Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Saúde e psicoloxía > Prevención

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Cristina Pérez Lázaro, Unidade de Ictus do Servizo de Neurología do Hospital Clínico Universitario Lozano Blesa (Zaragoza)

Ante os síntomas dun ictus, hai que avisar ao 061

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 07 de Xaneiro de 2014

O 68% da poboación non é capaz de identificar os síntomas do ictus, faino de maneira incorrecta e, mesmo, confúndeo cun infarto de corazón. Ademais, só o 23% chamaría aos servizos de emerxencias a través do 061 ou do 112, cando esta é a mellor opción para atender este accidente cerebrovascular. A atención ao ictus sempre debe considerarse unha urxencia posto que, canto antes trátese, maiores son as probabilidades de sobrevivir e, ademais, de facelo sen secuelas. Con todo, só o 22% dos enquisados afirma que iría ao hospital polos seus propios medios, o 32% avisaría ao seu médico de cabeceira e algúns alertarían a un familiar ou coñecido ou, o que é máis perigoso aínda, pedirían cita co médico de familia e esperarían en casa. Estas son algunhas das conclusións do “Estudo sobre o coñecemento dos síntomas de alarma do ictus na poboación da área III de Saúde de Zaragoza”, que se estima que poden ser extrapolables ao resto da xeografía española, segundo expón nesta entrevista Cristina Pérez Lázaro, xefa da Unidade de Ictus do Servizo de Neurología do Hospital Clínico Universitario Lozano Blesa (Zaragoza) e membro da Sociedade Española de Neurología (SEN).

A SEN elaborou un estudo sobre o grao de coñecemento do ictus e dos seus síntomas. En que consistiu e cal foi o perfil da poboación consultada?

Realizouse un estudo epidemiolóxico, dentro da Comunidade Autónoma de Aragón, na provincia de Zaragoza, a partir de 583 enquisas telefónicas: 354 delas no medio rural e 229 no medio urbano. O perfil dos entrevistados correspondía a persoas cunha idade media de 36 anos, pero tamén había de 65 anos e máis. Ao analizar a mostra por xénero, o 65% eran mulleres e o resto, homes.

Cales son as principais conclusións deste estudo?

“O ictus sempre require unha axuda inmediata”A principal conclusión é que a poboación ten un escaso coñecemento da enfermidade vascular cerebral, do ictus, e dos seus síntomas de alarma. Ademais, chama a atención que moitas persoas esperan a tomar a decisión de facer algo ata varios días despois, é dicir, que están varios días cos síntomas, ata que piden axuda e non de maneira urxente. Hai que ter en conta que o ictus sempre require unha atención inmediata; hai que avisar ao 061, que é a mellor opción. Pero moita xente decide consultar ao médico de cabeceira ou esperar con tranquilidade en casa para ver se se lles pasa.

Tamén poderían chamar ao 112?

Si, é o mesmo. O obxectivo é chamar para que envíen unha ambulancia especializada que se desprace rápido. Dentro da ambulancia, hai medios para atender ao paciente, ata que chegue ao centro de referencia dentro da súa comunidade e na súa provincia. Na fase aguda, o tratamento consiste en fibrinólisis ou un procedemento por cateterismo .

Cales son os síntomas de alarma do ictus?

Os sinais de alarma máis importantes e frecuentes son a perda de forza ou sensibilidade na metade do corpo, a desviación da comisura bucal cara a un lado, dificultades para falar ou entender, alteracións visuais ou perda do campo visual.

Que porcentaxe das persoas entrevistadas foi capaz de identificar algún destes síntomas?

Só o 32% das persoas entrevistadas ha identificado algún síntoma de forma correcta, mentres que o 68% non contestou ou identificou de maneira incorrecta os sinais do ictus e confunde o infarto de corazón co infarto cerebral.

Que actitude tería a poboación ante un eventual ictus?

Só o 23% di que avisaría de entrada ao 061, que é a mellor opción, xa que este servizo ten capacidade para activar o Código Ictus, que implica a coordinación de profesionais extra e interhospitalarios para atender ao paciente que sofre o ictus e ofrecerlle o mellor tratamento e atención posibles. O 22% das persoas consultadas iría ao hospital polos seus medios, que non é o máis idóneo, e o 32% avisaría ao médico do seu centro de saúde, que tampouco é a decisión apropiada, aínda que lle transmita a percepción de que é unha urxencia, porque se produce un atraso ata que o médico de cabeceira vai ao domicilio, valórao, ve que é un ictus e chama ao 061. Un 4% pensaba que alertaría a un veciño, un familiar ou un coñecido e outro 4% pediría cita médica e esperaría tranquilo.

Observáronse diferenzas no coñecemento e actitude do ictus segundo a idade, o sexo e o nivel cultural dos entrevistados?

“Canto máis novo é a persoa e maior nivel cultural ten, mellor recoñece os síntomas de alarma do ictus”Si, hase visto que hai unha relación estatisticamente significativa entre a idade nova e o coñecemento do ictus e dos seus síntomas, así como entre ter un mellor nivel cultural e o coñecemento dos sinais de alarma. É dicir, canto máis novo é a persoa e maior nivel cultural ten, mellor recoñece os síntomas do ictus. Así mesmo, as mulleres teñen unha actitude máis correcta ante o ictus. Tamén no ámbito rural habemos constatado que se ten unha mellor actitude e maior percepción de urxencia do ictus, quizais porque a distancia que lle separa do hospital é máis longa e, por tanto, tense unha maior sensación de inseguridade. Por iso, os habitantes do medio rural interpretan unha maior alarma ante o que lles pasa.

Polos datos obtidos a través deste estudo, cre que se tería que facer algunha campaña informativa á poboación sobre o ictus?

Si, xa fixemos algunha acción nos pobos da comarca. Pero agora, con estes resultados, creo que deberiamos deseñar unha campaña informativa, porque estas conclusións se poden extrapolar ao resto da poboación.

Coñecemento do ictus en España

O “Estudo sobre o coñecemento dos síntomas de alarma do ictus na poboación da área III de Saúde de Zaragoza”, xunto con outro traballo realizado en Estremadura, con resultados similares, presentouse no LXV Reunión Anual da SEN. Posto que a mostra “non chega a 600 persoas, debemos realizar outro estudo de mostra máis ampla”, sinala Cristina Pérez-Lázaro.

A falta dun informe máis amplo, o coordinador do Grupo de Enfermidades Cerebrovasculares da SEN, Jaime Gállego Culleré, afirmou que “aínda que os estudos presentados leváronse a cabo en dúas zonas concretas (Zaragoza e Estremadura), estimamos que os datos obtidos poden ser extrapolables ao resto de España”.

De feito, Pérez-Lázaro di que estes datos coinciden coas tendencias achadas noutras sondaxes sobre o ictus, como uno feito polo Hospital da Vall d’Hebron, de Barcelona, cuxos resultados foron algo mellores, aínda que se sitúan na mesma liña; ou outro realizado en Albacete, cunha mostra poboacional bastante numerosa.


Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto