomas de demencia.

A paciente, de 51 anos, mostraba un proceso de perda severa de memoria, desorientación, alteración da linguaxe e ideas paranoides, con falecemento posterior nun estado de severa demencia. Na autopsia acháronse lesións cerebrais, con atrofia cerebral e presenza de corpos senís. Exposta nunha reunión con expertos homólogos como “enfermidade específica da cortiza cerebral”, propúxose o seu nome para definir a demencia presenil.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións