Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Psicoloxía e saúde mental

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como inflúe a tensión nas enfermidades

Os estados de tensión continua contribúen á aparición de enfermidades cardíacas, dixestivas ou hormonais

A tensión é un feito inherente á sociedade moderna. As présas ou o traballo inciden na súa aparición. É difícil subtraerse a el e, por iso, repercute negativamente sobre a saúde das persoas. Ademais de contribuír á aparición de desordes mentais, hai moitas patoloxías que se agravan ou aceleran polas consecuencias derivadas de estados de tensión case permanentes. De feito, documentouse a súa incidencia en disfuncións relacionadas co corazón ou cos sistemas dixestivo, circulatorio ou hormonal. O organismo non funciona da mesma maneira fronte a esta alteración.

Afecta os sistemas hormonal, circulatorio e cardíaco

Parece evidente que as respostas orgánicas á tensión poden contribuír á aparición, xa non só de patoloxías mentais, senón tamén físicas. De feito, cada vez son máis os estudos e os expertos que significan que a tensión é una variable máis que incide en certas disfuncións do aparello circulatorio e dos sistemas inmunológico e hormonal, tal e como explica Rosario Bordón, presidenta do comité organizador das I Xornadas Europeas sobre Roles Sociais, Tensións e Saúde. A experta engade respecto diso que a tensión está relacionado coa aparición de diversos tipos de cancro, por exemplo, o de mama, ademais de doenzas como a fibromialxia e cun amplo abanico de enfermidades relacionadas co corazón.

Os médicos explican que o proceso evolutivo da especie humana débese en parte á resposta fisiológica que o organismo xerou desde sempre ante a tensión, entendido este como un indicador de perigo. Así, José Ramón Peciña, psicólogo clínico do hospital de Santiago, en Vitoria, explica que durante millóns de anos, cando o home apenas era un trazo do que é na actualidade, necesitou reaccionar de forma inmediata ante os retos que se lle presentaban a diario e que ameazaban mesmo a súa vida. Aquel poder de resposta forma parte da carga xenética da especie, xa que é inherente ao propio ser humano. O feito é que o corpo evolucionou e aprendeu con iso a xestionar da mellor forma posible as presións físicas ás que se vía sometido por outros animais ou humanos.

Peciña indica que se poden aventurar tres etapas na resposta corporal á tensión. Nunha primeira, o organismo recoñéceo e se amolda paira actuar. Nunha segunda, o corpo repara os danos provocados polo estado de alarma. Con todo, se se mantén o estado de alerta, o organismo alcanza a terceira fase, que é de esgotamento.

Nesas situacións de tensión, o organismo prepárase paira reaccionar, o corazón latexa máis rápido, aumenta a presión sanguínea e a transpiración, dilátanse as pupilas, retárdase a dixestión e outros moitos sistemas orgánicos se amoldan paira afrontar calquera ameaza. Cando se contesta fisicamente ante a alerta -huída ou loita, por exemplo-, o corpo regresa á normalidade xa que consumiu todas as hormonas e sustancias xeradas paira repeler a agresión. Con todo, o problema xorde cando o home está preparado paira enfrontarse ao perigo e non pode facelo.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións