Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Como coidar a saúde xinecolóxica no verán

Levar o bañador húmido durante varias horas ou utilizar produtos inadecuados para a hixiene íntima poden alterar o equilibrio da flora vaginal
Por Montse Arboix 3 de Xullo de 2015
Img mujer pisci sol listg
Imagen: yanlev

No verán rexístranse máis consultas ao xinecólogo por síntomas vaginales como picor, escozor ou aumento do fluxo que poden ser moi molestos. As condicións de humidade e calor provocan un incremento das chamadas vulvovaginitis. Moitas mulleres son propensas a desenvolvelas con facilidade, aínda que hai unha serie de medidas que fan posible mantelas baixo control. Neste artigo explícase que coidados hai que seguir para previlas e cando hai que acudir ao xinecólogo.

En condicións normais, o pH da vagina permite que os microorganismos vivos -a flora bacteriana vaginal- que a habitan protexan contra as agresións de axentes infecciosos externos. Con todo, cando este equilibrio se altera, dáse o ambiente óptimo para que se desenvolvan infeccións externas e hai máis posibilidades de que a propia flora bacteriana provoque síntomas vaginales moi molestos.

Coidado coa humidade no verán

Sempre que unha muller sa presente un cambio brusco no seu perfil xinecolóxico habitual debe acudir ao especialista
Picor, escozor ou sensación de quemazón, enrojecimiento local, aumento da cantidade de fluxo con cambios no cheiro e na cor. Todas estas son molestias asociadas a unha alteración do equilibrio da flora vaginal que, ás veces, poden acompañarse de infección . A estas afeccións da vulva e da vagina denomínallas vulvovaginitis e, desde maio a outubro, son uns dos motivos máis frecuentes de visita ao especialista.

Este aumento está provocado, en parte, polas alteracións do pH vaginal a consecuencia de accións tan sinxelas como habituais nesta época, como levar o bañador húmido durante horas ou o cambio na pauta de alimentación. Con todo, o pH tamén pode verse alterado por outras causas ben distintas e afastadas do escenario das vacacións, como o uso de compresas ou salva-slips, por unha hixiene inadecuada (por exceso ou defecto), por trastornos metabólicos como .

Previr as vulvovaginitis

A pesar de que son un problema máis habitual durante o período estival, hai mulleres que as sofren todo o ano. Unha maneira de mantelas baixo control é seguir estas recomendacións:

  • Non empregar salva-slips, xa que obstaculizan a transpiración da zona, reteñen as secreciones e poden provocar maceración da vulva. Unha opción máis saudable é cambiar con maior frecuencia a roupa interior e mellor que sexa de 100% algodón. Da mesma maneira, usar pezas axustadas impide unha correcta transpiración, favorece a sudoración e a humidade.
  • Non utilizar nunca as duchas vaginales e ser precavido cos produtos comercializados para a hixiene íntima, pois algúns poden alterar o equilibrio da flora vaginal. É mellor limparse só co xabón sobrante da ducha diaria.
  • Non manipular a vagina coas mans ou instrumentos sucios.
  • Se se ten especial sensibilidade a sufrir vulvovaginitis despois de realizar un tratamento con antibióticos, hai que avisar ao médico ou consultar ao xinecólogo. Moitas veces as molestias vaginales empeoran tras períodos de tensións. O uso de probióticos vaginales (en tampones ou cápsulas vaginales) axuda a manter a flora equilibrada.

Cando acudir ao xinecólogo

Pero, que síntomas ou sinais fan imprescindible a visita ao especialista? O profesor Juan Mario Troyano Luque, tesoureiro da Sociedade Española de Ginecología e Obstetricia (SEGO) e xefe clínico de Ginecología e Obstetricia do Hospital Universitario de Tenerife, responde que “sempre que haxa un cambio brusco no perfil xinecolóxico habitual nunha muller sa“.

Este especialista engade, a modo de resumo, outros problemas que, por obvios, fan necesaria a visita xinecolóxica: os cambios no ritmo menstrual, tanto por exceso como por defecto; a dismenorrea (menstruación dolorosa), sobre todo se é invalidante; as variacións no hábito dixestivo e o aumento do volume abdominal; a manifestación de signos precoces de puberdade; o seguimento de calquera terapia, como as hormonais propostas polo xinecólogo; e, por suposto, a avaliación obstétrico xinecolóxica de toda muller embarazada.

Cada canto tempo hai que ir ao xinecólogo

O Dr. Juan Mario Troyano Luque, de SÉGOA, explica que a tendencia actual, segundo datos epidemiolóxicos, estableceuse nunha revisión cada tres anos. No entanto, á vista dalgunhas patoloxías prevalentes xinecolóxicas e ao repunte das neoplasias cervicais, “debería exporse a revisión cada dous anos“.

As nenas ata os 14 anos “son valoradas de maneira eficiente polos especialistas en pediatría e deben ser eles os que remitan a esta franxa de idade ao xinecólogo, se fose preciso, por algunha causa detectada”, puntualiza. A partir desa idade, e en función da súa actividade sexual, deberían avaliarse ginecológicamente.

En canto ás mamografías, estableceuse que, en función da maior incidencia do cancro de mama (que é ao redor de 10 anos postmenopausia), como método de diagnóstico cedo leve a cabo a partir dos 50 anos, cunha secuencia bienal en mulleres de baixo risco. E, doutra banda, “dada a diminución significativa a partir dos 70 anos, concretouse que a partir desta idade queden excluídas deste programa de cribado, aínda que sempre de maneira individualizada”, aclara.

Un dato que achega este especialista en saúde xinecolóxica é que nas poboacións de risco, a indicación da mamografía adiántase baixo criterios colexiados. A eficacia desta acción fíxose patente cando, na década dos anos sesenta, en EE.UU. iniciouse este programa que incluía unha mamografía de control aos 35 anos en poboación de risco, e a taxa de mortalidade por cancro de mama diminuíu nun 30% máis que nos programas convencionais.