Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Riscos > O mercurio

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Científicos de varios países asocian o mercurio con alto risco de infartos

O investigador Eliso Guallar aconsella eliminar este metal da cadea alimenticia e, concretamente, dos peixes.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 30deNovembrode2002

A conclusión do estudo que aparece publicado no último número de «The New England Journal of Medicine» explica que o mercurio está directamente asociado co risco de sufrir ataques cardíacos. Investigadores de varios países, coordinados polo actual director xeral de Saúde Pública, José María Martín Moreno, cando traballaba no Instituto de Saúde Carlos III, conclúen tamén que contrarresta o efecto protector dos ácidos grasos omega 3 contidos no aceite de peixe.O tamén investigador español Eliso Guallar, que agora traballa na Universidade estadounidense Johns Hopkins, advirte á comunidade internacional da necesidade de eliminar este metal da cadea alimenticia e, concretamente, dos peixes.Paradoxalmente, diversos estudos científicos demostraron a eficacia do consumo de peixe paira previr os ataques cardíacos. Neste sentido, Guallar non é partidario de recomendar que se evite o consumo de peixe. Os científicos analizaron as uñas dos pés e tecido adiposo de 1.432 pacientes con diagnóstico de infarto de miocardio procedentes de diversos países de Europa e Israel. Atoparon una relación entre a exposición ao mercurio e os ataques cardíacos.

O mercurio é un metal líquido a temperatura ambiente e a maioría dos seus compostos son venenosos. Así, o metilmercurio é una manifestación orgánica do mercurio que se utilizou paira preservar as sementes dos grans, aínda que tamén pode ser producido a partir do mercurio metálico ou de compostos de mercurio en corpos de auga pola acción dunha bacteria.

As epidemias de intoxicación por metilmercurio prodúcense despois da inxestión das sementes de grans ou de carne de animais alimentados por elas, así como de peixes capturados en augas contaminadas, como ocorreu hai anos na bahía xaponesa de Minamata.

Foi, sen dúbida, uno dos casos máis tráxicos de envelenamento masivo pola inxestión deste metal. Na década dos anos cincuenta morreron envelenadas máis de medio centenar de persoas desa pequena poboación de pescadores. A causa foi o mercurio vertedura ao mar por unha fábrica próxima que foi transformado en metilmercurio polos microorganismos mariños.

Diversos estudos epidemiolóxicos sinalan que vinte e tres nenos que aparentemente estiveron expostos durante o período prenatal, xa que as súas nais consumiron peixe contaminado, naceron con discapacidades severas. Os científicos saben desde hai tempo que o maior efecto negativo da contaminación ambiental por mercurio prodúcese pola biomagnificación de metilmercurio na cadea alimenticia acuática.

Diversos estudos realizados en Canadá demostraron que os chans con niveis de mercurio elevado que son alagados pola auga producen altas taxas deste metal, orixinando á súa vez una alta acumulación nos peixes. Así, a maior inxestión de mercurio na poboación débese aos alimentos e ás amálgamas dentais.

Os peixes e produtos derivados son a fonte dominante da exposición humana, debido á súa alta retención de metilmercurio. No entanto, pode ocorrer una inxesta significativa de vapor de mercurio ambiental cunha alta retención do metal polas amálgamas dentais. A principios do pasado ano, as autoridades sanitarias de Estados Unidos advertiron ás mulleres embarazadas e ás que daban de mamar aos seus fillos que evitasen o consumo de peixe que puidese conter niveis altos de metilmercurio. Os fetos e os neonatos son especialmente sensibles a estes efectos, xa que lles producen danos no sistema nervioso central, cerebro e medula espinal

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións