Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cada vez son máis os nenos que se someten a cirurxía paira corrixir as orellas “de soplillo”

As burlas por este trazo físico poden causar trastornos e afectar o rendemento escolar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 28deMarzode2003

Os nenos non son só fráxiles desde o punto de vista físico. A súa sensibilidade convértelles en persoas moi vulnerables ante un comentario ferinte ou ridiculizador sobre un defecto físico como poden ser as orellas “de soplillo”. Paira evitar situacións de mofa por este aspecto e as súas posibles consecuencias psicolóxicas, son cada vez máis os pais que optan por someter aos seus fillos a unha operación cirúrxica.

Actualmente, de cada dez persoas que son intervidas por esta causa, sete son menores de idade, convertendo a corrección de orellas (otoplastia) na cirurxía máis demandada por este sector da poboación, segundo datos dados a coñecer pola Sociedade Española de Cirurxía Plástica, Reparadora e Estética (SECPRE). É máis, con apenas 6 ó 7 anos -cando o pequeno xa é consciente da súa imaxe exterior- os nenos comezan a manifestar abertamente aos seus pais o seu interese por ser operados.

Francisco Giraldo, cirurxián plástico do Complexo Hospitalario Carlos Haia de Málaga, ratifica que a intervención máis frecuente entre os menores de 18 anos é a cirurxía de orellas, una operación que consiste basicamente en corrixir as pequenas deformacións que pode presentar o pavillón auricular. Orellas “de soplillo” (moi despegadas do cranio ou coa conca máis grande do normal), “en asa” (dobradas pola zona superior) ou demasiado pegadas á cabeza (criptotia) poden chegar a ter una forma “case perfecta” grazas á cirurxía plástica.

Paira os especialistas, una orella normal é a que ten una separación do cranio dun centímetro, con pliegues no cartílago e que non é excesivamente grande. Ata que a persoa non ten tres ou catro anos -idade na que xa se completou a formación da orella nun 80% aproximadamente-, non se pode determinar con exactitude a forma que terá nun futuro o seu pavillón auricular. Por este motivo, os expertos prefiren esperar até os catro anos paira realizar una intervención deste tipo.

Paira o doutor José Luís Martín do Yerro, membro da SECPRE, o ideal sería intervir a partir dos 12 anos, xa que entre os 7 e os 10 anos a orella completa a súa formación. “Con todo, se hai un trastorno no neno causado polo complexo de ter as orellas diferentes, pódese adiantar a operación aos catro anos”, puntualiza.

“Os comentarios cara a un neno con defectos fan que este senta rexeitado”, subliña Manuel Jiménez, profesor de Psicoloxía Infantil e Xuvenil da Universidade de Málaga (UMA). “E son os pais e os profesores -prosegue Jiménez- os que normalmente detectan este problema que non só lles afecta na esfera emocional, senón que chega a presentar síntomas somáticos como ouriñarse polas noites”.

Novos comportamentos

Ante alcumes como “o orejotas”, “dumbo” ou situacións nas que son obxecto de burlas, o neno ve danada a súa autoestima e comeza a manifestar novos comportamentos: vólvense inquietos, teñen problemas de conduta, baixan o seu rendemento escolar e mesmo chegan a ter ansiedade e a illarse dos seus amigos e compañeiros.

Cando os problemas agudízanse, a solución que apuntan aos unísono psicólogos e cirurxiáns é una intervención de cirurxía plástica. “Si nos primeiros cursos os pais ou os profesores detectan situacións de mofa en torno ao neno, o mellor é intervir”, conclúe Jiménez.

O momento máis adecuado paira operar, segundo Francisco Giraldo, “é indefinido; ditamínano os propios pais cando os nenos están en situacións anómalas”; aínda que o experto aconsella facelo antes de que o neno empezo a Educación Primaria e comecen os problemas de adaptación. No entanto, o propio cirurxián puntualiza que operar a un pequeno de apenas un ano “é un problema dos pais”, que non asumen os comentarios.

Con todo, hai nenos que non se operan na infancia porque non tiveron ningún tipo de problema traumático e deciden facelo na adolescencia, cando as relacións cos amigos son máis frecuentes e comeza a etapa do narcisismo e o coqueteo.

Métodos

“Os métodos non cirúrxicos son pouco eficaces. A deformidade do cartílago non se pode corrixir con orejeras ou vendajes, é moi difícil”, explica o cirurxián Martín do Yerro.

Da mesma opinión é o doutor Francisco Giraldo, quen reitera que os tratamentos conservadores que se coñecen na cultura popular son pouco eficaces paira corrixir as orellas “de soplillo”. “Una simple tira adhesiva que manteña a orella adherida ao cranio non ten eficacia”, asegura o experto.

A maioría dos autores consideran que o problema das orellas prominentes só é corregible cunha intervención cirúrxica; con todo, en decembro, a revista “Arquives of Otolaryngology”, da Asociación Médica Americana, publicou un artigo que probaba o éxito do “método Auri”, que utiliza un clip a medida de cada orella e mellora a deformidade considerablemente.

Na situación contraria ás orellas prominentes, as que se desenvolven demasiado pegadas ao cranio (criptotia), está demostrada a eficacia de tratamentos conservadores, segundo Francisco Giraldo, quen afirma que “até un 70% destes casos pódense corrixir con exercicios de estiramento realizados polas nais”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións