Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Investigación médica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como o organismo mantén o ritmo

O reloxo biolóxico ten que ver non só cos ciclos de vixilia-soño senón coa presión sanguínea, a temperatura corporal ou o efecto dos fármacos

Un organismo é o resultado de infinidade de subsistemas que funcionan de forma coordinada cun reloxo interno que marca o ritmo. Un reloxo que, ademais, marcha ao compás do que ocorre na contorna: día-noite, primavera-verán… Nas últimas décadas o estudo sobre como funciona ese reloxo converteuse nunha área en auxe. Pero falta moito por saber. Como se axustan os reloxos interno e externo no corpo? ou en que cambios dentro de cada célula tradúcese o tic-tac do reloxo? Dous grupos de investigación pioneiros no estudo dos ritmos circadianos acaban de presentar dous importantes avances e un deles pode dar pistas sobre o porqué da depresión estacional.

O xene Fbxl3

/imgs/2007/05/raton1.jpg

O ritmo dos organismos está inscrito nos xenes, e nos últimos anos os investigadores dedicáronse a buscar en organismos modelo, como a mosca Drosophila ou o rato, as principais rutas xenéticas implicadas na marcación do tempo. Como ocorre cos sistemas que cumpren una función importante no corpo, estas redes de xenes parecen haberse conservado ao longo da evolución: son similares, por exemplo, en insectos e mamíferos. Non son redes sinxelas. En ratos, desde o descubrimento do primeiro xene relacionado con ritmos circadianos en 1997 -un xene chamado Clock-, atopáronse outro cinco máis que resultan críticos. E eses xenes, á súa vez, controlan outras amplas familias de xenes con patróns de actividade cíclica.

Joseph Takahashi, da Northwestern University e o Howard Hughes Medical Institute (EEUU) e un dos pioneiros na investigación dos reloxos biolóxicos -autor do achado de Clock-, acaba de publicar na revista Cell o achado doutro xene máis, tamén clave, en ratos. «Aínda que xa fora identificado o grupo de xenes que forma o bucle de retroalimentación circadiano, tiñamos razóns paira sospeitar que hai máis xenes implicados na maquinaria», explicou Takahashi. O novo xene achado é especial.

Nos últimos anos os investigadores dedicáronse a buscar as principais rutas xenéticas implicadas na marcación do tempoÉ o primeiro relacionado coas oscilacións circadianas -diarias- nas cantidades e tipos de proteínas dentro da célula: «Asumimos que para que o reloxo circadiano funcione hai proteínas que teñen que aparecer e desaparecer [en la célula] en escalas temporais relativamente breves», di Takahashi, «pero non nos preocupabamos de como ocorre isto». Agora xa teñen una pista. O novo xene relacionado co control do reloxo biolóxico chámase Fbxl3, e pertence a unha familia de xenes que axudan a destruír determinadas proteínas cando deixan de ser necesarias dentro da célula. En concreto, ocúpanse de «sinalizar» a dúas proteínas con oscilación circadiana, Cryptochrome 1 e Cryptochrome 2, paira a súa destrución.

E estas dúas proteínas – en concreto, a súa degradación- son á súa vez esenciais para que se activen os xenes Period, que marcan o inicio dun novo ciclo circadiano. Recapitulando: Fbxl3 axuda a quitar do medio ás proteínas Cryptochrome cando non fan falta; a degradación de Cryptochrome activa Period; e así empeza un novo ciclo, co que se acenden outros xenes que ordenan a síntese doutras proteínas con oscilación circadiana.

O grupo de Takahashi descubrírono grazas a un rato mutante, Overtime, que atoparon tras analizar a uns 3.000 ratos, e cuxa habilidade consiste en seguir un ritmo circadiano de 26 horas no canto de 24. Agora sábese que o reloxo de Overtime móvese máis amodo porque ten una mutación en Fbxl3 que impide limpar o exceso de proteínas Cryptochrome, e por tanto non permite que Period actívese correctamente. Takahashi e os seus colaboradores seguirán investigando o papel da degradación das proteínas na regulación do reloxo biolóxico.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Terapias de luz »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións