Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Como elixir una residencia de anciáns

O acceso ás prazas públicas só efectúase a través dos servizos sociais e tárdase entre 5 e 7 anos en conseguir una
Por Clara Bassi 13 de Febreiro de 2011
Img residencia
Imagen: Rubén García / Consumer Eroski

Ao chegar á terceira idade, moitas persoas necesitan ingresar nunha residencia por diferentes motivos. Con todo, acceder a unha e, sobre todo, á máis adecuada en cada caso, pode ser moi difícil, case imposible, paira os maiores con poucos ou nulos ingresos. Paira eles, algunhas asociacións, tras entrevistarlles, axúdanlles a buscar a máis idónea en función do seu estado de saúde, o diñeiro do que dispoñen e a zona que desexan.

Saúde e diñeiro

Estas son dous das tres palabras (saúde, diñeiro e zona) ou criterios crave que a Asociación Axuda ao Ancián ten en conta coas persoas maiores que solicitan axuda paira atopar una residencia, ben en primeira persoa ou a través dos seus familiares. Esta asociación opera en Madrid, xunto con outras, pero o mesmo sucede en Barcelona, Zaragoza ou País Vasco, debido a que nestas urbes aglomérase una gran masa de poboación e os anciáns e as súas familias teñen problemas paira acceder a unha residencia que se axuste ás súas necesidades e ao seu peto.

Nas capitais de menor tamaño, estes servizos resólvense a miúdo a través de fundacións, asociacións e outras entidades sen ánimos de lucro, informa Gabriel Mariñeiro, responsable da Asociación Axuda ao Ancián. Pero, por que motivo recórrese a elas? Sobre este proceso, Mariñeiro explica que o acceso ás prazas públicas de residencias só pódese efectuar a través dos servizos sociais e as persoas que tentan acceder por esta vía tardan entre 5 e 7 anos en conseguir una.

Nos centros de día os anciáns están ben atendidos, reciben terapia ocupacional e fan exercicio

En cambio, o obxectivo e a razón de ser das asociacións que axudan na procura dunha residencia é “poder asignarlles una praza xa”, ao momento. Paira iso traballan cunha gran base de datos accesible por Internet, precisa Mariñeiro. Este labor de intermediarios non ten custo algún paira a persoa maior ou familia que a pide no seu nome, posto que a maioría das asociacións carecen de ánimo de lucro e non cobran por este servizo. A súa finalidade é proporcionar aos anciáns una praza que poidan pagar coa súa exigua pensión ou sen ela.

Estado de saúde: camiñar ou non camiñar

En referencia ao estado de saúde do ancián que precisa una residencia, o criterio principal de procura que seguen estas asociacións é saber si camiña ou non e, neste último caso, se necesita cadeira de rodas. Isto débese a que aceptan a persoas maiores con todo tipo de problemas de saúde, como Alzheimer ou outra demencia, que non comen e, mesmo, en estado terminal. En cambio, non todas aceptan a pacientes en cadeira de rodas, o que a xuízo de Mariñeiro marca una diferenza entre elas.

A pesar de que a oferta de centros que admiten a anciáns en cadeira de rodas é ampla, non sempre son económicas. Hai moi poucas sen ánimo de lucro e as relixiosas admiten a anciáns válidos. No entanto, nos últimos anos aumentou o número de persoas dependentes, por iso é polo que os grandes centros (que teñen entre 60 e 150 prazas), a miúdo medicalizados (contan cun médico, enfermeiras, fisioterapeutas, etcétera), empezaron a crear servizos paralelos, como son os centros de día.

Destinaron una cuarta ou quinta parte das súas instalacións a esta función. Así se evita o ingreso total de persoas en cadeiras de rodas, de forma que estas poden durmir no seu domicilio, até onde se lles traslada en taxi ou ambulancia, mentres pasan entre tres e oito horas do día nestes centros habilitados. Alí realizan a comida principal do día, están ben atendidos, reciben terapia ocupacional e fan exercicio, explica Mariñeiro.

Outros aspectos importantes na elección

Outros aspectos importantes na elecciónUn factor determinante engadido na elección dunha residencia é que se sitúe cerca do domicilio actual do futuro residente ou dos seus familiares, paira facilitar que poidan visitarlle. Por tanto, os aspirantes case sempre solicitan una praza con esta característica. Tamén se debe considerar o tamaño do centro. Algunhas residencias destacan por un gran tamaño, cun número de prazas que oscila entre 60 e 150; un tamaño mediano, de 30 a 60 prazas; e un tamaño pequeno, cando dispoñen de menos de 30 prazas.

A recomendación das asociacións que axudan a buscar residencia é que se opte polas instalacións máis pequenas, que son comúns nos pobos e nas áreas rurais. Nelas estréitanse máis os lazos, os residentes coñécense mellor e a axuda mutua é importante.

Dous das peticións máis manifestadas polos anciáns son poder compartir habitación coa súa parella e levar ao seu animal de compañía

Pola contra, cando una persoa opta por unha gran residencia, de forma habitual acaba “por pagar servizos que case son de hospital”. Mariñeiro indica que a maior parte “paga moito diñeiro por dispor duns servizos que non necesitan porque están moi medicalizadas”. Recomenda buscar una residencia de tipo mediano ou pequeno, onde o trato é máis familiar, os residentes coñécense enseguida, non se perden polos corredores e a proporción de persoal paira cada un deles é maior. “En cambio, as máis grandes, non destacan tanto polo trato persoal. Nalgúns países nórdicos, como Noruega ou Suecia, prohibiron as grandes residencias, porque parecen grandes hospitais xeriátricos e son totalmente despersonalizadas”, subliña.

Fronte a estas construcións, aposta por crear unidades de convivencia de persoas maiores, onde residen entre 6 e 12 persoas, en ocasións mesmo 20, que comparten o mesmo edificio e servizos comúns, “pero que preservan a súa independencia”. Defende que se admitan e poténciense estas unidades, que promoven distintas entidades, xa que son pisos onde os maiores xúntanse e contan con servizos complementarios que cobren a realización das tarefas do fogar, preparar a comida ou facer a cama.

O prezo da atención

Outro parámetro de procura e criba é o prezo, aínda que non constitúe ningún problema cando una asociación sen ánimo de lucro axuda na procura. Se os anciáns carecen de pensión, estas asociacións reclaman una praza nas Hermanitas dos Pobres e dos Desamparados, aínda que os aspirantes ao ingreso deben valerse por si mesmos.

Se as pensións son moi baixas (ao redor de 100 euros), tamén se dispón dalgunhas opcións. Certas parroquias crearon centros residenciais con prezos moi baixos. Os anciáns nesta situación a miúdo son inmigrantes que residen desde fai máis de cinco anos en España, proveñen de países onde as pensións son baixas (como Europa do leste) ou son españois que viviron no estranxeiro uns anos (en EE.UU. ou Latinoamérica) e regresan ao país paira pasar a vellez.

En xeral, nos pobos pódense atopar máis centros sen ánimo de lucro e pequenas residencias onde se admite a anciáns con pagas moi baixas, mentres que os prezos máis altos corresponden ás localizadas nos centros das cidades, de maior tamaño e que inclúen servizos médicos. Como norma xeral, as habitacións paira os residentes son dobres. Moi poucos poden acceder a habitacións individuais, que son máis caras.