Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cando diminúe o nivel de testosterona

O déficit de testosterona está relacionado cun maior risco de presentar patoloxía cardiovascular

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 21deXuñode2007

O déficit nos niveis de hormonas sexuais afecta entre o 6% e o 12% dos homes de 40 a 69 anos, e tradúcese nunha diminución, fundamentalmente, de testosterona. Así mesmo, os últimos estudos revelan que hai unha asociación entre os niveis baixos de testosterona e a síndrome metabólico, factores que de presentarse conxuntamente incrementan o risco de sufrir enfermidade cardiovascular. Os expertos, reunidos con motivo do 13 Congreso Nacional de Andrología, celebrado en Córdoba, están de acordo que o principal tratamento para a síndrome por déficit de testosterona, neste momento, é a terapia sustitutiva.

A síndrome por déficit de testosterona (SDT) diminúe o desexo sexual e a calidade das erecciones e inflúe ademais negativamente na calidade de vida dos afectados. Esta é unha das conclusións á que chegaron recentemente numerosos expertos reunidos no 13 Congreso Nacional de Andrología en Córdoba. Ademais, este déficit adoita presentarse nun terzo do conxunto de poboación masculina afectada de diabetes tipo 2.

Por este motivo, os especialistas avogan por un control de niveis de testosterona aos homes maiores de 45 anos, sobre todo a aqueles que presentan síntomas relacionados con disfunción eréctil e diminución da libido, obesidade abdominal, perda de masa muscular, resistencia á insulina, cansazo e depresión.

Demasiadas asociacións

No evento fíxose fincapé na relación entre niveis baixos de testosterona (hipogonadismo) coa síndrome metabólico. Non se trata dun único trastorno senón que se presentan de forma conxunta diabetes, dislipemia (alteración do perfil lipídico), hipertensión arterial, insulinorresistencia e obesidade. Na práctica, cando un paciente presenta polo menos tres destes factores, xa se pode diagnosticar a existencia da síndrome, que provoca un maior risco de sufrir un ataque cardíaco ou unha enfermidade arterial coronaria, e cuxo tratamento se basea especialmente na prevención e uns hábitos de vida saudables. Calcúlase que afecta a máis do 20% dos españois.

Só existe o tratamento sustitutivo para tratar o hipogonadismo, que consiste na administración de determinada cantidade de testosterona

Os expertos aseguran que, aínda que importante na calidade de vida dos pacientes, a alteración nas relacións sexuais non lles preocupa tanto como o incremento do risco de sufrir patoloxía cardiovascular e a elevada taxa de morbimortalidad. Un estudo recente revelaba que o risco de mortalidade en pacientes co SDT era dun 68% maior que en homes con niveis de testosterona normais.

Os expertos insisten en diferenciar o déficit de testosterona da disfunción eréctil, aínda que compartan algún dos signos e a diminución da hormona poida ser causa de disfunción. Para iso, instan os homes a acudir á consulta do urólogo ou andrólogo para ser diagnosticados correctamente. Ademais, cren que as cifras de afectados de SDT poden ser maiores das rexistradas xa que moitos dos síntomas son considerados como consecuencias normais da idade e non como un problema que pode e debe tratarse para previr outras patoloxías.

Tratamento sustitutivo

Actualmente, só existe o tratamento sustitutivo para tratar o hipogonadismo, que consiste na administración de determinada cantidade de testosterona. A terapia recoméndase a homes con síntomas de hipogonadismo e con niveis plasmáticos desta hormona entre 12 nmol/l e 8 nmol/l. En pacientes con niveis inferiores a 8 nmol/l, o tratamento faise totalmente necesario.

Coa terapia sustitutiva perséguese alcanzar os niveis fisiológicos de hormona correctos para que melloren os síntomas e evitar problemas derivados. Os expertos recomendan que o tratamento se faga baixo supervisión médica, xa que niveis elevados de testosterona poden provocar efectos adversos de considerable gravidade, como aumento desmedido de hemoglobina con consecuentes problemas pulmonares e cerebrais.

As formas habituais de administración de testosterona son mediante inyectables intramusculares, implantes subcutáneos ou cápsulas. Con todo, agora existe unha nova opción: a administración por vía tópica, é dicir, a través da pel e en forma de xel. Aplicando unha fina capa de xel na pel seca e intacta cada día, a hormona vaise absorbendo de forma gradual, durante as 24 horas, co que se conseguen manter niveis sanguíneos normais.

HIPOGONADISMO

ImgImagen: André
O hipogonadismo preséntase cando as glándulas sexuais teñen unha deficiente ou, mesmo, nula produción de hormonas. Nos homes as glándulas sexuais ou gónadas son os testículos e, nas mulleres, os ovarios. O hipogonadismo pode ter dúas causas. Primaria, cando as gónadas non funcionan correctamente debido a alteracións xenéticas ou de desenvolvemento, a efectos secundarios de procesos cirúrxicos ou radiación, a enfermidades que afectan o fígado ou riles e a trastornos inmunitarios, entre outras.

Cando a causa do hipogonadismo está asociada aos centros cerebrais controladores das glándulas sexuais, a hipófisis e o hipotálamo, coñécese como hipogonadismo central. Tumores como o craneofaringioma en nenos e o prolactinoma en adultos, traumatismo cranial, alteracións xenéticas, deficiencia nutricional, exceso de ferro (hemocromatosis) son algunhas das causas de hipogonadismo central. Tamén a anorexia nerviosa cando chega a límites extremos de inanición pode presentar hipotiroidismo central.

Nas mulleres, o hipogonadismo na infancia ocasiona amenorrea (ausencia da menstruación), falta de desenvolvemento das mamas e baixa estatura. Se o hipogonadismo preséntase despois da puberdade, os síntomas habituais son perda da menstruación, libido baixa, sofocos e perda da lanuxe corporal. Nos homes, o hipogonadismo na infancia ocasiona falta de desenvolvemento muscular e problemas de crecemento. Unha diminución da libido, disfunción sexual, menos enerxía e máis irritabilidad, función cognitiva diminuída, alteracións no patrón do soño así como diminución da masa corporal magra e aumento da graxa visceral, diminución da lanuxe corporal e da barba e agrandamiento das mamas son o paquete de signos e síntomas que caracterizan o hipogonadismo en adultos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións