Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Atención sanitaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como dar malas noticias

Psicólogos e profesionais sanitarios sinalan a necesidade de comunicar aos pacientes a verdade sobre a súa situación, pero na dose adecuada

A peor noticia de todas é ter que comunicar una mala noticia. Con todo, trátase dun feito irremediable xa que nun momento ou outro todo o mundo acabará enfrontándose á enfermidade ou á morte. Desde hai varias décadas entre os profesionais da saúde rompeuse co tradicional «muro de silencio» que, amparándose na piedade, evitaba dicir ao paciente a verdade sobre a gravidade da súa doenza. Hoxe os médicos optan porque o enfermo vexa recoñecido o seu dereito a ser informado e estar ao corrente da súa situación, aínda que sinalan a necesidade de administrar a verdade en doses adecuadas.

Non enganar ao paciente

/imgs/2006/10/habitacion.jpgAdoita dicirse que as cousas son da cor do cristal con que se miran. Una noticia que paira unhas persoas supón unha dor insoportable, paira outras non deixa de ser máis que un escollo que hai que salvar paira continuar loitando. Pero desde o punto de vista dos profesionais da saúde, e de maneira obxectiva que é una mala noticia? En opinión de Joan de Pablo, psiquiatra do Hospital Clínico de Barcelona, una mala noticia é todo aquilo que compromete dalgún modo a integridade física dunha persoa. Trátese dunha grave enfermidade, una amputación, e mesmo a morte, un paciente ten dereito a ser informado sobre a súa saúde.

Até hai poucas décadas a maioría dos médicos optaba por enganar ao enfermo sobre o seu estado real cando a situación era delicada en extremo. Na actualidade, sinala de Pablo, configurouse un modelo polo cal se informa amplamente ao paciente acerca da súa doenza e as súas consecuencias, xa que paira o enfermo «resulta moito mellor» coñecer realmente que padece paira poder facer fronte de modo eficaz á enfermidade. Coincide con esta opinión Francisco Duque, psicólogo do hospital Gregorio Marañón de Madrid e un dos expertos que atenderon ás vítimas do atentado do 11 de marzo de 2004 en Madrid.

O paciente non só debe coñecer cal é o seu verdadeiro estado de saúde, senón a terapia médica proposta, as alternativas posibles a esta, así como as posibles consecuencias se falla o tratamento. Ten dereito, pois, a estar ao tanto do diagnóstico, o prognóstico e a evolución da terapia que lle propoñen os especialistas. Segundo os expertos, esta comunicación fluída entre médico e enfermo é a mellor opción, xa que o engano ou a falta de información xera desconfianza no paciente, quen recelará desde ese momento tanto do médico, como dos familiares que o rodean.

Trátese dunha grave enfermidade, una amputación, e mesmo a morte, un paciente ten dereito a ser informado sobre a súa saúdePor outra banda, ao tratar de evitar que un paciente saiba a verdade, en moitas ocasións «impídeselle tamén poder falar sobre o seu problema xusto no momento en que máis o necesita», apostila Duque. Pero proporcionar ao enfermo a máxima información posible sobre o mal que lle afecta, agrega, non implica necesariamente darlle a coñecer toda a información. Hai casos nos que dosificar a información cobra especial relevancia, como no de quen tras sufrir un accidente perden a mobilidade, situacións nas que se adoita comunicar o estado real á familia e dar «marxes de tempo máis amplos» aos enfermos para que poidan asumir a súa nova condición, asegura Ana Esclarín, médico do Centro Nacional de Tetrapléxicos de Toledo.

E é que, en opinión de Duque, o psicólogo do Gregorio Marañón, é de vital importancia informarse de cada caso en particular e ter en conta o que sabe o paciente, así como canto ou até onde quere saber. Tras asegurarse de que cada enfermo coñeza o seu mal en función dos seus desexos, quen debe encargarse de proporcionarlle a información? Equipos especializados de psicólogos? Os médicos que lle atenden habitualmente?

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións