Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cando doe a columna vertebral

As patoloxías máis habituais entre os mozos son a lumbalxia e, entre os maiores, as fracturas de vértebras

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 23deOutubrode2017
Img cuando duele columna hd Imaxe: duiwoy

A dor de costas constitúe, segundo a Sociedade Española de Columna Vertebral (GEER), un “problema sanitario de primeira magnitude”. Os datos así o confirman: oito de cada dez españois han sufrido ou sufrirán nalgún momento da súa vida dor de costas. E as estatísticas tamén mostran que afeccións como o lumbago -dor na zona lumbar- van a máis. Ademais, padecer unha alteración da estrutura ósea das vértebras, se non se trata ben desde o principio, pode desestabilizar a columna vertebral e mesmo comportar lesións da medula espinal. O artigo explica cales son as principais lesións da columna vertebral e os factores de risco da lumbalxia. Ademais, describe que son as fracturas vertebrais por osteoporoses.

Img cuando duele columna art
Imaxe: duiwoy

Lesións da columna vertebral

Para os traumatólogos, é moi importante atender a calquera dor relacionada coa columna. Tal e como indica Imanol Veiga, líder da Unidade de Traumatología e Columna do Hospital Vithas SanJosé , de Vitoria-Gasteiz, “se se diagnostica a tempo pode tratarse con éxito desde o principio”. Por iso é polo que un diagnóstico rápido sexa primordial.

As afeccións varían en función da idade. Segundo Veiga, os máis novos teñen sobre todo lumbalxia funcional, seguida de contusións e hernias discales. A maioría das persoas sufrirán ao longo da súa vida unha delas, o lumbago, unha patoloxía relacionada coa vida sedentaria ou as malas posturas nos postos de traballo, entre outros.

Pola súa banda, as patoloxías máis habituais das persoas maiores son as fracturas vertebrais (ocasionadas por golpes, caídas e mesmo estornudos), escoliosis dexenerativa e estenosis de canle. Segundo Veiga, as fracturas vertebrais poden pasar desapercibidas e cúranse soas co tempo, aínda que non é o desexable, porque a columna se desestabiliza cara adiante, o que provoca unha serie de posturas incorrectas que a longo prazo pasarán factura. Por iso é polo que o experto insista na importancia dun diagnóstico precoz.

Factores de risco da lumbalxia

A lumbalxia ocupa o segundo lugar entre as enfermidades reumáticas que peor calidade de vida provocan polas súas limitacións físicas

A lumbalxia pode describirse como unha sensación dolorosa centrada na área da columna lumbar, o que repercute na mobilidade normal da zona debido á dor, segundo a Sociedade Española de Columna Vertebral. Esta afección reumática provoca dor de costas, en concreto entre as últimas costelas e a zona glútea, e está relacionada con dexeneración do disco vertebral, artrose das vértebras, fracturas por osteoporoses ou escoliosis.

Segundo a GEER, a lumbalxia inespecífica é un proceso lumbar cuxa causa non pode determinarse e sucede no 90% dos casos, para os cales “non hai ningún tipo de lesión demostrable”. Na maioría dos casos, esta situación prodúcese cando se someteu a zona baixa das costas a “malos tratos” durante un período prolongado.

Segundo o estudo EPISER, auspiciado pola Sociedade Española de Reumatoloxía (SER), a lumbalxia ocupa o segundo lugar entre as enfermidades reumáticas -o primeiro é para a artrose de xeonllo- que peor calidade de vida provocan en canto ás limitacións físicas. Detrás da lumbalxia hai un proceso inflamatorio que se resolve co tempo. Aínda que, tal e como indica Veiga, non hai nada que acelere a recuperación deste proceso benigno. Algúns aspectos que axudarán a mellorar esta situación son “manterse activos e evitar o sofá durante longos períodos de tempo”.

As causas da lumbalxia son varias, entre as que destacan o sobrepeso, a falta de exercicio, a carga de moito peso ou o traballo sedentario. Este último leva, en moitos casos, a adoptar malas posturas mantidas durante un tempo, o que deriva en dor de costas ou de cintura.

Esta afección sófrena máis as mulleres, ás que se lles engade a osteoporose. Pasada unha idade, que rolda os 55 anos, o proceso menopáusico reduce a capacidade de absorber o calcio, o que a longo prazo pode provocar máis problemas debido a malas posturas que, mantidas no tempo, poden acabar en microfacturas óseas.

Tamén as actividades domésticas, como facer a cama, pasar o ferro, limpar andeis que están por encima dos ombreiros ou cargar peso, poden ser desencadenamentos da dor lumbar, segundo a SER. Algúns consellos para axudar a minimizar este mal son durmir sen almofadas e de lado ou boca arriba.

Fracturas vertebrais por osteoporoses

As fracturas vertebrais son un dos tipos máis comúns de fractura por fraxilidade ósea e son consecuencia de osteoporose. Esta ruptura da vértebra prodúcese moitas veces por un traumatismo banal, segundo o Grupo Español de Neurorradiología Intervencionista (GeNI). Estas fracturas, que polo xeral son moi dolorosas, sobre todo na zona dorsal ou lumbar, poden xurdir tras realizar unha actividade “normal”, como agacharse. A longo prazo, a aparición de múltiples fracturas vertebrais pode provocar incurvación e deformidade da columna (cifosis). Cando esta última é severa, prodúcese un efecto de compresión nos órganos que afecta á capacidade de respirar, camiñar, comer ou durmir.

O tratamento das fracturas vertebrais pode ser conservador ou cirúrxico. O conservador inclúe repouso, analxésicos e uso de corpiños cos que é posible reducir a dor (este proceso dura de dous a tres meses), aínda que nin estabilizan a fractura nin corrixen a deformidade. Se co tratamento conservador non se mellora, e a dor é tan intenso que limita levar unha vida normal, e cando o repouso prolongado leva outros riscos en certos pacientes, como perda de masa muscular, trombosis venosas ou desmineralización ósea, aplícase o tratamento cirúrxico aberto.

A cifoplastia e a vertebroplastia logran mellorar a sintomatología dolorosa. A primeira faise en persoas con fracturas con certa deformidade ou perda de altura, porque permite restaurar a altura da vértebra e evitar a cifosis. Consiste en introducir uns balóns deshinchados a través dunhas agullas guiadas por raios X. Unha vez no interior do corpo vertebral, ínchanse e lógrase recuperar a altura perdida. Despois, desínflanse e retiran e énchese o oco con cemento líquido. Cando este se seca, mantense a altura do corpo vertebral e diminúe ou elimina a dor.

A vertebroplastia consiste en inxectar cemento líquido dentro do corpo vertebral fracturado cunhas agullas guiadas por raios X. Ao cabo duns minutos, cando o cemento se seca, diminúe ou desaparece a dor e impide que se acentúe a perda de altura da vértebra.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións