Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos de EE.UU. logran una nova forma de insulina cristalina que permite un mellor control da glicosa en sangue

Os primeiros e orixinarios extractos de insulina utilizados na terapia da diabetes mellitus procedían do páncreas bovino

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 27deXullode2002

O deseño de novas formas cristalinas de insulina, que permiten un mellor control de glicosa en sangue, é detallado por un equipo de investigadores de Eli Lilly . Trátase dunha versión menos soluble de insulina «C8-HI» que, do mesmo xeito que as comercializadas, tamén se mestura con cinc e protamina. O investigador Mark Brader explica que, ao modificar o cociente da insulina humana soluble e outras versións menos solubles, conseguiuse un cristal estable que libera a hormona a un ritmo moito máis lento que a NPH. Nos experimentos de laboratorio realizados con cans aos que se lles induciu a enfermidade, os investigadores constataron que unha única inxección destes cristais conseguiu un control sostido dos niveis de glicosa durante vinte e catro horas, sen as fluctuaciones habituais. As novas tecnoloxías para a administración de fármacos, como é o caso dos hidrogeles, liposomas e microesferas, utilízanse co fin de proporcionar unha matriz controlada -sinalan estes científicos-, pero en ocasións as fórmulas tradúcense no efecto contrario, é dicir, diminuír a eficacia da proteína terapéutica.

Nas conclusións deste traballo, o doutor Brader destaca que a composición desta nova estrutura cristalina de insulina é útil para eliminar estes problemas, converténdose nunha alternativa máis eficaz ás insulinas que se comercializan actualmente.

O próximo outono cumpriranse oitenta e dous anos da hipótese exposta polo cirurxián Frederick Banting para analizar a secreción endocrina do páncreas mediante a ligadura do conduto pancreático exocrino. En principio foi rexeitada pola Universidade Western Ontario, en Canadá, pero si foi acollida con entusiasmo polo profesor Mac Leod, da Universidade de Toronto. Charles Best, entón estudante nese campus, axudou nas súas investigacións a Banting e, finalmente, publicaron os seus traballos coa cadela «Marjorie». Logo, o inicio dos primeiros ensaios clínicos con humanos e, en 1923, o Instituto Karolinska de Estocolmo concedía a Banting e Best o premio Nobel de Medicamento.

Un ano antes, en maio de 1922, o científico español Rosendo Carrasco, que traballaba no Instituto de Fisioloxía da Mancomunidade de Cataluña, trasladouse a Boston para traballar con Elliott Joslin. Alí solicitou do profesor Mac Leod o protocolo para illar isletina do páncreas. Catro meses despois Carrasco iniciou a preparación de extractos pancreáticos que contivesen insulina e un ano máis tarde adminístrase a primeira dose da hormona a un neno de Barcelona. Este paciente diabético tiña sete anos e sobrevivía grazas a unha dieta exenta de hidratos de carbono. Segundo detallou Rosendo Carrasco, «pesaba 21 quilos e presentaba un mal estado xeral. Inxectámoslle vinte e dúas unidades diarias de insulina e, cada mes, a súa ganancia ponderal media foi de 409 g a partir do inicio do tratamento. Ao sete meses, recuperouse».

Os primeiros extractos de insulina utilizados na terapia da diabetes mellitus procedían do páncreas bovino. En 1926, na Universidade Johns Hopkins conseguiuse a primeira insulina regular. Con todo, as múltiples impurezas que contiña facían imprescindible un pH baixo co fin de disolver as proteínas estrañas. Tiñan que transcorrer preto de corenta anos ata que os investigadores conseguisen que a pureza desta hormona fóra o suficientemente elevada para permitir a fabricación dunha solución neutra de insulina rápida

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións