Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cirurxía estética preventiva

Os pacientes de cirurxía plástica adiantan a idade das intervencións e optan pola corrección dos seus defectos apenas comezan a aparecer

Engúrralas e cicatrices dan carácter, son un recordo perenne dos distintos episodios que han ido balizando a nosa vida. Con todo, o número de adeptos a este modo de pensar diminúe coa mesma velocidade que crece o de quen se apuntan a corrixir as súas imperfeccións ou a borrar, no posible, o paso do tempo. No mundo da cirurxía estética entra con forza a prevención, que non é máis que a corrección dos defectos no mesmo momento en que empezan a dar sinais de vida

Segundo os expertos, a idade media de quen acoden ás súas consultas e deciden intervirse baixou no último lustro e as operacións realízanse xa a mulleres (e cada vez máis homes) a partir dos 40 anos, mentres que fai cinco anos acudían aos seus servizos a partir dos 50. Unha das claves para o aumento da demanda de cirurxía estética está na aparición de técnicas cada vez máis sofisticadas e eficaces, que ofrecen resultados naturais e sen apenas cicatrices, ao que se une a redución do tempo de postoperatorio e recuperación.

Non envellecer

Sen unha engurra, pero con expresividade e naturalidade. As mulleres, e tamén os homes, pretenden gañar a loita contra o tempo e aínda que non poden evitar que pasen os anos, polo menos si tentar que non deixe pegada no seu rostro. Pero para conseguir tal fin non vale calquera tratamento senón que é esencial utilizar aquel en que os resultados sexan naturais e pouco evidentes para a súa contorna. O que busca un paciente na actualidade en opinión de Josep María Palacín, cirurxián plástico do centro médico Teknon de Barcelona, non é tanto rexuvenecer como non envellecer: «conseguir ter boa cara e bo aspecto, non parecer quince anos máis novo», sinala.

A maneira de encarar este tipo de intervencións cambiou radicalmente desde hai uns anos e xa ninguén espera a que as engurras fixesen a súa aparición, senón que se adiantan ao inimigo. Segundo o experto, esta mentalidade pode converterse nun bo aliado para os pacientes porque, ao non esperar a que os signos de envellecemento sexan demasiado evidentes, o defecto a corrixir non é tan grave. E que vantaxe supón isto? Significa poder facer realidade os principais desexos de todo paciente: redúcense os efectos da cirurxía e tanto o postoperatorio como a recuperación resultan moito máis rápidos.

Os especialistas opinan que é esencial personalizar o tipo de cirurxía aos trazos xenéticos e as necesidades de cada paciente

A idade máis temperá e o feito de corrixir os defectos cando están nun estado incipiente son grandes axudas para un paciente pero o seu principal aliado son as actuais técnicas e tratamentos de rexuvenecemento facial. Cada vez máis sofisticados, lograron resultados tan espectaculares como conseguir que as cicatrices apenas sexan visibles (técnica impulsada polo cirurxián Patrick Tonnard) ou realizar liftings verticais, nos que se recolocan os tecidos en sentido contrario á gravidade que os fai descender. O lifting é a operación máis coñecida pero, é a operación estrela?

Cara, pescozo e pálpebras

O lifting ou estiramento (facial e cervical especialmente) ten un serio competidor. Supéralle en cifras e aínda que o seu nome sexa descoñecido por moitos, é a operación estética facial que máis se demanda actualmente, tanto por mulleres como por homes (é a intervención que máis se practica ao xénero masculino). Trátase da blefaroplastia, a cirurxía das pálpebras, que representa segundo datos do centro Teknon, o 46% das intervencións. Esta intervención, que consiste en retirar o exceso de graxa e pel da pálpebra inferior é sinxela e rápida, segundo aseguran os expertos. Ademais, é unha das máis agradecidas, xa que borrar as pegadas de cansazo e tristeza na mirada rexuvenece por completo á persoa, como indica José González Vidal, especialista en Cirurxía Plástica e Estética Ocular.

Se hai uns anos esta cirurxía iniciábase a partir dos 50 anos, a idade descendeu na actualidade ata os 46 anos. Pero o lifting (que representa o 33% das intervencións faciais que se realizan) segue sendo unha das operacións máis demandadas, especialmente con técnicas minimamente invasivas, como a implantación de fíos subcutáneos, que consiste na inserción de fíos de polipropileno baixo a pel para retensar os tecidos e acabar coa flacidez e descolgamiento da pel. Realícese unha intervención ou outra, é esencial a xuízo dos especialistas, personalizar este tipo de cirurxía adecuándoa aos trazos xenéticos e as necesidades de cada paciente.

E como debe ser este paciente, segundo os expertos? O paciente tipo debería ser unha persoa que presentase unha boa elasticidade na pel, tivese unha idade comprendida entre os 35 e os 55 anos con fotoenvejecimiento leve ou moderado e que estivese exenta de problemas de coagulación ou de calquera tipo de patoloxía facial. Pero, ademais de cumprir estes requisitos físicos, todos os especialistas están de acordo en sinalar a importancia do factor psicolóxico, xa que un paciente non debe acudir á cirurxía buscando resolver un conflito emocional. Neste tipo de intervencións é moi importante tamén que os cirurxiáns informen de maneira pormenorizada sobre os resultados e os efectos da cirurxía para evitar falsas expectativas e que os resultados cadren coa idea que o paciente levaba ao acudir á consulta.

LIFTING VERTICAL

Img
Unha nova técnica ha aparecido no universo dos liftings. E parece ter visos de quedar durante moito tempo xa que consegue axuntar elementos estéticos e de saúde: proporciona un efecto natural sen alterar un chisco a estrutura nin a fisionomía de quen se someten a tal intervención. A técnica RARE (Reserve And Repositioning Effect), que tal é o seu nome, parte dunha análise profunda dos efectos que ten a gravidade, efecto que se consegue contrarrestar dunha maneira natural a través de forzas verticais. É a última alternativa na cirurxía estética especializada no rexuvenecemento da cara e o pescozo.

Trátase dunha técnica ideada polo cirurxián plástico e estético francés Thierry Besins e está baseada na premisa de que o rexuvenecemento da cara e o do pescozo son dous procesos completamente autónomos. Besins propón unha división facial vertical oposta á horizontal clásica e considera que nas zonas medial (procara) e lateral (metacara) da cara a pel ten bastante fixación, no primeiro caso a estruturas óseas e no segundo, a estruturas ligamentosas. Entre ambas existe unha terceira zona (mesocara), unha porción vertical que percorre desde a área temporal coa cola da cella cara ao ocular externo, pómulo, fazula e terzo externo dos beizos ata chegar ao queixo. Esta zona é a única que se atopa exposta á acción da gravidade, polo que para reposicionar os seus tecidos só habería que actuar sobre ela, evitando danar as zonas veciñas que de seu non sofren alteración de ningún tipo. A técnica de lifting vertical, que só afecta á mesocara, realízase con fíos ou ben con elementos de fixación osteo-galear.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións