Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Cando o corazón perde o ritmo

O marcapasos permite que o corazón volva latexar de maneira normal e eficaz
Por Montse Arboix 2 de Maio de 2014
Img marcapas hd

Debido a procesos patolóxicos, en ocasións, pódense producir alteracións na condución eléctrica do corazón e provocar cambios na frecuencia ou no ritmo dos latexados do corazón: as arritmias. A pesar de que a maioría das arritmias son inofensivas, incluso as graves poden tratarse con éxito, xa sexa mediante fármacos, a ablación por radiofrecuencia ou ata coa colocación dun marcapasos. En datas recentes en España foi noticia a implantación duns novos marcapasos, sen cables, que, de demostrar resultados positivos, mellorarán a calidade de vida dos pacientes. Neste artigo explícanse as últimas novidades en canto a estes dispositivos para o corazón.

O latexado do corazón permite que o sangue chegue a todos os tecidos do organismo. Este gran músculo contráese e bombea o sangue grazas á estimulación eléctrica. Na aurícula dereita, un grupo de células, denominadas nódulo sinusal, produce impulsos eléctricos que fan que o músculo cardíaco contráiase e relaxe en cada ciclo ou . A elección do máis adecuado e, mesmo, da clase de estimulación que necesita cada paciente faina o especialista, en función da enfermidade a tratar e do estado de saúde. Despois do implante, tras un curto tempo de recuperación, e se a persoa non sofre ningunha patoloxía paralela que o limite, poderá realizar unha vida normal, xa que o marcapasos non supón ningunha limitación nas actividades diarias.

Os novos marcapasos: agora sen cables

En datas recentes, foi noticia que en España se implantaron os primeiros marcapasos sen cables do mundo. Iso supón todo un acontecemento na historia destes dispositivos. O novo marcapasos é un 90% máis pequeno que os seus homólogos convencionais e colócase dentro do corazón, aloxado no ventrículo dereito.

Unha destas intervencións levouse a cabo no Hospital Universitario Donostia, o primeiro no País Vasco. Francisco García Urra e José Manuel Porres Aracama, cardiólogos da Unidade de Arritmias e Marcapasos do servizo de Medicamento Intensivo deste centro hospitalario, foron os encargados de colocar o novo marcapasos NanoStim.

Pero, que vantaxes ofrece este marcapasos sen cables? “Está deseñado para producir os mesmos resultados de estimulación que un marcapasos común, pero o proceso de implantación é diferente“, sinala o Dr. García Urra. Un marcapasos común require crear un peto cirúrxico para implantar o dispositivo, habitualmente preto da clavícula. Logo hai que conectar os cables ao marcapasos e facelos chegar ata o corazón para que administren a estimulación. “O marcapasos sen cables colócase con firmeza dentro do corazón e envía pequenos impulsos eléctricos cando é necesario. Este dispositivo non require un peto cirúrxico (de modo que non hai cicatriz nin vulto) nin cables. A duración da batería é equivalente á doutros marcapasos de uso común”, describe o especialista. Nun marcapasos normal a batería pode durar de seis a dez anos.

As vantaxes dun marcapasos sen cables

O novo marcapasos sen cables mide menos do 10% do tamaño dun convencional que, xunto coa non necesidade do peto cirúrxico e a restrición dalgunhas actividades físicas para impedir o traslado dos cables, melloraría a calidade de vida de paciente.

A súa colocación realízase con anestesia local, cunha técnica minimamente invasiva. Mediante unha pequena punción na íngua, introdúcese un catéter que se guía con imaxes radiográficas. Este catéter porta no seu interior o pequeno dispositivo e diríxese ata o corazón. “Unha vez dentro, axústase o marcapasos á parede do ventrículo dereito e logo retírase o catéter da vea. A intervención en si dura ao redor dunha hora, ou menos tempo nalgúns casos”, apunta o cardiólogo García Urra. Unha vez finalizada, poráselle na íngua unha vendaxe especial.

E aínda que parecería perigoso levar un dispositivo no interior do corazón, en principio, aclara o especialista “non é máis perigoso que os actuais onde colocamos un eléctrodo no ventrículo directamente”. Respecto dos efectos adversos posibles cabería considerar hematoma na zona de implantación (íngua), desprazamento do dispositivo a distancia (que provocaría embolia de pulmón) ou local (ocasionando un mal funcionamento) e infección do dispositivo.

No entanto, haberá que esperar ata 2015 ou 2016 para que estea dispoñible no Sistema Nacional de Saúde, se os resultados dos implantes realizados agora son positivos.