Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Celos pola chegada dun irmán

É una reacción normal que se pode evitar ou reducir seguindo certas pautas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 13deXuñode2005

É necesario alarmarse ante o rexeitamento que o até agora fillo ou filla única sente cara ao novo membro da familia? Os psicólogos consideran que é una reacción normal e mesmo necesaria e advirten que os nenos celosos poden presentar síntomas moi variados como regresión a etapas evolutivas xa superadas (choros continuos), trastornos emocionais ou físicos (cambios de humor e certa agresividade), que non sempre son facilmente reconocibles como celos. Todos estes problemas poden controlarse en gran medida se os proxenitores preparan aos pequenos paira a chegada do bebé, fomentando sobre todo a autoestima e a confianza do menor e facéndolle partícipe de todo o relacionado coa chegada do novo membro da familia. En definitiva deben actuar con moito agarimo, pero con firmeza e sen perder de vista os seus criterios educativos.

Causas dos celos e pautas paira detectar os síntomas

Os celos son un estado afectivo caracterizado polo medo a perder ou ver reducido o agarimo de alguén querido, fundamentalmente da nai, debido ao nacemento dun novo irmán, ao que vai ter que dedicar moito tempo durante os primeiros meses de vida. Este sentimento provoca a envexa cara á persoa á que se considera un rival na procura dese amor fraternal, o que xera un estado de alarma nos nenos, que pensan que poden chegar a perder a afectividad dos pais e nais. Así o primoxénito da familia sente como o príncipe destronado e non pode evitar sentir un certo rexeitamento cara ao novo membro.

/imgs/2006/10/celos3.jpg

Aínda que os celos adóitanse asociar a aspectos negativos, moitos expertos considéranos algo absolutamente natural polo que non hai que alarmarse en exceso, aínda que si recomendan certas pautas paira tentar que se reduzan e contrólense co fin de que non cheguen a extremos máis graves. Por exemplo, algúns autores opinan que os celos facilitan o desenvolvemento cognitivo e socioemocional. A doutora en psicoloxía, Juncal Yubero, cre que os celos forman parte dunha etapa normal e necesaria no desenvolvemento evolutivo que axuda aos nenos a madurar Os celos forman parte dunha etapa normal e necesaria no desenvolvemento evolutivo que axuda aos nenos a madurar.

Tamén é habitual que o irmán pequeno senta celos dalgún irmán maior, ben porque observa que ten certos privilexios dos que el aínda non pode gozar por ser pequeno, ou ben porque os proxenitores mostren maior interese e predilección por algún irmán concreto. Esta situación non adoita darse na primeira etapa da vida dos nenos, senón máis adiante. De feito a intensidade dos celos adoita ir variando dunhas idades a outras. A maioría dos expertos opina que ante a chegada dun novo irmán a idade máis conflitiva adoita ser entre o tres e seis anos, que é cando xorde una maior rivalidade. Con todo, a partir do seis ou sete anos os nenos adoitan ter una actitude de cooperación cos pais e nais e de maior achegamento ao recentemente nado.

En moitas ocasións os síntomas dos celos son máis que evidentes nos nenos, pero ás veces pódense confundir con outros trastornos, o que provoca que os pais acudan antes ao pediatra que ao psicólogo porque pensaban que tiñan problemas físicos. Juncal Yubero, do Centro de Orientación Familiar Landu de Vitoria, explica que ás veces os síntomas poden confundirse con enfermidades físicas, impedindo aos pais e nais distinguir se se trata de algo real ou emocional.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Erros máis comúns »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións