Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cataratas no deserto

Da man da Fundación Ulls do món (ollos do mundo), percorremos os campamentos saharauís habilitados no sur de Alxeria paira abrir os ollos a unha realidade nada confortable

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Xoves, 14deDecembrode2006

Na Hamada alxerina a humidade atmosférica abandona o seu trazo relativo e non supera xamais o 0%. O único líquido incoloro, inodoro e insípido son as bágoas. Por tanto, as únicas cataratas que uno ve alí teñen a súa orixe nos ollos dun pobo humillado até a saciedade. Una catarata non é un lagrimeo exhaustivo; a leucocoria, ou catarata branca, é una opacidade progresiva do cristalino (lente situada dentro do ollo que en condicións normais debe ser transparente). É fácil adiviñalas por parte de quen nos dedicamos á fotografía: os ollos nunca aparecen vermellos por moito flash que se utilice. A visión desvanécese progresivamente e só é posible recuperala por medio de cirurxía.

Ceo protector, pobo desprotexido

/imgs/2006/10/mapamundi1.jpg

Cataratas brancas, tracomas ou glaucomas son afeccións correntes nunha poboación permanentemente exposta a un sol de piedade, a condicións hixiénicas nefastas e a ventos capaces de introducir area até no tuétano do óso. Aínda por riba, os refuxiados saharauís dependen de maneira total da cooperación internacional, sen medios propios paira facer fronte a case todos os problemas de saúde. Cooperantes e refuxiados intercambian razóns paira ver e vivir. Aquel ceo protector que embelesó a prosa do escritor norteamericano Paul Bowles e que cada noite segue cravando na area aos cooperantes vindos de latitudes máis confortables, proporciona a experiencia máis semellante a estar suspendido no espazo. Sen grilos nin vento, sen electricidade e cun silencio cósmico que só interrompe moi de cando en vez o alarido dun chacal, o ceo do Sahara desprega seguramente máis fulgores que en ningunha outra parte do planeta. Pero de ben pouco serve tanto embeleso aos refuxiados saharauís, habitantes dun patria que non lles corresponde e herdeiros dun país ocupado por Marrocos.

A ONU estima en 80.000 cidadáns á poboación saharauí aínda que en realidade son o dobre, o que significa que reciben a metade de víveres e medicamentos que necesitan Herdeiros do vello imperio almorávide, os saharauís coñeceron en carne propia a peor faceta do colonialismo europeo. En virtude de tratados de rancio abolengo, España e Francia inauguraron o século XX repartíndose os territorios do África noroccidental, quedando a mercé de Madrid una franxa de territorio situado entre Marrocos e Mauritania, Alxeria e Mali (países que non tardaron en conseguir a súa independencia) que recibiu o nome de Sahara Occidental. Os saharauís nómades de Mali ou Mauritania adoptaron a nacionalidade destes recentemente creados países, pero os saharauís que permanecían no Sahara Occidental agardaban con impaciencia a retirada española e a proclamación dunha República Árabe Saharauí Democrática (RASD).Ocorreu, con todo, que as cousas se torceron. España, coñecedora da intención de Marrocos de anexionarse os territorios tras a súa retirada, ocultou semellante fraude aos saharauís e optou por replegar os seus negociados e a súa lexión sen facer ruído.

A pesar de que os saharauís crearon un exército de liberación, a Fronte Polisario, Marrocos rehuyó unha guerra aberta e optou por organizar un desprazamento masivo de poboación marroquí cara ao Sahara Occidental, a famosa Marcha Verde, á vez que perseguiu policialmente aos independentistas e sementou de minas e bombas de acio as súas impostas fronteiras. A Organización das Nacións Unidas (ONU) non viu precisamente con bos ollos o ocorrido e recoñeceu á nación saharauí, á que Alxeria concedeu algo máis que asilo político, tendo en conta que lle outorgou o triste título de pobo refuxiado e asumiu a tutela administrativa da zona militarizada da Hamada que o goberno de Alxer habíase aprestado a ceder. Tras 30 anos de negociacións entre mediadores da ONU, representantes da RASD e da Fronte Polisario, Marrocos e as diplomacias de España, Francia e EEUU, todo segue igual e sen solución no horizonte. Os saharauís seguen sendo refuxiados tutelados pola ONU e Marrocos mira alén cada vez que se lle reclama o lexítimo dereito desta xente a vivir no país do seu pasado e da súa identidade.

Tan pobres son os habitantes dos campamentos da RASD en Alxeria que, por non ter, non teñen nin un censo ben feito. Paira a ONU, a poboación saharauí non chega aos 80.000 cidadáns (case todos anciáns, mulleres e nenos), mentres que a última comisión da Fundación Ulls do món que visitou o terreo especula con que sexan en realidade máis de 160.000. Todo quedaría en mera desproporción cabalística, se non fóra polo feito de que a ONU organiza a repartición equitativa de comida e medicamentos en virtude da poboación estimada; o que significa que os saharauís reciben exactamente a metade de víveres e medicamentos que necesitan. Futuro? Ninguén cre nel por aqueles pagos. As novas xeracións só aspiran a obter una bolsa do Goberno de Cuba paira viaxar ao país caribeño e poder coñecer una realidade ben distinta á súa. A RASD mantén nos campamentos una especie de socialismo de supervivencia con pouco espazo paira o fundamentalismo islámico (aínda que tamén pervive). Os saharauís son sunitas. A tradición pesa moito, pero cada vez menos. As escolas laicas parecen gañar terreo ás relixiosas, a pesar de que estas últimas obteñen máis fondos paira os seus abnegados propósitos.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións