Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos de San Sebastián cultivan pel humana para o seu implante en pacientes con queimaduras

Unha mostra de pel de oito milímetros cadrados pódese incrementar ata 75 centímetros cadrados

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 12deXaneirode2006

Científicos da Fundación Inbiomed de San Sebastián, que alberga o primeiro banco de células nai adultas de España, traballa nun proxecto de cultivo de láminas de pel humana para o seu posterior implante en pacientes con grandes queimaduras ou con enfermidades de orixe xenética.

A técnica consiste en extraer ao paciente unha mostra de pel de oito milímetros cadrados que, despois de ser cultivada no laboratorio, logra incrementar a súa superficie en 15 días ata os 75 centímetros cadrados. En concreto, as células nai epiteliales cultívanse nunha superficie de medio centímetro de grosor composta de xel de fibrina, que actúa de soporte e facilita a súa asimilación pola pel do paciente.

O investigador principal do Laboratorio de Células Nai Epiteliales de Inbiomed, Ander Izeta, sinala que esta técnica “funciona de marabilla cos grandes queimados”, que poden chegar a ter lesións no 90% do corpo, posto que dunha soa mostra de reducidas dimensións pódense obter multitude de láminas de epidermis bioingenierizada coas que ir repondo as zonas afectadas sen risco de rexeitamento, posto que a pel é do propio enfermo.

“Neno bolboreta”

O éxito está garantido cando a mostra de pel é sa, polo que o gran reto represéntao o tratamento paliativo de enfermidades de orixe xenética, como é o caso da epidermolisis bullosa ou mal da “neno bolboreta” -nomee que compara a fraxilidade da pel destes pacientes coa das ás dos lepidópteros-, motivada pola ausencia dunha proteína que une as distintas capas dérmicas.

Como a enfermidade débese a un problema herdado dos pais, “só é tratable con terapia génica” para substituír os xenes defectuosos por outros sans, o cal, segundo Izeta, é aínda “ciencia-ficción, pero co tempo vaise a poder facer”, xa que é a vía máis avanzada.

A solución actual é o implante das devanditas láminas, cuxa duración é definitiva agás se o paciente ten enfermidades de orixe xenética como a citada anteriormente, caso no que se conservan correctamente preto de dous anos, o dobre que coa implantación de pel do propio enfermo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións