Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como afrontar a morte

O duelo paira superar a perda dun ser querido pode durar até tres anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 16deNovembrode2005

O apoio psicolóxico da familia e dos amigos é imprescindible paira afrontar una nova etapa sen a persoa querida, así como paira aceptar una enfermidade terminal ou incurable. Os psicólogos insisten en que o silencio e a negación non é a solución paira afrontar a morte. Pola contra, o importante ante unha situación así é a posibilidade de expresar os sentimentos, tanto do enfermo, como dos familiares que perderon ao seu ser querido. Desta maneira, o proceso de duelo permite una recuperación rápida sen risco a caer en depresións.

Afrontar a morte propia

Asegura un antigo refrán medieval que só cando aprendemos a vivir aprendemos a morrer. Una frase cargada de filosofía que moi poucos pon en práctica, talvez porque non saben como, e que choca cunha realidade paira a que, por moito que pensemos que a morte é “lei de vida” e que a todos nos chegará algún día”, nunca estamos preparados do todo.

Afrontar a morte é difícil e máis aínda si trátase da propia. Cando o médico comunica que o estado do enfermo é grave ou terminal estado éntrase nunha fase de shock que impide ser conscientes do que vai ocorrer. “Logo, pensas que todo é una pesadelo e recorres a outro médico paira obter una opinión contrastada. Si o segundo médico confírmache o que dixo o primeiro, chega a certeza e, pouco despois, a negación, un mecanismo de defensa que nos protexe durante o tempo que necesitamos facernos á idea”. Así explica a psicóloga Julia López-Orozco, da Fundación Verde Esmeralda, os sentimentos de quen coñece o seu final. Un momento, sen dúbida, crucial, que adoita estar marcado pola rabia, a tristeza, a resignación e a aceptación dun destino que non eliximos e non podemos cambiar. “Todas as etapas son tristes”, afirma López-Orozco, “pero o enfermo debe falar do que sente, do que realmente lle importa, e os familiares deben dicirlle o que senten, a modo de despedida, para que ningún quede coas ganas de expresar algo que logo xa non poderá dicir”.

No seu libro ‘Morrer é nada’, o escritor Pepe Rodríguez explica que só “cando se adquire conciencia da propia morte como algo máis ou menos inminente, acéptase como un feito natural e é entón cando cambia a forma de relacionarse coa parella, parentes e amigos”. Nese momento debemos establecer con quen nos rodean un “nivel de intimidade e proximidade” que nos reporte a forza necesaria paira afrontar a última etapa e apartar os temores ao sufrimento, que adoitan provocar maior ansiedade e preocupación que a propia morte.

“Exteriorizar os sentimentos e liberar a ansiedade permite adaptarse mellor á situación”, Exteriorizar os sentimentos e liberar a ansiedade permite adaptarse mellor á situación considera Rodríguez. “A morte é algo que pode e debe comprenderse e aceptarse, pero isto só resulta posible emprendelo e logralo en cada un de nós, no foro interno e mediante os propios medios. Si non se acepta previamente a normalidade e mesmo necesidade do feito da morte, sen importar a fórmula ou convicción adoptada paira iso, non poderá actuarse en ningunha dirección razoable que permita poder afrontala con serenidade e madurez”, conclúe.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións