Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Problemas de saúde

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Consecuencias psicolóxicas da psoriasis

Preto do 40% dos afectados cren que, aínda que se curasen, nunca volverían ser os mesmos polo gran impacto que supón nas súas vidas

A psoriasis é unha enfermidade inflamatoria da pel que se caracteriza por lesións ben definidas, con escamas típicas branco-nacaradas, e que, nun 30% dos casos, tamén afecta as articulacións (artrites psoriásica). Con todo, as consecuencias psicolóxicas son tan importantes como as lesións físicas. O 40% dos afectados consideran que non volverían ser os mesmos aínda que se curasen, debido ás repercusións que a enfermidade ten na súa vida persoal e laboral.

Non é só un problema estético

A psoriasis é unha enfermidade inmunológica na que se desenvolven lesións na pel debidas a unha renovación acelerada das súas células. En lugar de cada 28 días, renóvanse cada tres ou catro. As lesións pican e desbasten e, en ocasións, terminan por gretarse e sangrar. Aínda que en moitas persoas concéntranse en zonas pouco visibles, é unha patoloxía caracterizada polo seu gran impacto psicolóxico e, a miúdo, diagnostícase xunto cunha baixa autoestima, problemas sociais e laborais. Segundo un estudo avalado pola Federación Internacional de Asociacións de Pacientes con Psoriasis, un de cada catro afectados asegura que sufriu discriminación laboral. Outro dos datos relevantes que se desprenden do traballo é que ata un 40% cre que non se recuperaría psicoloxicamente aínda que se curase da enfermidade.

Os novos tratamentos biolóxicos adminístranse por vía subcutánea, son moi eficaces e melloran a calidade de vida de moitos pacientes

Mercè Vilanova ten 35 anos e sofre psoriasis desde os 15. Grazas a un tratamento biolóxico que segue no Hospital da Santa Creu i Sant Pau de Barcelona, está “limpa” desde hai dous anos, pero ten medo porque sente que cada vez é máis probable que a enfermidade se desenvolva de novo. “A repercusión psicolóxica pode ser moi importante -sinala María Dores Sánchez Aguilar, presidenta da sección galega da Academia Española de Dermatoloxía- porque, aínda que a persoa teña poucas lesións, se están na cara ou nos brazos son moi visibles. Moitas persoas con psoriasis senten rexeitadas polos demais”. Mercè Vilanova chegou ter afectado o 70% do seu corpo. As lesións supuraban e custáballe moito moverse. Pero non é só un problema estético. “Se hai moitas lesións, a vida cotiá é moi complicada”, explica Sánchez.

Moitas persoas limitan a súa vida laboral e social. O citado estudo apunta que se a enfermidade diagnostícase antes dos 24 anos, as secuelas emocionais e os problemas académicos e no traballo poden ser máis graves. Mercè Vilanova estivo un ano sen acudir ao colexio durante a adolescencia, só colleu unha baixa en toda a súa vida laboral, cando ingresou no hospital con 22 anos, e tivo dificultades para relacionarse coas súas parellas porque non se sentía a gusto consigo mesma. En ocasións, os afectados sofren o modo severo da enfermidade e/ou non responden ben o tratamento. Se ademais traballan de face ao público, a situación complícase.

Tratamentos

A enfermidade, que non é infecciosa nin contaxiosa, clasifícase en función da súa gravidade: é leve se afecta ao 2% ou menos do corpo; moderada se afecta a entre o 2% e o 10%; e grave se afecta a máis do 10%. Un de cada cinco enfermos sófrea en grao moderado ou grave. En canto ao tipo, a máis habitual é a psoriasis de placas, con lesións vermellas infladas e cubertas por escamas brancas, sobre todo en cóbados, xeonllos, coiro cabeludo e torso. A forma máis grave é a eritrodérmica, que afecta a case todo o corpo e é moi inflamatoria. A pesar de que esta enfermidade non ten cura, pódense reducir en gran medida as lesións e as consecuentes molestias.

Os tratamentos melloraron nos últimos anos ao coñecerse mellor as súas bases moleculares. Se hai poucas lesións, óptase por produtos tópicos, derivados da vitamina D ou breas (polas súas propiedades antiinflamatorias e antidescamativas). Se o número de lesións é elevado, séguese un tratamento con fototerapia UVB, fotoquimioterapia (asociación de raios ultravioleta A con psoraleno -PUVA-, sempre baixo supervisión dun dermatólogo), baños de sol e medicamentos orais como os retinoides (derivados da vitamina A) e a ciclosporina (axente inmunosupresor). Sánchez sinala a importancia dos novos fármacos para lesións graves ou resistentes á terapia tradicional: “Son tratamentos biolóxicos que se administran por vía subcutánea, son moi eficaces e melloran a calidade de vida de moitos pacientes”.

Grazas a eles, moitas persoas melloraron o estado da súa pel e a súa vida recuperou a normalidade. Máis da metade dos enfermos vístense en función das feridas e tentan tapar todas as zonas de pel alteradas. Ante un brote, mesmo tenden a illarse. Os afectados recoñecen que, a pesar de non ter lesións, sempre se tapan “máis da conta” porque teñen a sensación de que son obxecto de miradas. O 58%, ademais, evita facer exercicio en público. Por todo iso, os dermatólogos traballan en colaboración con psiquiatras e psicólogos para tratar as repercusións da enfermidade.

Aos problemas físicos e psicolóxicos súmase a incomprensión e o rexeitamento. Un de cada tres cidadáns descoñece que a psoriasis non é contaxiosa e o 5% cre que se pode transmitir por un bico. Case a metade dos enfermos sente que os demais lles tratan de forma distinta debido á súa patoloxía. Sánchez insiste en que é fundamental tomar conciencia de que a psoriasis non supón perigo de contaxio nin impide relacionarse cos afectados con total normalidade.

PSORIASIS EN NENOS E ADOLESCENTES

Os menores tamén sofren psoriasis, sobre todo na adolescencia, a partir de 15 anos. Está comprobado, doutra banda, que se un proxenitor ten a enfermidade, o fillo terá máis probabilidade de padecela. Esta porcentaxe aumenta se os dous pais sofren a patoloxía. Un terzo das persoas con psoriasis teñen antecedentes familiares. En nenos e adolescentes desenvólvese, en xeral, a forma guttata ou en pingas, con puntos vermellos que se alongan como pingas no torso, as extremidades e, con menos frecuencia, no coiro cabeludo. María Dores Sánchez Aguilar, presidenta da sección galega da Academia Española de Dermatoloxía, sinala que nos nenos son frecuentes os brotes en pingas “despois dunha infección faringoamigdalar” e subliña a importancia de “tratala canto antes para combater mellor a enfermidade e evitar repercusións psicolóxicas”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións