Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como previr o cancro de colon

A vixilancia médica pode evitar gran parte das mortes provocadas por esta patoloxía, xa que en fases precoces é curable no 90% dos casos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 13deMarzode2002
Img colon
Img poblacion11
Imaxe: tobitasflickr

O cancro de intestino groso é moi frecuente. Aproximadamente una persoa de cada cincuenta desenvolverá ao longo da súa vida un cancro colorrectal e a metade morrerá pola enfermidade. É importante saber que, si o tumor detéctase en fases precoces, será curable en máis do 90% dos casos. Por este motivo, gran parte destas mortes pode evitarse cun sistema de vixilancia precoz. O cancro colorrectal ha diminuído a súa incidencia en países desenvolvidos.

Case todos os tumores malignos de colon inícianse como pólipos. A maioría son benignos de inicio, pero ocasionalmente pode aparecer un grupo de células que creza até transformarse en cancro. Algúns autores consideran necesarios un dez anos de media para que un pequeno pólipo adenomatoso progrese a cancro. Aproximadamente un 25% destes cambios son provocados por unha predisposición xenética. Estes pólipos poden detectarse por un programa de vixilancia e extirparse.

Síntomas principais

Hai una serie de síntomas debidos a multitude de causas, pero o seu cronicidad, debe de levar a consultar co médico, como a perda de sangue polo recto; cambio nos hábitos ou funcionamento intestinal, ben en forma de estreñimiento ou de diarrea; cando sente que non se eliminou todo o contido do intestino ou cando doe o abdome, e tras a deposición ou a expulsión de gases a dor desaparece parcialmente.

Pódense establecer tres grupos de persoas, dependendo do risco que presenten. En primeiro lugar esta o risco medio, neste grupo de poboación vaise a presentar o 70% ou 80% dos cancros de intestino groso.

Una alimentación equilibrada e a práctica moderada de exercicio diminúe a incidencia de cancro

O risco moderado preséntano aqueles enfermos con historia persoal de pólipos adenomatosos, antecedentes de resección de cancro colorrectal previo con intención curativa e historia familiar de pólipos adenomatosos ou cancro, especialmente en familiares de primeiro grao. A incidencia de cancro de colon, mesmo en familiares de segundo grao ou terceiro grao atópase aumentada, aínda que en mellor proporción que os de primeiro grao. Do 15% ao 20% dos cancros colorrectais ten lugar en enfermos con risco moderado.

O risco elevado téñeno as persoas relacionadas con síndromes hereditarias, como son: poliposis cólica familiar e síndrome de cancro colorrectal hereditario non polipoideo. En menor medida, pacientes con enfermidade inflamatoria intestinal. Do 5% ao 10% de todos os cancros colorrectais ocorre en persoas con risco elevado.

Como evitalo

O principal, segundo os médicos, é cambiar de estilo de vida cunha boa alimentación. Inxerir un mínimo de cinco pezas de froita ou verduras ao día e engadir acedo fólico ao almorzo. É importante realizar exercicio físico, xa que o “jogging”, en particular, diminúe a incidencia de cancro. Por mor de achados epidemiolóxicos sobre o efecto protector da aspirina neste cancro, están a efectuarse estudos profilácticos con determinados fármacos. Con todo, a toma de aspirina non é inocua e pode ocasionar outro tipo de problemas.

Métodos de vixilancia

Como lembra a Sociedade Americana do Cancro, os métodos de vixilancia deben de reunir una serie de características: ser eficaces, con beneficios superiores aos riscos e cun custo razoable paira o beneficio esperado. Hai tres sistemas paira a vixilancia do cancro de intestino groso. En primeiro lugar esta o “Test de sangue oculto en feces”. Este test baséase en que uno de cada tres tumores sangra o suficiente paira poder detectarse. O sangrado dos cancros e pólipos pode ser intermitente, polo que é una vixilancia anual e con varias determinacións en cada caso. Paira levar a cabo o test, é necesario someterse a unha dieta específica. Hai que tomar dúas mostras en cada deposición e estas repetirse en tres deposiciones consecutivas.

En segundo lugar está a sigmoidoscopia. Esta técnica, que consegue detectar o 80% dos tumores, consiste en explorar os últimos sesenta centímetros do intestino groso. Una desvantaxe é que a lonxitude do endoscopio non permite explorar máis que os últimos sesenta centímetros. Con todo, a combinación do “test de sangue oculto en feces” e a sigmoidoscopia constitúe case un exame completo do intestino .

Por último temos a colonoscopia, cuxa vantaxe con respecto a outros sistemas de vixilancia é que consegue visualizar todo o intestino, identificar todos os posibles tumores e pódese extirpar os pólipos na mesma exploración. Se un selecciona a forma de vixilancia en referencia á seguridade de diagnóstico, é o mellor método. Con todo, algúns autores defenden que a seguridade diagnóstica da colonoscopia completa pode ser menor que o beneficio que achega. Ten un pequeno risco de hemorraxia e/ou perforación do intestino. Nun futuro, será importante a colonoscopia virtual e a determinación de mutacións xenéticas na análise de feces paira a detección precoz do cancro de intestino groso.

INICIO DA VIXILANCIA

O comezo da vixilancia depende do risco de cada persoa. Así, aquelas que teñen un risco medio, a incidencia de cancro colorrectal increméntase coa idade, sobre todo a partir do cincuenta.

As recomendacións de diferentes sociedades médicas, son entre outras: ‘Test de sangue oculto en feces’ anual e sigmoidoscopia flexible cada cinco anos. Estudo completo do intestino groso, preferentemente con colonoscopia, cada dez anos. Cando a inclusión neste grupo é por presentar un familiar con tumor colorrectal a vixilancia debe de comezar, como mínimo, dez anos antes da idade de diagnóstico do familiar máis novo, e pode ser con colonoscopia completa cada cinco ou dez anos.

No grupo de risco elevado o sistema de vixilancia debe de ser moi exhaustivo e vixiado polo médico especialista.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións