Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Cistitis intersticial

A inflamación crónica da parede da vejiga, de orixe descoñecida e sen tratamento, invalida enormemente aos afectados, a maioría mulleres

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Xoves, 08deMarzode2007

A cistitis intersticial é una enfermidade crónica que se caracteriza por micción frecuente de até 100 veces ao día, urxencia urinaria e dor tan aguda que mesmo precisa tratamento con opiáceos. É un cadro inflamatorio que se caracteriza por síntomas irritativos parecidos á cistitis aguda clásica pero de forma persistente. Aínda que pode afectar tanto a homes como a mulleres, estas últimas levan a peor parte: son 10 veces máis propensas. Adoita presentarse entre a terceira e cuarta década de vida e, nos casos máis serios, provoca una diminución da capacidade vesical que leva a unha situación invalidante.

Inflamación crónica

/imgs/2007/03/cis1.jpg

A cistitis intersticial (CI) é una inflamación crónica de causa descoñecida con posibles factores xenéticos, autoinmunes e/ou de axentes irritativos tisulares locais. Tampouco se detectou una causa infecciosa nin de irritación urinaria clara. Doutra banda, os expertos tamén estudaron factores hormonais (como diminución de estrógenos) e neuropsicolóxicos paira aclarar mellor a causa, sen atopar una explicación satisfactoria. Algúns apuntan a cambios da microcirculación e procesos linfáticos no proceso local. A primeira descrición da cistitis intersticial fíxoa Guy Hunner en 1914, que se referiu a este cadro como cistitis ulcerosa porque describiu un tipo de erosión característica na mucosa vesical.

Debido ao seu etiología descoñecida e á falta de tratamento efectivo, asociacións como a Asociación Catalá de Afectados de Cistitis Intersticial reclaman máis interese por parte das institucións sanitarias. En España, por non haber, non hai nin datos epidemiolóxicos de afectados. En EEUU, segundo datos da Intersticial Cystitis Association (ICA, nas súas siglas inglesas), máis de 700.000 persoas padecen esta afección. Asunción Caravaca, afectada desde hai tres anos e medio e presidenta da asociación, que conta con 85 socios en todo o territorio español e Latinoamérica, explica que a primeira sensación tras o diagnóstico definitivo é de «unha inmensa soidade».

Micción frecuente, urxencia urinaria, molestia urinaria, relación sexual dolorosa e dor no chan pélvico son algúns dos síntomas descritosConta que nin o seu médico de familia nin o especialista sabían de asociacións de axuda aos afectados. «O maior problema que afrontamos, aparte do diagnóstico tardío e a falta de tratamento, é a nivel social. O feito de ter que acudir ao baño cada 20 minutos condiciónanos a vida diaria enormemente». Ademais, «temos que enfrontarnos ao descoñecemento da enfermidade mesmo paira acudir aos servizos de bares e restaurantes sen a obrigada consumición», engade Caravaca.

Síntomas e diagnóstico

A CI diagnostícase tras haberse descartado outras enfermidades de transmisión sexual, cancro de vejiga ou infeccións vesicales. Normalmente, e debido ao seu descoñecemento, aínda se confunde con infección de vías urinarias. Os datos revelan que existe una demora de catro anos aproximadamente desde a aparición dos síntomas até o diagnóstico final. «En ACACI hai socias que tardaron até dez anos en estar correctamente diagnosticadas, despois de longos tratamentos con antibióticos, pola súa fácil relación coa cistitis bacteriana», apunta a presidenta da asociación.

Micción frecuente (até 100 veces ao día nos casos graves), urxencia urinaria, molestia urinaria (ardor vesical e malestar), relación sexual dolorosa e dor no chan pélvico son algúns dos síntomas descritos. Os especialistas sinalan que os pacientes con estes síntomas irritativos crónicos deben realizarse un completo estudo urológico con análise de sangue, ouriños e ecotomografía renal e pelviana ou pielografía de eliminación. Todas estas probas complementarias permiten descartar outras patoloxías como litiasis, pielonefritis crónica ou tumores. De feito, o diagnóstico certeiro só se obtén da biopsia con hidrotensión.

En canto ás complicacións, a dor crónica chega a ocasionar cambios de estilo de vida e, mesmo, trauma emocional. Os custos derivados das visitas ao especialista de forma frecuente, a perda de traballo ou o abandono dos estudos e os efectos secundarios de determinados tratamentos invalidan de tal maneira ao afectado que chega a ocasionarlle, nalgún caso, depresión crónica. Segundo os expertos, tampouco existe suficiente información sobre o embarazo e a CI, pero creen que o problema non afecta a fertilidade nin á saúde do feto. Algunhas mulleres descobren que os síntomas do seu CI melloran durante a xestación, mentres que noutras dáse o caso contrario.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións