Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cara á curación da xordeira progresiva

Diferentes estudos apuntan a un xene específico como causa da perda gradual de audición que afecta a máis da metade das persoas maiores

A perda de audición, patoloxía hereditaria común, é a terceira afección médica máis habitual entre a poboación de maior idade, tras a hipertensión e a artrite. Aproximadamente entre o 25% e o 40% das persoas de máis de 65 anos acaban desenvolvéndoa. As cifras aumentan entre o 40% e o 66% nas persoas de 75 anos ou máis. Describíronse moitos factores causantes da doenza, non todos xenéticos, pero a maioría de investigacións actuais céntranse agora en achar as súas características moleculares para previla e atacala de forma temperá.

A xordeira progresiva comeza a mostrar os seus primeiros síntomas aos 10 anos de idade. Debido á perda gradual da audición e a que esta se produce xeralmente nos dous oídos, a miúdo os pacientes nin se dan conta de que a sofren. Cando o afectado xa é adulto o problema vólvese importante e difícil de tratar. Hai diversos factores que levan a sufrir perda de audición, incluíndo as causas xenéticas, a xordeira debida á vellez, a perda de audición por infeccións ou o dano no oído debido ao ruído crónico.

Prevención

No ámbito xenético, o mellor tratamento é a prevención. Unha recomendación que axuda a minimizar a perda de audición é limitar a exposición aos fortes ruídos ou usar protectores para oídos (tapóns para oídos) para diminuír o son se este non pode evitarse.

O 90% dos casos de perda de audición en adultos é de tipo sensorineural. Provócaa, sobre todo, un dano nas pequenas células auditivas do oído interno, esenciais para captar as vibracións sonoras e traducilas, despois, a impulsos nerviosos enviados ao cerebro (que os interpreta como sons). Neste tipo de perda auditiva, os pacientes teñen dificultades para filtrar os ruídos de fondo e, como consecuencia, poden ter dificultade para seguir conversacións.

A pesar de que, como sinalan moitos expertos, os problemas auditivos teñen unha gran importancia na sociedade actual, poucas veces a poboación sométese a revisións por descoñecemento sobre a importancia dunha detección temperá do problema. Con todo, diferentes investigacións demostran que a maioría dos problemas auditivos, xa sexan por causa xenética ou ambiental, teñen moito mellor prognóstico se se detectan na fase inicial.

Un microARN para a xordeira progresiva

Científicos alemáns, ingleses, israelís e españois descubriron en tres investigacións colaborativas que a mutación dun microARN, miR-96, podería ser clave no desenvolvemento de xordeira progresiva. De novo toman importancia este tipo de xenes, os microARN, que non codifican para proteínas, senón que regulan a expresión doutros xenes. Xa son moitas as investigacións que os relacionaron coa aparición de diversas enfermidades (cancro ou doenzas cardiovasculares) e a súa participación en importantes procesos biolóxicos do organismo.

Segundo os investigadores, é o primeiro caso achado dun microARN capaz de producir unha enfermidade hereditaria, neste caso a xordeira progresiva. Aínda que aínda quedan moitos xenes por descubrir, o achado podería ser útil para desenvolver futuras terapias contra esta forma de hipoacusia progresiva. O equipo de Karen Avraham, da Universidade de Tel Aviv (Israel), descubriu nun estudo, publicado en Proceedings “of the National Academy of Science”, a importancia do bo funcionamento das células auditivas microARN.

Segundo Avraham, estes son importantes reguladores implicados no desenvolvemento correcto e a supervivencia das células no oído interno. Quen deron co xene concreto, miR-96, foron investigadores do Helmholtz Zentrum München, liderados por Martin Hrabé de Angelis (Institute of Experimental Genetics). O desenvolvemento dun novo modelo de rato chamado “Diminuendo”, creado cunha mutación xenética nunha das rexións do microARN, permitiulles achar o devandito xene xunto con investigadores ingleses.

Os investigadores españois, do Hospital Ramón e Cajal (Madrid), tamén o descubriron tras analizar o ADN de dúas familias españolas afectadas pola patoloxía. Estes dous últimos estudos publicáronse na revista “Nature Genetics”.

Máis xenes

O xene miR-96 sitúase no cromosoma 7 e exprésase nas células da lanuxe do oído interno, e controla a outros xenes que tamén se expresan no oído. Este control converte a miR-96 en regulador principal, xa que basta a súa alteración para que se de xordeira progresiva. É certo, con todo, que a patoloxía tamén está relacionada con mutacións nun centenar doutros xenes do oído interno. Os científicos israelís xa detectaran, en investigacións anteriores, 4 xenes novos e 15 novas mutacións xenéticas implicadas en problemas auditivos, entre os case 50 xenes xa coñecidos.

Os modelos de rato creados en Alemaña mostraron a verdadeira importancia do microARN achado. Cunha mutación en miR-96, estes mostraron perda de audición progresiva a medida que envellecían. Os investigadores comprobaron tamén que se os ratos levaban dous destes xenes, as súas células sensoriais auditivas víanse danadas desde o seu nacemento, así como acababan desenvolvendo xordeira profunda.

Os expertos esperan agora poder identificar os factores necesarios para que as células auditivas sobrevivan a longo prazo. Sería o mellor modo de achegarse a tratamentos efectivos para esta doenza. Ademais, o coñecemento do papel que desempeña este microARN na aparición da patoloxía permitirá tamén predicir quen vai padecer ou non xordeira, o que debería levar ao deseño de actuacións e programas preventivos para as familias que vaian sufrila.

UNHA DURA PERDA

Img
A causa principal da perda de audición é a presbiacusia, patoloxía asociada á idade. Non é fácil adaptarse á devandita perda. Esta chega de forma lenta e progresiva segundo envellecemos, de maneira tan imperceptible que en moitos de casos é tarde para porlle remedio. A medida que a presbiacusia avanza, crece a dificultade para discriminar as palabras, o que incide negativamente nas relacións das persoas que a padecen. Como consecuencia, estas poden chegar a ter verdadeiros problemas de tensións, de illamento social, de frustración e vergoña.

No inicio da enfermidade empézase perdendo a capacidade de ouvir sons agudos. Os sons “S” e “Z” apenas se perciben. O mesmo ocorre coas voces dos nenos e as mulleres. Aos poucos, a enfermidade vai afectando tamén as frecuencias medias e graves. A medida que ocorre todo isto, o afectado trata de adaptarse á situación subindo o volume da tele e pedindo á xente que repita o que di.

Cada vez, con todo, hai tratamentos máis adecuados para a perda de audición, que dependerán do tipo de trastorno. Aínda que ás veces custe adaptarse a eles, o tratamento con audífonos é recomendable para algunhas persoas. A variedade destes aparellos está a ampliarse grazas ao desenvolvemento das novas xeracións dixitais, que permiten adaptarse ao perfil da perda auditiva dun usuario en concreto. Os dispositivos de axuda, como o amplificador telefónico, tamén poden proporcionar unha mellora na capacidade auditiva. Outro exemplo son os sistemas de frecuencia modulada, que fan os sons máis claros -con ou sen audífonos- ao transmitir ondas sonoras como o fai unha radio.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións