Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como afrontar a morte dun ser querido: isto recomendan os expertos

A dor que sente tras o falecemento de alguén próximo é aínda máis difícil de manexar en tempos de confinamento. Tres expertos dannos consellos prácticos para soportar o duelo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 14deAbrilde2020

A morte dun familiar, un amigo ou alguén querido abre feridas que tardan moito en cicatrizar. O estado de alarma decretado para facer fronte ao coronavirus privou a moitos familiares de dicir adeus cos rituais de despedida da nosa cultura, eses actos sociais que nos permiten expresar as nosas condolencias. O impacto emocional deste feito está a producir traumas de gran calado. Tres especialistas dannos consellos para consolarnos con pequenos xestos nos nosos fogares durante este tempo de recollemento e confinamento.

Segundo a psicóloga Pilar Conde, directora técnica de Clínicas Orixe, cada persoa experimentará o duelo á súa maneira, en función da vinculación que mantiña co falecido. A personalidade de cada individuo é determinante para afrontar a dor, polo que é unha decisión e un proceso integramente individual. Estes son os seus consellos:

  • Manter os hábitos diarios, non abandonarse. Permitirse tempo de soidade para procesar o sucedido, para sentir a perda, pero sen illarse. Haberá persoas ao redor que queren estar connosco. Decide que persoas queres que che acompañen emocionalmente e mantén contacto con elas.
  • Aínda que a dor pola perda vai estar, tenta distraerche coas tarefas domésticas e os entretementos habituais como a televisión, aínda que é recomendable evitar programas achega do coronavirus. Estar informado en exceso non achega valor, senón que aumenta a inquietude e o malestar.
  • Se estanche chamando moitas persoas para darche o pésame, e prefires deixar iso para máis adiante, pídeo; entenderano.
  • En casa, tanto se vives só coma se vives coa túa familia, cando esteades preparados podedes realizar algún tipo de ritual. É bo que os nenos tamén participen nos mesmos. Por exemplo, escribir unha carta —léndoa (ou non) logo diante dos demais— permitiranos expresar as nosas emocións. Que cada familiar achegar algo (unha foto, un recordo, algo que lle deu esa persoa á súa vida…). Os máis pequenos poden realizar debuxos e, se queren, polos na xanela, no salón.

escribir a mano
Imaxe: Dean Moriarty

Doutra banda, o psicólogo Vicente Prieto, director técnico da área Clínica do Centro de Psicoloxía Áraba Reyes, recomenda ter contacto físico coas persoas que conviven connosco, se non están contaxiadas: “Temos que expresar as emocións, compartir recordos da persoa falecida, falar dela, comprender sen esixir as emocións do outro. É moi importante conectar coas novas tecnoloxías co resto de familiares e amigos, polo menos para ter contacto ocular, compartir preocupacións e as emocións, facilitar o consolo, é a mellor maneira de sentirnos arroupados emocionalmente”.

Así mesmo, “é importante acompañarnos cos teléfonos, axustándonos á medida en que poida e desexe a persoa, porque tamén demasiada comunicación atafega e non deixa tranquilidade“, engade José Carlos Bermejo, director do Centro Asistencial e de Humanización da Saúde San Camilo de Tres Cantos (Madrid). “É mellor permitir ao outro que marque o ritmo e a intensidade, non impor. E, por suposto, non regodearse na lamentación que tanto dano fai. Tampouco é conveniente buscar culpables… nin culpabilizarse a un mesmo. Se houbese algunha responsabilidade, hai que perdoarse”, conclúe.

O tres especialistas coinciden en que cando todo termine, se queremos, poderemos realizar as despedidas pendentes con todos os familiares e amizades da persoa que faleceu, con rituais relixiosos ou laicos, que permitirán pechar definitivamente este proceso e continuar cun duelo adaptativo e normalizado que nos permita retomar, aos poucos, a nosa vida.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións