Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Bruxelas limita a presenza de 16 sustancias na auga embotellada que en altas doses poden ser nocivas

Os consumidores contarán con etiquetas máis claras onde se indicarán todos os compoñentes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 24deDecembrode2002

O pasado día 12, o Comité Permanente da Cadea Alimentaria, no que están representados o Quince, aprobou una proposta da Comisión Europea paira endurecer a normativa en vigor sobre as augas minerais naturais, rebaixando o contido máximo tolerado de 16 sustancias que, a concentracións altas, poden comportar riscos paira a saúde e establecendo regras de etiquetaxe máis estritas, que entrarán en vigor o 1 de xaneiro de 2004.

“A produción de auga mineral natural xa estaba sometida a regras comunitarias moi estritas que garanten a súa gran pureza pero certas sustancias, presentes de forma natural nas augas minerais tras unha longa filtración subterránea, poden representar en certos casos un risco a longo prazo”, comentou o comisario europeo de Sanidade e Protección dos Consumidores, David Byrne. Trátase, concretamente, de adecuar a norma europea aos contidos máximos que a Organización Mundial da Saúde (OMS) e os científicos da UE recomendan paira o arsénico, o bario, o flúor, o boro ou o manganeso, entre outros elementos. Se una planta embotelladora detecta cantidades superiores ás autorizadas, deberá pór en marcha un “tratamento de separación autorizado”. Dado o custo importante que poden representar estas instalacións técnicas, a UE acordou un prazo de tres anos, até o 1 de xaneiro de 2006, paira esixir o cumprimento desta nova norma.

Este prazo ampliouse até o 1 de xaneiro de 2008 paira o flúor e o níquel, porque a día de hoxe, ningún procedemento de separación destes elementos foi homologado pola UE. No caso do flúor, con todo, as etiquetas deberán explicar aos consumidores, a partir de xaneiro de 2004, que unha auga cun contido superior a 1,5 miligramos por litro non é adecuada paira preparar os biberóns do bebé nin paira a alimentación de nenos de pouca idade, una obrigación que hoxe non existe. As novas regras tamén esixen que se faga constar na etiqueta da botella de auga mineral si utilizouse un procedemento cada vez máis frecuente paira eliminar por oxidación elementos nocivos e que consiste en tratar a auga con aire enriquecido con ozono.

Na actualidade, a auga mineral embotellada réxese por unha directiva comunitaria que se remonta a 1980, pero os avances da ciencia converteron en obsoletas algunhas das súas disposicións técnicas, porque non prevía, por exemplo, límite algún paira as sustancias indesexables de orixe natural. O desenvolvemento espectacular do mercado da auga embotellada levou á aparición de numerosas empresas que ofrecen una calidade variable, algo que os consumidores dificilmente poden avaliar mediante a lectura dunha etiqueta porque serían necesarios coñecementos de química e de dietética que están ao alcance duns poucos.

A calidade dun auga embotellada depende abrigo da súa procedencia e dos factores externos que a caracterizan. O aumento da contaminación ambiental, a choiva aceda, o uso de pesticidas na agricultura ou a proximidade de actividades industriais e mineiras poden afectar seriamente a composición dunha auga. A auga de manancial procede xeralmente do subsolo, é potable si foi suficientemente filtrada, pero resulta sensible aos cambios meteorolóxicos e á contaminación da superficie.

As augas minerais naturais proceden de acuíferos subterráneos onde poden tardar mesmo séculos en estabilizarse, en termos do seu pH, o seu caudal e a súa temperatura. A filtración que se produce desde que a auga é choiva ata que é captada determina as súas características en canto a contido de oligoelementos, minerais e outros elementos. Teoricamente, están a salvo da contaminación exterior e non precisa tratamento algún, salvo a decantación ou filtración paira eliminar elementos inestables. As dúas directivas comunitarias que regulan esta última categoría esixen garantías de que foi embotellada no lugar de captación, de que non foi tratada, de que a súa composición, temperatura, caudal e pH non varían e de que existe un “perímetro de protección” do lugar.

Antes de que a Comisión Europea tomase cartas no asunto, varios países (Alemaña, Francia, Holanda, Finlandia e Italia) decidiran prohibir pola súa conta a fluoración artificial da auga ante as dúbidas da comunidade científica sobre os efectos desta práctica sobre a saúde humana. A directiva comunitaria sobre a auga potable establece un máximo de 1,5 miligramos por litro, o mesmo que aconsella a OMS. Considérase boa a que contén entre 0,5 e 2 miligramos por litro, pero máis aló existe o risco de padecer fluorosis dental ou fluorosis crónica.

O chumbo representa outra ameaza paira a saúde, da que se descoñece hoxe en día a amplitude, porque o primeiro informe sobre o contido deste elemento na nosa auga potable non debe ser entregado polo Quince á Comisión Europea até 2005. Os expertos dan por seguro que se pasará en numerosos casos o límite de 50 microgramos por litro, dado que en moitos países a auga segue circulando por vellas tubaxes de chumbo. España, xunto con Alemaña, Irlanda, Holanda, Austria, Portugal e o Reino Unido, xa comunicaron a Bruxelas os seus programas de substitución destes canos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións